Columns Archives - Perswijn

Columns

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Smaken verschillen

Dit weekend zat ik te werken aan een van mijn artikelen voor het volgende nummer van Perswijn, #7 alweer in dit vreemde jaar. Het artikel gaat over de DAC Neusiedlersee. De DAC, Districtus Austriae Controllatus (waarom in het Latijn?) is in Oostenrijk in opkomst. De regels zijn heel strak gedefinieerd. In het geval van Neusiedlersee DAC gaat het om wijnen op basis van uitsluitend zweigelt. Fruitig en soepel, en in het geval van DAC Neusiedlersee Reserve krachtig en steviger. Bij het schrijven vroeg ik me steeds af of deze strikte definitie nu een goed idee is of niet. Er staan aan de oostkant van het meer, tegen de Hongaarse grens, immers ook veel andere druiven aangeplant, die dus niet voor de DAC in aanmerking komen. Tijdens het werk las ik hierover een interessante column van Robert Joseph, die zichzelf op twitter de ‘winethinker’ noemt. Hij betoogde dat het goed is dat een appellation of een DAC, of wat voor herkomstbenaming dan ook, duidelijk gedefinieerd is. Met als argument dat dit voor de consument, en dan vooral de gewone wijndrinker -en dat zijn verreweg de meesten- het duidelijkst is. Als je een fles Chablis koopt, dan weet je dat het een droge wijn is van chardonnay, gemaakt op een bepaalde manier. Met fruit en/of wat hout. Punt. Duidelijk. Kijk maar wat het de Elzas aan problemen oplevert dat je als wijndrinker niet weet of een wijn (licht) zoet is of helemaal droog.

Als producenten in een appellation een wijn willen maken die heel anders is, bijvoorbeeld een oranje wijn -met schilcontact en oxidatie- of een natuurwijn, dan moeten ze die volgens hem maar Vin de France noemen -in het geval van Franse producenten. Daarin is uiteindelijk ruimte voor alle spielerei die je maar kunt verzinnen. Zijn redenering sprak me erg aan. Ik proefde onlangs Beaujolais, ook voor #7, en daar zitten nogal wat producenten die houden van spielerei. Vooral wijnen zonder sulfiet, natuurwijnen, zijn daar populair. Mij zette dat op het verkeerde been. Ik vind Beaujolais die niet naar fruit ruikt -wat hout is ook best- maar die naar een stal geurt geen aangename verrassing. Ik ben van mening -met Robert Joseph- dat dit ten koste gaat van mijn verwachtingspatroon, omdat de wijn niet de typiciteit heeft die je er van verwacht. En dat volkomen los van het feit of je de betreffende wijn graag drinkt en/of lekker vindt. Daar ga ik niet over.

Wat ik wel weet, is dat ik eind vorig jaar een tafelgenoot had die zich in een restaurant een glas natuurwijn aan had laten praten, en daar lovend over sprak toen ik aanschoof. Maar op het moment dat ik beleefd om een glas ‘gewone’ rode wijn vroeg, en hij deze proefde, wist hij niet hoe gauw hij ook zo’n glas moest bestellen… Maar over smaak valt niet te twisten.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Image building

Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn bezoeken aan de lokale supermarkt sinds het uitbreken van de COVID crisis op een laag pitje heb gezet, om het risico zo veel mogelijk te beperken. Maar op de zondagochtend is het gelukkig rustig genoeg, en bovendien zijn veiligheidsmaatregelen, zoals verplichte winkelwagentjes en voldoende ontsmettingmiddelen al weer een stap in de goede richting. Snel naar binnen, en snel er weer uit, dat is het parool. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Bij het groentenschap staat een bak met een wijnaanbieding. Snel even kijken. ‘Les Hauts de Chamboustin’ Merlot, in een literfles, voor € 3,99. Een klassiek etiket met een poortje dat in de verte een beetje lijkt op dat op het etiket van Léoville-las-Cases. Hoe dan ook, in uitstraling is het Franser dan Frans. Ik pak de fles op, en constateer tot mijn verrassing dat het een petfles is. Niks mis mee, waarom zou wijn altijd in glas moeten zitten? Ook het achteretiket is Frans, met daarop de tekst ‘rond et fruité’. Dat moet waarschijnlijk Pays d’Oc zijn. Maar de herkomst is een verrassing voor me. ‘Vin d’Espagne’, mis en bouteille par Marquis de Chamboustin te Petersbach, hartje Elzas. Petje af. Superslim. Je koop wijn of druiven in Spanje, waar het spotgoedkoop is. Goedkoper dan in de Languedoc, tegenwoordig. Maar met het etiket suggereer je dat het een Franse wijn is. Zo profiteer je van het imago dat Franse wijn nog altijd heeft.

Let wel, hier is helemaal niets fouts of illegaals aan, alle informatie die je wilt hebben over de wijn staat keurig op het (achter)etiket. Het zegt eigenlijk meer over de consument dan over de producent van deze wijn. Degene die zo’n fles koopt, let waarschijnlijk vooral op de druif –merlot blijft populair- en waarschijnlijk wordt de Franse uitstraling als betrouwbaar ervaren. Zo werkt marketing. Grote wijnhuizen profiteren daar van, ze weten exact hoe het werkt. Australische giganten kopen wijn in Zuid-Afrika om onder eigen merk uit te brengen. Waarschijnlijk merkt de wijndrinker dat (ook) niet eens. Voor grote Franse bedrijven is Spanje naast de deur. Het land is ook aantrekkelijk voor de aankoop van betaalbare biologische wijnen, omdat het klimaat op de hoogvlakte een lage ziektedruk geeft, zodat er weinig hoeft te worden gespoten.

We schrijven in Perswijn graag artikelen over bijzondere wijnen uit streken met unieke terroirs en eigenzinnige druiven. Maar de realiteit van de supermarkt is dat hier vrijwel alleen het merk en druif en misschien ook nog het etiket bepalen of een wijn het schap verlaat of niet. Maar gelukkig drinkt degene die de fles koopt wel een glas wijn…

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Leedvermaak

Al weer flink wat jaren geleden had Australië in Nederland een eigen bureau om zijn wijnen aan de man te brengen. Geen onsuccesvolle organisatie. Australië wist met zijn wijnen een aardige positie te verwerven op de Nederlandse markt. Niet in de laatste plaats omdat de wijnen met hun tijd meegingen en appelleerden aan wat de moderne consument graag in het glas kreeg. Niet de herkomstbenaming speelde de hoofdrol, maar drinkbaarheid en smaaktype, met eendruifswijnen in de voorhoede als scorende centrumspitsen.

Maar Australië besliste op een gegeven moment dat het wel genoeg was met die promotie. Het zegt genoeg dat degene die tot 2008 verantwoordelijk was voor de marketing van Australische wijn, Marco Tiggelman, tegenwoordig werkt voor California Wines. Kennelijk zien ze daar het belang van de Nederlandse markt nog wel in. Niet vreemd. Nederland is best interessant als exportmarkt voor wijn. Nederland staat in de ranglijst van wijnimporterende landen op de zevende plek, goed voor 3,7% van alle wijnimport (in 2019). Boven Zwitserland, Rusland, Hong Kong, Frankrijk, om er een paar te noemen.

Australië besloot echter al zijn kaarten te zetten op de Aziatische markt. Want daar zat de groei. Dat de import in traditionele markten als Nederland en Engeland zou stagneren, werd kennelijk voor lief genomen. Uiteindelijk is het met de daling in Nederland allemaal best meegevallen. Kennelijk weten grote bedrijven zoals Jacob’s Creek, Hardy’s en Lindemans hun positie redelijk goed vast te houden. Waarschijnlijk vooral door verkopen in de supermarkt. En de strategie richting Azië had succes. De uitvoer naar China groeide jaar op jaar. Overigens geholpen door een vrijhandelsverdrag dat China en Australië in 2015 sloten. Ongetwijfeld mede omdat de Australische delfstoffen erg interessant zijn voor China. Vorig jaar importeerde China voor het eerst meer Australische wijn dan Franse.

Maar inmiddels hebben de Australiërs ontdekt dat werken met China een prijs heeft. Je dient het land niet te kritiseren. Toen Australië zich dit jaar aansloot bij de V.S. bij de eis naar een onafhankelijk onderzoek naar de oorsprong van Covid-19 in China, waren de rapen gaar. Eerst werd er een anti-dumping-onderzoek aangekondigd naar Australische wijn. En kortgeleden, twee weken later, werd een onderzoek aangekondigd naar ‘ongeoorloofde subsidies’ bij de verkoop van Australische wijn. Dat kan leiden tot een invoerheffing van 200%, nu 0. Dat leidde tot grote paniek bij de Australische wijnproducenten. Tja. Hoe noemen we zo’n politiek van Australië? Je moet niet al je eieren in één mandje leggen. Zeker niet in een wereld waarin wijn steeds meer terechtkomt in een politiek steekspel. Helaas. Maar de een zijn dood is de ander zijn brood. In Franse berichten over deze kwestie proef je dan ook een ondertoon van leedvermaak… een klein beetje maar, hoor.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Destilleren of niet?

Onlangs kreeg ik van een lezer van deze stukjes een uitbrander dat ik zo negatief zou schrijven over Bordeaux. En dat terwijl ik zo’n liefhebber en kenner van de wijnen van deze streek zou zijn. Dat moge wellicht zo zijn -ik ken overigens nog veel meer wijnen waar ik liefhebber van ben- maar het is nu eenmaal niet mijn taak als journalist om positief te schrijven over Bordeaux als daar geen reden voor is. Ik kom hierop, omdat ik tijdens mijn vakantie een gezellig samenzijn had met François Lurton. Een tikje decadent, ik geef het eerlijk toe. Met zijn boot over het Bassin d’Arcachon varen, om aan te leggen op een grote zandbank tegenover het Dune de Pilat – het hoogste duin van Europa- en daar dan lekker te zwemmen en te barbecueën. Nou ja, de boog kan niet altijd gespannen zijn, laten we maar zeggen. Maar tegelijk doe je weer informatie op.

François is de oudste zoon van de inmiddels overleden André Lurton, die een hele trits châteaux in de Bordeaux zijn eigendom mag noemen. François maakt veel wijn, maar geen Bordeaux. Zo is hij met zijn Fumées Blanches tegenwoordig de grootste producent van Sauvignon blanc van Frankrijk. Hij koopt de sauvignon voor deze wijn overal: in de Loire, de Languedoc, in de Gers en ten noorden van Toulouse, om de belangrijkste plekken te noemen. Dat zorgt er voor dat hij een wijn kan maken die veelzijdig is. De ene streek geeft volume en kracht, de andere frisheid en spanning. Dat is het voordeel van de herkomstbenaming Vin de France, die duidelijk succesvol is.

Terug naar Bordeaux. Naar het zeggen van François betaalt hij in de Languedoc meer voor een kilo druiven dan de boeren in de simpele appellation Bordeaux van de coöperatie krijgen. In Bordeaux krijg je tegenwoordig voor eenvoudige Bordeaux AOC niet veel meer dan € 0,60 per liter, waar de kosten van de vinificatie nog af moeten, zodat niet meer dan zo’n € 0,45 resteert. Daar maak je verlies op, dat is onvermijdelijk. Hij stelt dat de wijnbouw in Bordeaux is gered door de crisisdistillatie van dit jaar, waarbij per liter zo’n € 0,80 per liter kon worden ‘gevangen’. Maar hij verwacht dat in de nabije toekomt zo rond de een derde van de wijngaarden in Bordeaux moet worden gerooid om vraag en aanbod weer in balans te brengen.

Het is de tragiek van Bordeaux. De streek brengt wijnen voort die tot de beste en duurste ter wereld behoren. Het geeft de streek -onterecht- een duur imago, waar de kleintjes onder lijden. En zij krijgen hun wijnen niet verkocht. Het zal nog even duren voor deze negatieve spiraal doorbroken zal zijn.

Ronald de Groot

Columns

Belgische vin naturel van interspecifieke druivenrassen: de schitterende wijnen van het Lijsternest

Tijdens de zomervakantie bleven we met het gezin gezellig in België. In juli doorkruisten we ons kleine landje van het Heuvelland in de noordwestelijke Westhoek, niet ver van de zee, naar het meest zuidelijke Belgische dorp Torgny in de Luxemburgse Gaume. Ik deed ontdekkingen in Belgische wijn die ik in de verste verten niet verwacht had. Het meest bijzondere bezoek was dat aan wijndomein Lijsternest, producent van vin naturel in het afgelegen West-Vlaamse Otegem.

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Covid-paniek Zuid-Afrika dreigt wijnindustrie te vernietigen

Bericht van NRC, gisteren: ‘Het aantal besmettingen door het coronavirus in Zuid-Afrika is op zaterdag de half miljoen gepasseerd. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van de John Hopkins Universiteit. Na de Verenigde Staten, Brazilië, Rusland en India heeft het Afrikaanse land nu wereldwijd de meeste vastgestelde besmettingen. Er zijn meer dan achtduizend doden door de gevolgen van Covid-19 gemeld. Vorige week bleek echter uit onderzoek van experts in Zuid-Afrika dat het daadwerkelijke dodental in het Afrikaanse land een stuk hoger ligt.’

Dit is een enorme tragedie, die velen al zagen aankomen.  Het probleem is natuurlijk dat maatregelen om afstand te houden in arme en stedelijke gebieden lastig kunnen worden nageleefd. Voor hun inkomsten zijn veel arme inwoners ook afhankelijk van wat ze op de dag zelf kunnen verdienen. Ze kunnen het zich niet permitteren thuis te werken. En het feit dat op 1 juni veel versoepelingen werden doorgevoerd om de economie nog enigszins te redden, heeft geen positief effect gehad, integendeel.

Maar het is zuur dat de wijnboeren –en uiteraard producenten van andere alcoholische dranken- nu moeten ‘boeten’ voor de gevolgen van deze enorme uitbraak, nu op 13 juli alle verkoop van alcoholische dranken werd verboden. Het komt er op neer dat het ene kwaad met het andere wordt bestreden. Volgens de autoriteiten overlijden er in Zuid-Afrika op jaarbasis 62.000 Zuid-Afrikanen aan alcohol-gerelateerde problemen, met name auto-ongevallen en geweldsmisdrijven.  Dit is ook het argument alcohol voor de tweede keer (eerste keer was tussen eind maart  en 1 juni) te verbieden. Volgens president Ramaphosa zorgt het verbod er voor dat de druk op ziekenhuizen sterk afneemt, zodat er meer capaciteit is voor de behandeling van covid-patiënten.

Voor de Zuid-Afrikaanse wijnboeren betekent dit een desastreuze ontwikkeling. De thuismarkt is –zeker voor de grotere producenten- van levensbelang, zowel voor de wijnverkoop als voor het wijntoerisme. Je vraagt je af of het niet mogelijk is wat meer gerichte maatregelen te treffen. Ik zou me kunnen voorstellen dat wijntoerisme nu niet bepaald tot zoveel problemen leidt. Dat is ook wat Rico Basson zegt, de directeur van Vinpro, de Zuid-Afrikaanse vereniging van wijnproducenten, met 2500 leden. Hij stelt dat de organisatie steeds in gesprek is geweest met de regering, en dat de wijnindustrie zich juist hard inspant om alcoholmisbruik te voorkomen en matig drinken te stimuleren. Er zouden andere wegen bewandeld moeten worden om de wijnindustrie van de ondergang te redden, door alcoholverkoop niet helemaal uit te bannen. Tot nu toe hebben deze gesprekken weinig opgeleverd.

Het probleem is dat veel producenten door de droogte van de afgelopen jaren al moeite hadden het hoofd boven water te houden –sorry voor deze vreemde beeldspraak. Deze crisis komt er nu nog bovenop. Vinpro verwacht dat als het zo doorgaat, 90% van de wijnproducenten in Zuid-Afrika het loodje zal leggen. SAA, de nationale luchtvaartmaatschappij wordt wel gesteund, maar de wijnboeren niet, terwijl het om meer dan tien keer zoveel banen gaat. Een rampzalige ontwikkeling, ook voor de Nederlandse wijnliefhebber. Nederland is een van de belangrijkste markten voor Zuid-Afrikaanse wijn.

Want tot overmaat van ramp komt ook de export in de knel. Alhoewel de producenten nog mogen exporteren, en nu meer dan ooit van deze inkomsten afhankelijk zijn, zijn er problemen in de haven, waardoor niet alle orders op tijd wegkomen. Dat betekent dat supermarkten hier promoties van Zuid-Afrikaanse wijnen schrappen, omdat er geen garantie kan worden gegeven dat de wijn op tijd kan worden geleverd. De Nielsen cijfers van week 24 geven aan dat Chili inmiddels Zuid-Afrika voorbij is in marktaandeel en het is waarschijnlijk dat dit verschil op deze manier verder kan oplopen. Ik heb niets tegen Chileense wijn, zeker niet, maar gezien wat voor moois Zuid-Afrika tegenwoordig produceert, is dit voor onze markt een ernstige aderlating. Het wordt tijd dat de Zuid-Afrikaanse regering tot bezinning komt.

Ronald de Groot

 

Columns

Reactie van Château Loudenne op ‘Bordeaux: wie wil er wit?’

Op mijn overpeinzingen met de titel ‘Bordeaux: wie wil er wit?’ kwam een reactie van Philippe de Poyferré, directeur van Château Loudenne. Bij mijn bezoek aan Frankrijk van onlangs werd het me nog eens ingefluisterd: “In Frankrijk wordt tegenwoordig meer rosé gedronken dan rood”. Ik vroeg me toen af of de in Bordeaux geproduceerde witte wijnen de oplossing kunnen zijn.

Overpeinzingen op maandag: Bordeaux: wie wil er wit?

Reactie Philippe de Poyferré

Een interessante opening – is wit de toekomst van Bordeaux? Ik denk het niet, maar bij Loudenne stellen we onszelf die vraag niet. Château Loudenne produceert al te lang wit. We proberen er gewoon het beste van te maken, origineel en anders denk ik, en dat voor een prijs die weliswaar hoog, maar toch redelijk is. En als we zien dat Loudenne sinds 1880 altijd wit heeft geproduceerd en de op één na grootste witte wijngaard in de Médoc heeft, denk ik dat het is omdat het château heel trouwe klanten heeft voor zijn witte wijn.

Is het geloofwaardig om in Bordeaux wit te produceren – dat geloof ik zeker. We hebben een kort geheugen, maar tot 1970 produceerde Bordeaux meer witte wijn dan rode wijn! Het lijkt dan ook ongelooflijk dat wit tegenwoordig nog slechts 11% van de productie in Bordeaux vertegenwoordigt. De markt verloor interesse in witte Bordeaux en natuurlijk begon de regio steeds meer rode wijnen te produceren.

Château Loudenne heeft een goede marktpositie, omdat we onze wijnen niet via de place de Bordeaux verkopen, maar rechtstreeks via importeurs in de verschillende landen – in Nederland worden we exclusief op de markt gebracht door Fine Drinks BV. Het verkopen van een breed gamma aan wijnen is dan ook veel logischer dan het verkopen van één enkele wijn. We produceren sinds twee jaar ook een kleine hoeveelheid rosé, die we exclusief op de markt brengen in de Médoc en Bordeaux. In de markt is vraag naar dit type wijn en het lijkt ons logisch ons aan te passen aan de markt.

In het huidige tijdsgewricht wordt van ons verwacht dat we het milieu respecteren, en sinds de oogst van 2017 beschikken we over het certificaat van de HVE, Haute Valeur Environnementale. Sinds 2019 is de wijngaard in conversie naar biologische wijnbouw.

Door rechtstreeks zaken te doen met onze klanten, kunnen we beter anticiperen en de markt beter begrijpen. Dat helpt ons minder te lijden onder de crisis.

Loudenne kan gratis worden bezocht voor proeverijen zonder afspraak, dus aarzel niet om uw lezers bij ons langs te sturen.

Philippe de Poyferré, directeur Château Loudenne

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Gebakken lucht

Het schrijven van persberichten is een mooi en bijzonder vak. Het lezen van persberichten door journalisten is ook een vak apart. Er zijn tegenwoordig media die persberichten één op één overnemen, want dat is wel zo gemakkelijk. Op media wordt flink bezuinigd, en dat zullen we merken ook.

Ik kom hierop door een persbericht dat afgelopen week via de mailbox binnenkwam over importeur Oud Reuchlin en Boelen, ooit een mooi bedrijf en een belangrijke speler in de horeca. Maar ook een bedrijf dat het al jaren moeilijk heeft, en dat zal er met de huidige crisis in de horeca niet beter op zijn geworden, zo mogen we vermoeden. Maar daar gaat het persbericht (uiteraard) niet over. Nee, het verhaal is natuurlijk een stuk positiever. ‘Oud Reuchlin & Boelen (ORB) wordt door een voorgenomen fusie tussen het Franse moederbedrijf InVivo Wine en het eveneens Franse Vinadeis onderdeel van de marktleider op het gebied van wijnproductie. Hierdoor ontwikkelt ORB zich van wijnimporteur tot wijnproducent en -distributeur.’ Dat klinkt goed. Nog een citaat. ‘ORB is al marktleider in de Nederlandse horeca en gespecialiseerde vakhandel. Managing Director José Olde Olthof is er trots op dat het Franse moederbedrijf een cruciale rol ziet voor ORB in het versterken en uitbouwen van die positie. “We hebben binnen de groep een leidende rol bij het ontwikkelen van nieuwe internationale concepten, digitalisering en een nog duurzamere route to market.’ Het wordt allemaal nog mooier. ‘“Zij krijgen nu ook de mogelijkheid om wijnen rechtstreeks van de producent te betrekken, dus zonder tussenpersonen. Dat biedt efficiency– en kostenvoordelen terwijl de kwaliteit van onze producten en diensten onverminderd hoog blijft.

Voor de beter ingevoerde lezer van dit persbericht is dat nu juist de grote vraag. In feite is ORB een van de laatst overgebleven restanten van het ooit roemruchte Baarsma, dat in 2005 met een management buy out werd overgenomen door Cees de Rade (COO) en Tjeerd van der Hoek (CEO) van oprichters Sip Baarsma en Peter Wagenaar. Daarna volgde een overnamestrategie, waarbij Wijnvoordeel, De Wijnbeurs, Wijnkoperij Wielinga, Léon Colaris, By the Grape en Lovian werden overgenomen. ORB was al eerder ingelijfd. Deze strategie kostte wel wat, en de heren gingen met hun Baarsma Wine Group Holding (BWG) in 2007 in zee met AAC Capital Partners, een privateequitybedrijf, van dat type dat tegenwoordig niet meer zo’n goede naam heeft. AAC kreeg een meerderheidsbelang. Ongetwijfeld hebben de heren hierbij zelf een leuk klappertje gemaakt. Zo gaat dat in die wereld, die met wijn niet meer zoveel te maken heeft. Zie de HEMA.

De grote money maker van het bedrijf was, volgens ingewijden, het goed draaiende Wijnvoordeel. Daar werd slim gebruik van gemaakt, met het afstoten in 2016 van het ‘B2C’-deel, business to consumers, dat opereert onder de naam E-Luscious. Eigenaar werd Gilde Equity Management, eigenaar van onder andere Kwantum. Met het geïncasseerde bedrag konden de schulden van de BWG worden afgelost. ORB bleef onderdeel, want dat levert aan de horeca. Dit matig renderende restant was zo wel verkoopklaar, en werd in 2018 door AAC overgedaan aan Invivo, dat –eveneens volgens ingewijden- na afloop het gevoel kreeg een kat in de zak te hebben gekocht. Tja. De wereld van de haute finance is hard.

In die zin is het goed dat nu weer een wijnbedrijf eigenaar is. Maar met de komst van Vinadeis in dit verhaal moeten we ons wel afvragen wát voor eigenaar. In feite lijkt het er op dat ORB het nieuwe Baarsma is, en dat de naam Baarsma stilletjes wordt afgedankt. Een nieuwe vlag moet de lading gaan dekken, kennelijk. En wat voor lading? Daarvoor duiken we in de achtergrond van Vinadeis en het persbericht. ‘Moederbedrijf InVivo gaat door deze fusie in Frankrijk over 40.000 hectare wijngaarden beschikken van ruim 5200 aangesloten wijnboeren.Vinadeis is in feite een voortzetting van Val d’Orbieu, een club van coöperaties in de Languedoc-Roussillon. Deze is in de loop der jaren uitgebreid met andere producenten en coöperaties. Niets ten nadele, maar geen bedrijf dat bekend staat om de hoge kwaliteit van zijn wijnen. Het lijkt er sterk op dat ORB een afzetkanaal in Nederland moet worden van de wijnen van dit conglomeraat. Het is moeilijk voorstelbaar dat de kwaliteit van het aanbod daarmee ‘onverminderd hoog’ blijft. ORB zal moeten verkopen wat de Fransen graag kwijt willen, zo lijkt me.

Het zouden wel eens de laatste stuiptrekkingen kunnen zijn van wat ooit een befaamde importeur was (ORB) en van wat ooit de grootste importeur van Nederland (Baarsma) was. De oude Sip zou zich in zijn graf omdraaien. Gelukkig ligt hij daar nog niet in.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Bordeaux: wie wil er wit?

Mailtje uit Bordeaux, van Château Loudenne. Heeft u belangstelling voor het proeven van onze witte wijn? Ach ja, waarom niet? Altijd nieuwsgierig hier. Maar ja, Loudenne? Ik ken de wijnen sinds jaar en dag als die van een uitstekende en de afgelopen jaren heel betrouwbare Cru Bourgeois uit de Médoc. Waarom dan wit?

Het antwoord is niet zo lastig te geven, denk ik. Als er één wijn in crisis is, dan is het wel rode Bordeaux. Bij mijn bezoek aan Frankrijk van onlangs werd het me nog eens ingefluisterd: in Frankrijk wordt tegenwoordig meer rosé gedronken dan rood. Ongelooflijk eigenlijk. En omdat Bordeaux altijd voorop stond met rood, ook in de Franse supermarkt, gaat het daar gewoon dramatisch slecht. Maar, is wit daarop het antwoord? Is het een alternatief voor rood? Dat waag ik te betwijfelen.

Afgelopen zaterdag, met vrienden op bezoek, hadden we het genoegen het overschot van de Domaine de Chevalier wit 2019 te mogen genieten. Een wonderbaarlijk mooie witte wijn, een van de topwijnen van Pessac-Léognan. Over van de primeurproeverij. Dank u, Coravin. Net als voor de rode topwijnen is hier een markt voor van liefhebbers van bijzondere droge witte Bordeaux, die bereid zijn de stevige prijs te betalen. Hij is zelfs duurder dan de rode wijn van hetzelfde château.

Maar in dat opzicht is hij dus helemaal niet representatief voor de grote plas wit die aldaar wordt gemaakt. Die ook voor een groot deel (zo’n 45%) wordt gemaakt op basis van sauvignon blanc. Een druif waarvoor Bordeaux zonder klimaatopwarming al aan de warme kant is. Sémillon –bijna de andere helft van de aanplant- is interessant als druif, maar die heeft eigenlijk bewaartijd nodig. En wie heeft die tijd nog?
Terug naar de Loudenne 2019. Dit is geen voorbeeld van een château dat recentelijk aan wit is begonnen uit wanhoop of om de trend te volgen. Integendeel, de eerste witte wijn werd hier al in 1880 gemaakt. Wit beslaat hier eenvijfde van de wijngaard, 12 hectare. Hij is gemaakt van ongeveer driekwart sauvignon blanc en ruim een kwart sémillon. Een prima glas wit, met de sauvignon nu nog dominant, exotisch, open, met wat fijn hout. Prima wit. Maar of Bordeaux hier de oorlog mee wint? Ik hoop het voor ze.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Foute vertalingen

Taal is een fascinerend fenomeen. Als je je hele leven al schrijft –ik begon zelf tijdens mijn studie als bijbaantje met het schrijven van collegedictaten voor mijn medestudenten- zie je dat taal prachtig is, maar ook tot veel misverstanden kan leiden. Je kunt gemakkelijk iets verkeerd formuleren, zodat degene die het leest iets anders begrijpt dan je bedoeld hebt. Dat is een van de redenen dat ik zoveel mogelijk vermijd om discussies te voeren via mail of sociale media. Een kleine venijnigheid of onjuiste formulering kan leiden tot grote misverstanden. Dan liever een gesprek.

Ik kom hier op omdat de Franse diplomatie afgelopen week een zeldzame (ver)taalfout maakte, bij de bekendmaking van het nieuwe kabinet. In het Engelse persbericht stond vermeld dat er een nieuwe ministerspost kwam: “minister for attractiveness”. Deze vertaling leidde bij Engelstaligen tot veel hilariteit, want een minister van “aantrekkelijkheid” werd nogal bijzonder gevonden. Zo aantrekkelijk zag de nieuwe minister er nu ook weer niet uit… De Fransen zitten diep in de economische puree, dus deze nieuwe minister moest zorgen voor het aantrekken van nieuwe investeringen, in het Frans “attractivité“. Het gelach werd nog luider toen de Fransen vermeldden dat ze toch echt goed in het woordenboek hadden gekeken. De dag er na werd bekend gemaakt dat de titel moest zijn “economic attractiveness.” Gelukkig maar.

De Fransen zouden moeten weten dat dit soort fouten gemakkelijk worden gemaakt. Zo is er een bekende anekdote dat minister Irene Vorrink ooit in Parijs flink werd uitgelachen toen ze zich voorstelde als “ministre du mileu”, minister van de onderwereld. Later ontkende ze overigens zelf die blunder te hebben gemaakt. Haar toenmalige baas, Joop den Uijl, noemde het ondernemingsgezinde Nederland ooit “a nation of undertakers”, een land van doodgravers. Hij ontkende overigens niet.

Zelf ben ik nog wel eens aan het puzzelen over vertaling van bepaalde ondergronden. Naar aanleiding van een bezoek aan Faugères dat ik onlangs bracht, zat ik te puzzelen op een vertaling van ‘schistes’, zoals de Fransen de lokale ondergrond noemen. Als je gaat googelen -tegenwoordig natuurlijk een verplichting- dan kom je als Nederlandse naam ‘schist’ tegen. Hm. Nogal onbevredigend. Want ik weet wel hoe het er uit ziet, maar als lezer heb je daar volgens mij geen voorstelling bij. Ook kom je de vertaling ‘leisteen’ tegen. Maar dat klopt niet helemaal, want leisteen is zwart en dunner. Het is niet hetzelfde gesteente. Daar helpt Wikipedia -ook een must- weer goed bij: “Schist heeft een hogere metamorfe graad dan schalie, leisteen en fylliet.” Pfff. Ik kom er niet uit. Moeilijk hoor. Taal is mooi, maar ook moeilijk. En vertalen misschien nog wel moeilijker.

Ronald de Groot

1 2 3 59
Page 1 of 59