Nieuws

Veel media gebruikten de persinformatie die Ilja Gort verspreidde rond de introductie van zijn nieuwe wijn Qool. Hubrecht Duijker besloot een aantal feiten in het persbericht te verifiëren en stuitte op onwaarheden. Niet tot genoegen van wijnmaker Gort, die dreigt met juridische stappen als Duijker doorgaat met het ‘beschadigen’ van Ilja. Duijker: “Het doel van mijn commentaar is echter niet om te beschadigen, maar om te herstellen.”
Veel media gebruikten de persinformatie die Ilja Gort verspreidde rond de introductie van zijn nieuwe wijn Qool. Hubrecht Duijker besloot een aantal feiten in het persbericht te verifiëren en stuitte op onwaarheden. Niet tot genoegen van wijnmaker Gort, die dreigt met juridische stappen als Duijker doorgaat met het ‘beschadigen’ van Ilja. Duijker: “Het doel van mijn commentaar is echter niet om te beschadigen, maar om te herstellen. Details van juistheid en compleetheid in de berichtgeving met name, rond een voor het overige toch heel aantrekkelijk idee.”

In het persbericht over de nieuwe wijnen staat dat Ilja Gort een methode heeft ‘herontdekt’. Hubrecht Duijker sprak met de wijnmakers, vader François Pugibet en diens zoon Vincent. Het apparaat wordt al jaren gebruikt op hun Domaine La Colombette. Van een vergeten techniek, die door Ilja als eerste weer wordt toegepast, lijkt dus geen sprake.

‘Om de druiven zo lekker mogelijk te kweken bedrijft Ilja Gort biologische wijnbouw’ staat in het persbericht. Maar de druiven komen van La Colombette, en niet uit de wijngaarden van Ilja Gort. En zo vindt Hubrecht Duijker nog wat onwaarheden in de persinformatie. Zijn verklaring: Ilja Gort pronkt met andermans veren.

Een persbericht opleuken met wat halve waarheden en verzonnen verhaaltjes. Is dat nou zo erg? Volgens Hubrecht Duijker wel, want: “Als wijnpublicisten zijn we voor onze artikelen deels afhankelijk van de informatie die wijnproducenten en wijnhandelaren ons over hun producten verstrekken. Die informatie moet per definitie correct en compleet zijn, anders kunnen onze artikelen dat niet worden. En worden niet alleen wij op het verkeerde been gezet, maar onze lezers ook,” schrijft hij. “Het is een kwestie van vertrouwen. Als dat vertrouwen beschaamd wordt, door welke producent of handelaar ook, dan heb ik daar grote moeite mee, en ben ik eigenlijk best verontwaardigd.”

Ilja reageerde deze keer wél, hij liet Hubrecht Duijker in een e-mail weten: “Het is duidelijk dat je erop uit bent om mij te beschadigen. (…) Vanaf nu zal ik verdere correspondentie doorsturen aan mijn advocaat Oscar Hammerstein.”

Lees het volledige verhaal op de website van Hubrecht Duijker (klik op ‘Actueel Maandbericht’ en scroll naar beneden).

Eddy Gravemaker gaat borrelen met een groep studenten. Wordt dat slempen uit literflessen Lambrusco? Neehoor, de heren van wijndispuut Pino(t) uit Groningen kiezen drie fantastische flessen uit Eddy’s wijnkelder en overtuigen met hun wijnkennis. En dat allemaal met het altruïstische doel het niveau van de eigen wijnkennis te verhogen én dat van de andere leden van studentenverenigingen. Daar draagt Eddy graag een Tour Blanche of Lascombes aan bij.
Studenten zuipen veel bier of slechte wijn. Tenminste dat is zo’n beetje het algemeen vooroordeel. Nu ben ik zelf nooit echt student geweest, ik was niet zo’n studiewonder, maar ik heb wel heel vaak studentenflats bezocht. Dit laatste vooral uit interesse voor de studentes en zeker niet voor de zoete Lambrusco uit 2-liter flessen met schroefdop, die er geschonken werd. (Kent u ze nog? Die grote flessen bedoel ik.)

Maar tijden veranderen. Acht studenten uit Groningen richtten in oktober 2006 het wijndispuut Pino(t) op, met als voornaamste doel het niveau van de wijnkennis te verhogen onder de eigen leden en de leden van studentenverenigingen. Dat is nog eens andere koek uit Groningen.

Begin mei organiseerde het wijndispuut hun eerste wijntrip naar Cahors en Bergerac. Job Seuren, de ongekroonde leider van het dispuut, trad met mij in contact voor de juiste adressen en stelde en passant ook voor om bij mij in Frankrijk wat wijnen te ontkurken. Ik liet de zes heren van het wijndispuut (twee bleven thuis) een vrije keuze uit mijn kelder. Dat leverde een Cos d’Estournel 1990, een Baron Chirel 1994 en een La Tour Blanche 1990 op. De heren hebben smaak, zoveel was meteen duidelijk. Bovendien verraste hun parate wijnkennis mij enorm.
De Cos d’Estournel had een mooie kruidige neus, maar toch nog veel harde tannines,  nog 5 tot 10 jaar geduld zal hier naar mijn smaak veel verbetering in kunnen brengen. De Baron de Chirel had veel rijp fruit en mooie rijpe tannines, perfect op dronk. Bordeaux kreeg nog een tweede kans middels twee halve flessen Lascombes 1975. De eerste viel zwaar tegen, uitgedroogd fruit en duidelijk over de top. De tweede daarentegen was zeer fraai met mooie zoete tannines en veel fruit. Ongelooflijk, wat een verschil tussen deze twee flessen. Maar de absolute winnaar van de avond was de
La Tour Blanche 1990: een sensationele Sauternes barstensvol zoet fruit en honing. De heren gingen tevreden naar huis en ik heb genoten van dit jonge leergierige gezelschap. Wel jammer dat het dispuut alleen uit heren bestaat, die studentes drinken zeker nog steeds Lambrusco.

U kunt het wijndispuut inhuren voor proeverijen, voor meer informatie: job_seuren@hotmail.com

Eddy Gravemaker

Le Temple sur Lot, Frankrijk

Parkeer je auto op een invalidenparkeerplaats, daar is ruimte genoeg. Toiletbezoek? De rolstoelwc’s zijn ruim en schoon. Dat zijn adviezen van wijnschrijver Ilja Gort, die bij wijnliefhebber E. van Bruinessen in het verkeerde keelgat schoten. Hij schreef boze brieven naar de uitgever van Gort en naar de grappende wijnmaker zelf. De reactie? Helemaal niets…
Wijnmaker Gort adviseert Nederlanders niet alleen op de calorieën te letten en vooral zijn nieuwe wijn te kopen, hij heeft nog meer wijze levenslessen in de aanbieding. Zoals de aanbevelingen die meneer E. van Bruinessen in het Wijnsurvivalboek aantrof. Een citaat: “Eenmaal bij de toiletten aangekomen kunnen we kiezen tussen ‘Dames en Heren’ Maar… er is nog een mogelijkheid: het invalidentoilet! Dat wordt namelijk nooit gebruikt. Het is er altijd schoon. D’r wordt niet over de rand gepist. Er is altijd wc-papier. En in de laatste plaats die praktische handsteunen waarmee je jezelf voor omvallen kunt behoeden en na gedane arbeid weer overeind kunt hijsen. Maar daar moet je niet voor in de rij hoeven te staan. En het moet er niet vies ruiken. Kies daarom waar mogelijk voor het invalidentoilet. Simuleer bij het verlaten van de ruimte voor alle zekerheid een moeilijk been.” Braakneigingen kreeg meneer Van Bruinessen ervan. En die gingen niet over toen zijn vrouw om hem te troosten, een stukje uit het boekje ‘Leven als Gort in Frankrijk’ voorlas: bij het eerste pompstation na Parijs zegt Gort zijn Chevy op een invalidenparkeerplaats ‘neer te pletteren’.

Meneer Van Bruinessen is woedend. En dat heeft een reden. “Een jaar of veertien geleden ben ik door een ongeval verlamd geraakt en sinds die tijd verplaats ik me hoofdzakelijk rijdend,” schrijft hij. “Het mag toch niet zo zijn dat meneer Gort zomaar een grote groep mensen kan beledigen?”

Van Bruinessen grijpt naar de pen en schrijft een boze brief naar Uitgeverij Tirion. Geen reactie. Ook een tweede brief, een half jaar later, en zelfs een derde brief, leveren geen reactie op. Dan maar een brief aan de besnorde grappenmaker zelf. Want Van Bruinessen vindt de boeken van Gort best leuk, schrijft hij. “Maar ik vraag me werkelijk af wat het voor toegevoegde waarde heeft er een hele pagina aan te wijden om mensen te overtuigen om overal waar mogelijk het invalidentoilet te gebruiken.” Zijn vraag: verwijder de gewraakte passages uit het boek. De reactie vanaf Chateau de la Garde: oorverdovende stilte.

Perswijn nam contact op met Uitgeverij Tirion met het verzoek om een reactie. Tot nu toe heeft de uitgeverij nog niet inhoudelijk gereageerd.

Reactie via e-mail:
“Ik ben erg blij met het stukje op de site over Ilja Gort. Toevallig heb ik met Eric van Bruinessen in dezelfde periode in het revalidatiecentrum ‘de Hoogstraat’ gelegen. Ik zit ook in een rolstoel i.v.m. een dwarslaesie. Ik kan mij alleen maar bij Eric zijn kwaadheid en verontwaardiging aansluiten en ben heel benieuwd of de ‘heer’ Gort het op kan brengen om zijn excuses aan te bieden.”
Rolstoelende wijninkoper Chris Schrijver, ‘De Beukelaer’ Wijnimport, Soest

Ook reageren? Stuur een e-mail.

Het is niet altijd gemakkelijk kiezen naar welke proeverij je moet gaan. Met enige spijt moest ik het proeven van de Graham’s 1963 en 1945 overlaten aan René van Heusden. Maar er was compensatie: op de proeverij van Horizon Wines liet Dirk van der Niepoort zijn eigen wijnen proeven naast de wijnen die hem inspireerden. Wat een wijnen, en wat een inspiratie!
Het is niet altijd gemakkelijk kiezen naar welke proeverij je moet gaan. Met enige spijt moest ik het proeven van de Graham’s 1963 en 1945 overlaten aan René van Heusden. Maar er was compensatie: op de proeverij van Horizon Wines liet Dirk van der Niepoort zijn eigen wijnen proeven naast de wijnen die hem inspireerden. Wat een wijnen, en wat een inspiratie!

Mick Kooistra, voorheen werkzaam bij Vinites, bouwde de afgelopen jaren rustig voort aan een eigen portfolio onder de naam Horizon Wines. Maandag 21 mei presenteerden ‘zijn’ belangrijkste producenten hun wijnen. Er stonden veel bijzondere flessen op tafel, onder andere van Alonso del Yerro (Ribera del Duero), Wither Hills (Nieuw-Zeeland), Michel Torino (Argentinië), Tomàs Cusiné (Catalunya), en nog veel meer. Eigenzinnige producenten die staan voor hun wijnen, net als het boegbeeld, Port- en Douro-producent Dirk van der Niepoort. Deze presenteerde zijn eigen wijnen naast de wijnen die hem inspireerden tot die wijnen. Zijn elegante Vertente 2004 bijvoorbeeld toonde zijn finesse naast de smakelijke Poujeaux 2004, Moulis. Redoma 2001 toonde een klassiek en stevig karakter en was zelfs frisser dan de overigens fraaie Barolo van Sandrone, ook uit 2001. Batuta was er in 2005 –magistraal- en 2004 –ook niet onaangenaam, met daarnaast de Hermitage 2004 van J.L. Chave, pure finesse en lengte –werkelijk bijzondere inspiratie. Twee jaargangen van de intense en tegelijk frisse en tanninerijke Charme –weer met een iets mooiere 2005- stonden naast een ongenaakbare La Tâche 2002 van het Domaine de la Romanée-Conti, een prachtige rode Bourgogne, maar nog veel te jong. De voor de Dourostreek opvallend frisse en mineralige witte Redoma Reserva 2005 mocht zich spiegelen aan een al even mineralige, vette Chassagne-Montrachet Morgeot van Morey (2004). Wat een wit geweld! Tja, en dan de Riesling, ook zo’n eigenzinnig stokpaardje van Dirk van der Niepoort. Het houdt niet op.
Wie wil genieten van een ‘gewone’ Niepoort (als die al bestaan) is er natuurlijk nog de ‘Gestolen Fiets’, een originele rode Douro, heerlijk soepel en fruitig, met kersen en een vleugje chocola, een lichte kruidigheid, echt Douro, maar niet te streng. Toch ook weer iets bijzonders….

J.J.C Kwast Wijnkopers organiseerde op maandag 14 mei een grote overzichtsproeverij in het Noordwijkse hotel Huis ter Duin. Gelet op de massaal opgekomen bezoekers, variërend van wijnhandelaren tot sterrenrestaurateurs, mogen Jaap en Elise Kwast en hun team terugkijken op een buitengewoon geslaagd evenement. Ze hadden terecht al hun bedrijfsvlaggen voor heel Noordwijk zichtbaar uitgestoken.
J.J.C Kwast Wijnkopers organiseerde op maandag 14 mei een grote overzichtsproeverij in het Noordwijkse hotel Huis ter Duin. Gelet op de massaal opgekomen bezoekers, variërend van wijnhandelaren tot sterrenrestaurateurs, mogen Jaap en Elise Kwast en hun team terugkijken op een buitengewoon geslaagd evenement. Ze hadden terecht al hun bedrijfsvlaggen voor heel Noordwijk zichtbaar uitgestoken.

Vrijwel het volledige assortiment was te proeven, verdeeld over bijna vijftig tafels en een champagnebar. Uit glaswerk van een bekend Oostenrijks merk, een dergelijk evenement en een dergelijke locatie waardig. Producenten vanuit de hele wereld waren aanwezig om hun wijnen persoonlijk voor te stellen. Volgens Jaap Kwast belangrijk, omdat die zo in direct contact komen met de mensen om wie het uiteindelijk allemaal draait, de kopers. Producenten ontwikkelen zo een beetje (meer) realiteitszin.

Behalve met de vaste waarden – variërend van Jadot tot Gaja, van Simonsig tot Paul Prieur, en van Chapoutier tot Gales – viel er ook met diverse nieuwe aanwinsten kennis te maken.
Nieuw zijn onder meer de Rheingauwijnen van Fred Prinz, Château Vrai Canon Bouché (Canon Fronsac) van de Nederlander Philip de Haseth Möller en de wijnen uit Bierzo van Martín Códax.

Enkele aanraders van René van Heusden:

Virginie
Producent van Vins de Pays d’Oc, met name bij de witte cépages overtuigend met o.a. Terret/Sauvignon, Marsanne en Viognier van 2006. De wijnen combineren herkenbaarheid – typiciteit, zo men wil – met levendigheid.

Château Tour de Mirambeau
Een van de vaste waarden in het assortiment van Kwast door de jaren heen. Uiterst betrouwbaar. Wat moet hier eigenlijk nog over gezegd worden? Dat de rode Réserve 2005, een Bordeaux Sup, gewoon akelig lekker is. Très Bordeaux, zonder de overdaad van de wel erg heftige Cuvée Passion en Girolate, beide van 2003.

Daniel Hecquet
Hecquet is dé ambasadeur van Montravel (en Bergerac) met zijn Calabre en Puy-Servain. Smaaktype doet er weinig toe, alles smaakt hier erg goed. Verrassende Moelleux 2006 – een normaliter toch enigszins ‘verdacht’ type wijn – uitmuntend door zuiverheid en balans. Opvallend is hier verder het zeker voor Franse begrippen revolutionaire nieuwe etiket, met daarop in vier afzonderlijke velden een bodem, een druif, een wijngaard en een glas.

Fred Prinz
Het werd hoog tijd dat Kwast eens met een kwaliteitsproducent van droge Duitse wijnen ging werken. Met Weingut Prinz iin de Rheingau is er zo een gevonden. Klein maar fijn, ook in een lastig jaar als 2006. O.a. karakteristieke Riesling trocken Tradition (spontaan vergist op foeder) en Hallgartner Schönhell Riesling Spátlese trocken.

Elena Walch
Toonaangevend producente in Südtirol/Alto Adige en iemand die geen cursus omgang met publiek nodig heeft. Vond zelf dat Kwast meer wijnen van haar moest opnemen. Kijk, dat zegt genoeg. En wat voor wijnen! Ee klassieker is hier de Pinot Grigio Castel Ringberg. Zeer goed is eveneens de Lagrein Reserva Castel Ringberg 2003. Origineel van smaak, technisch onberispelijk en door de Gambero Rosso terecht met tre bicchieri onderscheiden. Nieuw is de Kermesse 2003, een perfect geslaagde assemblage van syrah, petit verdot, lagrein, merlot en cabernet sauvignon! Complex en tegelijkertijd hoogst verfijnd. 

Enkele aanraders van Ronald de Groot:

Morgenster
Voor Morgenster (Zuid-Afrika) was de proeverij een mooie gelegenheid de nieuwe 2003 te presenteren, een voor dit domein heel geslaagde jaargang. Dat ook hier de merlot iets minder wordt gewaardeerd dan de cabernet, lezen we af uit het feit dat deze druif vooral in de tweede wijn verdwijnt, de Lourens River (70% merlot), een heerlijke wijn, soepel, levendig, met kersenfruit, pruimen en weinig tannines. Dat kan niet worden gezegd van de eerste wijn, de Morgenster zelf, die flink stevig in zijn tannines zit, maar dan ook vrijwel geheel is gemaakt van cabernet-sauvignon en cabernet-franc –zeer geslaagd in 2003. Hij is elegant en fris, meer Bordeaux in stijl dan klassieke Bordeaux, met vanille, cassis, lengte, heerlijke zuren en veel complexiteit.
 
Domaine de Grangeneuve
Het Domaine de Grangeneuve uit de Tricastin maakt op gepaste wijze gebruik van de populariteit van de viognier-druif. Hoewel, helemaal openlijk mag dat niet, want witte Tricastin op basis van 100% viognier is verboden. Monsieur Bour maakt zonder omwegen duidelijk dat hij het helemaal gehad heeft met ‘die flauwekul’ van het appellationsysteem, dus geen zorg verder. Op het etiket staat alleen ‘V’, om het de autoriteiten niet té gemakkelijk te maken. Deze wijn, gemaakt van op oude cinsault geënte viognier, rijpt vijf maanden op grote vaten van 500 liter. Hij heeft een enorme kracht en diepgang, met een voortreffelijk viognier-karakter: abrikoos, honing en perzik. Toch blijft hij fris, mede omdat geen appelmelkzure gisting werd uitgevoerd.

William Fèvre
Het domaine Fèvre uit Chablis worstelt met luxeproblemen. Hun wijnen verkopen té goed. Een misschien wat vreemde gewaarwording in een tijd waarin heel Frankrijk schijnt te worstelen met de verkoop van zijn wijnen, maar een signaal dat iets goeds en bijzonders blijkbaar altijd verkoopt. En zo hoort het ook. De smakelijke, iets eenvoudige Petit-Chablis was er nog uit de mooie jaargang 2005, maar bij de ‘gewone’ Chablis moesten we ons ‘behelpen’ met de nieuwe jaargang, 2006 –ook helemaal niet slecht trouwens. Iets lichter misschien dan 2005, maar mooi mineralig, elegant, met een mooi Chablis-karakter. De vlotte verkopen leiden er ook toe dat dit soort Chablis te jong wordt gedronken. De Montmains 2005 is heerlijk, breed en complex, maar eigenlijk nog (te) jong en gesloten. Een jaar of vier, vijf, zou deze wijn pas echt tot ontplooing brengen. Maar zoveel geduld heeft vrijwel niemand…

Jané Ventura
De wijnen van Jané Venture uit de Penedès roepen gemakkelijk wat wisselende reacties op, dat was ook nu bij de proeftafel te merken. Dit familiebedrijf is duidelijk op zoek naar andere wijnen dan gemiddeld, en bewandelt zeker niet de weg van de minste weerstand. Dat maakt de wijnen eigenzinniger van karakter, en daar is niet iedereen van gediend. Er wordt veel gewerkt met de druiven van de streek, en die leveren wijnen op met wat meer frisheid en zuren, omdat ze in feite geschikter zijn voor het warme klimaat. De witte wijn is een perfect voorbeeld. Het is een compositie van xarel.lo, muscat en subirat, mooi fris en bijna stenig, bloemig en open, heerlijk fris en strak van karakter. Een heerlijk aperitief.

Gales
Luxemburgse wijnen staan nooit zo in de belangstelling, maar ze blinken uit door iets waarmee ze toch steeds populairder worden: ze zijn lichtvoetig en fris. De Rivaner is een ongecompliceerde, frisse en lichte aperitiefwijn, voor op een zomers terras. De Pinot blanc is mooi getypeerd, met veel wit fruit, wat peer en zelfs een vleugje citrus. De Pinot gris is uiteraard wat voller en vetter, zoals je van deze druif mag verwachten, maar altijd nog veel frisser dan veel broertjes uit andere wijnstreken. Heerlijk voor de zomer.

De dromerige geur van brood, croissants en biscuitjes naast de opwekkende geur van appeltjes, citroen en zelfs citroenmerengue: dat kan alleen maar een proeftafel vol champagne zijn. Het Champagne Informatie Centrum (CIVC) pakte op maandag 7 mei – dé perfecte Nederlandse champagnedag: in de spits 560 km file en de hele dag regen – mooi uit met een serie van twaalf bruts en acht millésimés. Tussendoor werden vier uitgelezen gerechtjes van Chris Naylor (Vermeer) geserveerd, allemaal vergezeld van een glas champagne. Heel bijzonder was bijvoorbeeld de combinatie van een stukje ham van het Ibericovarken,
De dromerige geur van brood, croissants en biscuitjes naast de opwekkende geur van appeltjes, citroen en zelfs citroenmerengue: dat kan alleen maar een proeftafel vol champagne zijn. Het Champagne Informatie Centrum (CIVC) pakte op maandag 7 mei – dé perfecte Nederlandse champagnedag: in de spits 560 km file en de hele dag regen – mooi uit met een serie van twaalf bruts en acht millésimés. Tussendoor werden vier uitgelezen gerechtjes van Chris Naylor (Vermeer) geserveerd, allemaal vergezeld van een glas champagne. Heel bijzonder was bijvoorbeeld de combinatie van een stukje ham van het Ibericovarken, amandelaïoli, meiknol, mosterdfruit en langoustinesaus met de aromatische, bloemige Jacques Selosse Cuvée Exquise.
Maar het werd nog veel mooier. Halverwege de dag stond het gezelschap in een grote kas stukjes blad van kamerplanten te eten. De proeverij vond namelijk plaats bij Koppert Cress in Monster, een bedrijf dat eetbare miniatuurplantjes (cress) uit zaad opkweekt, maar ook experimenteert met de smaken van allerlei andere planten. En zo steek je dan op maandagochtend een groen stuk blad in je mond, dat naar italiano’s blijkt te smaken (die besuikerde dropachtige snoepjes, bestaan ze nog?), of een knalpaars bloemblad dat op witlof lijkt. Weer terug in de proefzaal ging deze surpriseparty gewoon door: met een soort reuzenpincet kregen we de ene cress na de andere uitgereikt, steeds met een andere champagne erbij, en steeds met een verrassende smaakexplosie in de mond. Want wie verwacht nou dat een gewoon groen blaadje naar oester smaakt?
De proeverijen werden begeleid door Stéphanie van Rantwijck, Noële Ruitenberg en Gert Crum. Zij pleitten er elk op hun eigen manier voor om champagne in Nederland eindelijk eens serieus te gaan nemen – zij het dan wel plezierig serieus. Diezelfde houding spreekt uit het boek Champagne! Een lesboek over de wijnen uit de Champagne, dat aan het eind van de dag werd gepresenteerd. Stijlvol maar godzijdank wel speels wil dit boek – een samenwerkingsproject van Noële Ruitenberg, Stéphanie van Rantwijk en het CIVC – de wijnliefhebber en student meer kennis bijbrengen over champagne, met in de hand een ‘pen, glas, mes én vork’. Precies zoals op maandag 7 mei gebeurde dus.

Anda Schippers

Het boek is verkrijgbaar bij het Champagne Informatie Centrum (http://www.champagne.nl/) en bij Studio Wine (http://www.studiowine.nl/).

Voor de leden van de Nederlandse Wijnkring is 2007 een feestelijk jaar. Het markeert het 25-jarig bestaan van een samenwerkingsverband tussen ruim honderd zelfstandige slijterijen en wijnwinkels. De Nederlandse Wijnkring bereikt maandelijks 20.000 consumenten via zijn nieuwsbrief en werkt verder met een onlangs nog compleet vernieuwde website. Om ook anderen te laten delen in de feestvreugde is er een trio vriendelijk geprijsde jubileumwijnen beschikbaar. Een deel van de opbrengst daarvan gaat naar Nationale Vereniging de Zonnebloem,
Voor de leden van de Nederlandse Wijnkring is 2007 een feestelijk jaar. Het markeert het 25-jarig bestaan van een samenwerkingsverband tussen ruim honderd zelfstandige slijterijen en wijnwinkels. De Nederlandse Wijnkring bereikt maandelijks 20.000 consumenten via zijn nieuwsbrief en werkt verder met een onlangs nog compleet vernieuwde website.

Om ook anderen te laten delen in de feestvreugde is er een trio vriendelijk geprijsde jubileumwijnen beschikbaar. Een deel van de opbrengst daarvan gaat naar Nationale Vereniging de Zonnebloem, die zich ervoor inzet om recreatie te bieden aan mensen die door ziekte, handicap of gevorderde leeftijd lichamelijke beperkingen hebben.

Hoewel het om een ‘zilveren’ jubileum gaat, draagt de jubileumwijn de naam La Bouteille d’Or. Het is een Vin de Pays d’Oc, verkrijgbaar in wit (Chardonnay), rosé (Syrah/Grenache) en rood (Merlot).
http://www.wijnkring.nl/

Gall & Gall wil naar eigen zeggen de toonaangevende drankenwinkel zijn voor iedereen, waarbij het alledaagse betaalbaar en het bijzondere bereikbaar wordt gemaakt met een toegankelijke, aantrekkelijke en inspirerende formule. Gall & Gall, deel uitmakend van Ahold, is in Nederland marktleider in de slijtersbranche met 520 winkels. De ene helft daarvan wordt gerund in eigen beheer, de andere door franchisenemers. Jaarlijks komen er zo’n tien nieuwe vestigingen bij. Ongeveer 120 duizend Nederlanders zijn bovendien kaarthouder bij Gall & Gall.
Gall & Gall wil naar eigen zeggen de toonaangevende drankenwinkel zijn voor iedereen, waarbij het alledaagse betaalbaar en het bijzondere bereikbaar wordt gemaakt met een toegankelijke, aantrekkelijke en inspirerende formule. Gall & Gall, deel uitmakend van Ahold, is in Nederland marktleider in de slijtersbranche met 520 winkels. De ene helft daarvan wordt gerund in eigen beheer, de andere door franchisenemers. Jaarlijks komen er zo’n tien nieuwe vestigingen bij. Ongeveer 120 duizend Nederlanders zijn bovendien kaarthouder bij Gall & Gall.

In de komende jaren wil de keten zijn marktaandeel fors uitbreiden van de huidige 33% naar 40% door naast de huidige klantgroepen vooral 30-ers en vrouwen nog gerichter aan te spreken. Om deze doelstelling te halen is anderhalf jaar gewerkt aan een ingrijpende vernieuwing van de winkelformule, zoals dat in kringen van de detailhandel zo mooi heet. Een voorproefje van wat Gall & Gall in gedachten heeft, is vanaf 11 mei te ervaren in de  heringerichte vestiging in het winkelcentrum Leidschenhage in Leidschendam. De komende maanden zal het vernieuwde winkelconcept hier worden getest. Met zowel een lokaal als een regionaal klantenbestand geldt deze locatie namelijk als een goede graadmeter voor wat onder ‘de’ consument leeft. Met eventuele bijsturingen op basis van reacties van klanten zal het concept vervolgens ook bij de andere vestigingen worden ingevoerd.

Algemeen directeur Jan van Dam en commercieel directeur Robert van Houten benadrukken dat een essentieel onderdeel van het nieuwe concept toegankelijkheid is. En daarmee dus ook laagdrempeligheid. Letterlijk. Die laagdrempeligheid wordt onder meer gerealiseerd door te werken met een pui die helemaal naar de straat geopend kan worden. Op een zeer eigentijds beeldscherm kunnen bezoekers zien wat er binnen aan acties en aanbiedingen is. Men is zo verstandig geweest dit zonder geluid te doen, zodat ordinaire Schipholtoestanden vermeden worden. Eenmaal in de winkel verloopt de ‘navigatie’ langs de schappen bij de wijnen volgens een indeling naar smaaktypen, die elk een eigen kleur hebben. Van fris wit tot krachtig rood. Kiezen wordt hierdoor makkelijk(er) gemaakt. Ook de schappen met overige dranken – bier, gedistilleerd en water – zijn onmiddellijk herkenbaar. Binnen de schappen met een bepaald smaaktype wijn is een verticale indeling naar prijs gemaakt en pas daarna op herkomst. Wel staan wijnen uit dezelfde landen zo veel mogelijk bij elkaar. (Tussen haakjes, wie een zoete wijn zoekt, moet terecht bij ‘vol wit’. Mag  gewoon ‘zoet’ ineens niet meer?)

Gall & Gall heeft verder gekozen voor een presentatie met zogeheten ‘spotlights’. Dat wil zeggen dat speciaal geselecteerde producten op ooghoogste in het schap op een opvallende manier onder de aandacht van de klant gebracht worden. Hierbij staan steeds wisselende thema’s (seizoenen, feestdagen, moederdag etc.) merken, premiums en speciale acties centraal. Ook speelt men in op de trend om wijn als geschenk te geven door maar liefst vier verpakkingsversies aan te bieden, van basis tot luxe en van klassiek tot modern.

Niet alleen de winkelformule is aangepast, ook de huisstijl heeft een metamorfose ondergaan. Dit heef onder meer geleid tot een nieuw logo, waarin de G van Gall & Gall en het silhouet van een fles verenigd zijn. Ook de bedrijfskleding van het winkelpersoneel is helemaal nieuw ontworpen. Wat is wijn anno 2007 nog zonder design? Gaat dat zien!

René van Heusden

Weingut Matthias Müller uit Spay is als nummer 195 opgenomen in de rangen van VDP, de vereniging van Duitse topwijngoederen. Het wijngoed ligt in het gebied Mittelrhein, waar het de beschikking heeft over ruim 10 hectare wijngaarden. Die bevinden zich op de  steile hellingen van Lagen langs de Rijn, zoals de Bopparder Hamm. Riesling is met een aandeel van een kleine 90 procent in de aanplant verreweg het belangrijkste druivenras voor het bedrijf.
Weingut Matthias Müller uit Spay is als nummer 195 opgenomen in de rangen van VDP, de vereniging van Duitse topwijngoederen. Het wijngoed ligt in het gebied Mittelrhein, waar het de beschikking heeft over ruim
10 hectare wijngaarden. Die bevinden zich op de  steile hellingen van Lagen langs de Rijn, zoals de Bopparder Hamm. Riesling is met een aandeel van een kleine 90 procent in de aanplant verreweg het belangrijkste druivenras voor het bedrijf. Het wijngoed bestaat al drie eeuwen, maar heeft zich pas sinds het einde van de jaren ’90 ontpopt als producent van kwaliteitswijnen. Müller is het vijfde VDP-lid in Mittelrhein.

http://www.weingut-matthiasmueller.de/

Na geconfronteerd te zijn met overschotten, gaat de Australische wijnbouw het roer drastisch omgooien. De sector wil een eind maken aan het huidige beeld als zou Australische wijn vooral een goedkoop massaproduct zijn. In een recente aanpassing van het meerjarenplan Strategy 2025 van de Australian Wine and Brandy Corporation heet het nu dat Australische wijn voor kwaliteit staat in plaats van volume. En dat Australische wijn dus best een prijs mag hebben.
Na geconfronteerd te zijn met overschotten, gaat de Australische wijnbouw het roer drastisch omgooien. De sector wil een eind maken aan het huidige beeld als zou Australische wijn vooral een goedkoop massaproduct zijn.

In een recente aanpassing van het meerjarenplan Strategy 2025 van de Australian Wine and Brandy Corporation heet het nu dat Australische wijn voor kwaliteit staat in plaats van volume. En dat Australische wijn dus best een prijs mag hebben. Het begrip ‘toegevoegde waarde’ zal de komende jaren derhalve centraal moeten komen staan, zowel in binnen- als buitenland.  

Het in 1996 gelanceerde Strategy 2025 ging tot nu toe vooral uit van groei in volume. De groei van de Australische wijnbouw is mede op basis daarvan zo snel gegaan, dat de meeste doelstellingen al in 2005 gehaald, twintig jaar eerder dan voorzien. Voor meer wijngaarden en meer volume is, gelet op de stagnerende afzet, evenwel geen ruimte meer. Waar het nu om gaat is gezonde marges te realiseren op basis van het bestaande potentieel.

Een en ander betekent dat de tot nu toe gevoerde generieke promotie van de Brand Australia vervangen zal worden door diverse strategieën op maat, toegesneden op de specifieke karakteristieken van de wijnen. Het document  
Directions to 2025, waarin de nieuwe politiek uit de doeken is gedaan, onderscheidt maar liefst 46 van zulke individuele strategieën! In de praktijk zullen Australische wijnen echter volgens vier subcategorieën gepromoot gaan worden: Brand Champions, Regional Heroes, Generation Next en Landmark Australia.