Nieuws

Vanaf nu op Perswijn te lezen: wetenschappelijke artikelen van Kees van Leeuwen. Het eerste artikel online heeft als titel ‘Different environmental conditions, different results: the role of controlled environmental stress on grape quality potential and the way to monitor it’.
Vanaf nu op Perswijn te lezen: wetenschappelijke artikelen van Kees van Leeuwen. Het eerste artikel online heeft als titel ‘Different environmental conditions, different results: the role of controlled environmental stress on grape quality potential and the way to monitor it’.

Het artikel is te lezen met de PDF reader.

Heeft u die niet? Dan kunt u hem hier downloaden.

Maître sommelier Leon Ypelaar van Chalet Royal in Den Bosch zoekt na vijftien jaar een nieuwe uitdaging. Per 1 juni gaat hij weg om met vrienden een klein etablissement op te zetten in de Bossche binnenstad. Écht wat anders dus.Meer nieuws op GrootSpraak.nl
Maître sommelier Leon Ypelaar van Chalet Royal in Den Bosch zoekt na vijftien jaar een nieuwe uitdaging. Per 1 juni gaat hij weg om met vrienden een klein etablissement op te zetten in de Bossche binnenstad. Écht wat anders dus.

Het afscheid gebeurt zoals het hoort in alle vriendschap. Naar wij vernamen gaat hij samen met chef Gerrit Greveling, die ook als chef bovengemiddeld in de wijn is, een mooi Elzas-Lotharingen-reisje maken. Zo kan het dus ook.

Natuurlijk komen de open sollicitaties al binnen bij dit fraaie bedrijf, dat de laatste tijd een verrassende dynamiek vertoont.

 < Meer nieuws op GrootSpraak.nl >

“In een ideale wereld is het én én,” zei een bekende journalist laatst tegen mij. Hij heeft volkomen gelijk. In een ideale wijnwereld, maken gepassioneerde, betrokken mensen én eerlijke wijn én ze verkopen die als een dolle, zodat ze met gemak hun hoofd boven water kunnen houden.

“In een ideale wereld is het én én,” zei een bekende journalist laatst tegen mij. Hij heeft volkomen gelijk. In een ideale wijnwereld, maken gepassioneerde, betrokken mensen én eerlijke wijn én ze verkopen die als een dolle, zodat ze met gemak hun hoofd boven water kunnen houden. Als idealist is het soms moeilijk te verkroppen dat er grote verschillen zitten tussen wat de cultureel enigszins onderlegde wijnliefhebbers op deze wereld willen, en wat de gemiddelde wijnconsument wil, of beter gezegd; accepteert. Dat is in Montalcino in Italië de afgelopen week maar weer eens al te duidelijk geworden, als we tenminste aannemen dat de hardnekkige geruchten voor een groot deel waar zijn. Brunello in opspraak Na de buffelmozzarella en de vergiftigde bulkwijn is verleden week Brunello di Montalcino, het vlaggenschip van de Italiaanse wijnbouwcultuur, in opspraak geraakt. Toeval of niet: net tijdens de Vinitaly, de belangrijkste en grootste wijnbeurs van Italië. Het geval is inmiddels meer dan bekend en breed uitgemeten in de internationale pers. De Magistratuur van Siena is, naar verluid, in november van het vorige jaar een onderzoek gestart naar de conrole van het Consorzio di Brunello di Montalcino op het naleven van de productieregels voor de DOCG Brunello. Bij een twintigtal gerenommeerde producenten, waaronder Castello Banfi, Antinori en Marchesi di Frescobaldi, hebben ze vervolgens in de wijngaarden die geclassificeerd zijn voor DOCG Brunello di Montalcino, naast sangiovese ook merlot, cabernet sauvignon, petit verdot en syrah aangetroffen. Voor de goede orde, Brunello moet voor honderd procent van sangiovese zijn gemaakt, dus het bijmengen van bijvoorbeeld merlot is bij de wet verboden. Over de reden waarom producenten andere druivenrassen zouden bijmengen, kan ik formeel alleen speculeren, want de betrokkenen gaan nauwelijks op de aantijgingen in. Maar die reden ligt natuurlijk behoorlijk voor de hand: de commercie. Geen gemakkelijke wijn Sangiovese is geen gemakkelijke druif en geeft eigenlijk alleen in goede jaren zonder extremiteiten hele grote wijn, ook in Montalcino. Maar zelfs de Brunello uit een goed jaar is geen allemansvriend; door zijn zuurgraad en stevige tannines ontstaat een unieke combinatie van kracht en elegantie, die niet door iedereen ‘te begrijpen’ is. In Europa, zeker in landen met enige wijn-spijscultuur, wordt dit type wijn nog wel gewaardeerd, hoewel ook bij ons de jongere generatie er meer moeite mee heeft. In de Verenigde Staten daarentegen, paradoxaal wel de belangrijkste afzetmarkt voor Brunello, houdt men in het algemeen überhaupt niet van wijnen met zuren en drogere tannines. Amerikanen willen dik fruit en het liefst toch wat zoet in hun blockbuster wines. Om daaraan te voldoen is de verleiding voor bepaalde producenten zéér groot om bijvoorbeeld een flink percentage ultrarijpe merlot bij te mengen, die de Brunello een jammige fruitgeur en –smaak geeft. Té groot, kunnen we nu waarschijnlijk concluderen. En dan ga ik nog niet eens uit van een nog ordinairdere reden die ook wordt genoemd: die van de hogere opbrengsten. What’s the problem? Wat is daar nu eigenlijk mis mee, vragen velen zich af? Die velen bedienen zich van argumenten, die variëren van ‘dat het niet schadelijk is voor de gezondheid;  (dat zou er nog eens bij moeten komen!) tot ‘als de wijn er maar beter van wordt’. In al deze argumenten zit natuurlijk een kern van waarheid, maar ze missen waar het hier écht om gaat: dat men als consument domweg bedonderd wordt. Hét land van de oude Europese wijncultuur, dat naar buiten toe prat gaat op de bescherming van oude cultuurproducten door middel van streng begrensde herkomstbenamingen, holt die zo sterk uitgedragen wijncultuur van binnen totaal uit, zo lijkt het. Begrijp mij goed, ik durf niemand in Montalcino voor te schrijven van welke druiven hij zijn wijn moet maken. Maar dat doe ik ook niet, dat hebben ze zelf gedaan! Decennia lang stond Brunello di Montalcino, samen met Barolo, voor de ultieme Italiaanse wijn, gemaakt van één druivenras dat alleen daar, in Toscane en dan vooral in Montalcino, zulke kwaliteiten levert. Want hadden Chianti en Vino Nobile di Montepulciano niet allang hun ziel verkocht aan de commercie (lees: buitenlandse markten) door het gebruik van internationale rassen als merlot en cabernet sauvignon tot 20 procent toe te staan? Het verlies van identiteit Buiten het feit dat de consument er in principe recht op heeft te weten welke druivenrassen er in een wijn worden gebruikt en moet kunnen vertrouwen op een wettelijk zegel, zoals het mooie roze bandje van de rode DOCG-wijnen, gaat het probleem met deze fraude veel verder.  Door ‘naar de markt’ te produceren en internationale druivenrassen toe te staan in Brunello, gaat per definitie een smaak verloren. Er kan uren worden gediscussieerd over in hoeverre terroirexpressie of herkomstkarakter in een wijn afhankelijk is van de gebruikte druivenrassen, maar niemand kan beweren dat een goede wijn van honderd procent sangiovese niet de ultieme Toscaanse wijnbeleving vormt. Bepaalde tradities moeten gewoon beschermd worden, anders gaan ze verloren. Als dat niet gebeurd, gaat ook een deel van onze identiteit verloren, een deel van hetgeen dat ons maakt tot wat we zijn. Het is een trieste werkelijkheid dat Italië een zeer hoge prijs aan het betalen is voor het kortzichtige denken van velen in het prachtige land. Want feit is dat Italië, met al zijn indrukwekkend mooie cultuur en heerlijke mensen, nog steeds een corrupt land is, dat zijn eigen problemen niet wil en (daarom) niet kan oplossen. Dat bleek eens te meer uit een groot aantal reacties op het bekend maken van het schandaal van Brunello: men had het vooral over het kwalijk gekozen tijdstip van het bekend maken door de Magistraat van Siena (‘een politieke keuze’) en nauwelijks over de inhoud van de aantijgingen. Men is zich blijkbaar van geen kwaad bewust. Laten we echt hopen dat die houding oprecht is. Lars Daniëls MV

Op de website van GrootSpraak staat de nieuwe editie van Bij de Tijd: een overzicht van het allerlaatste horeca-nieuws. < lees verder >GrootSpraak ging eten bij restaurant Salentein en nam de complimenten voor het Argentinië-supplement in ontvangst. Krijgt het restaurant ook complimenten?
“Mooie Argentinië-bijlage, geeft in kort bestek een uitstekend overzicht van wat daar speelt.” Natuurlijk zijn we blij met zo’n oordeel. Zeker als dat van een kenner komt. Erik Bikkers van Salentein (GrootSpraak 7 en 4 trosjes) in Nijkerk is aan het woord. Preekt hij voor eigen parochie? Beetje wel natuurlijk. Maar als je de rest van zijn wijnkaart ziet dan weet je dat hij absoluut niet eenkennig is. Wij gaven niet voor niks onze trosjes. Voor de wijnliefhebber is het hier in alle opzichten de moeite waard.

Lees verder op GrootSpraak.nl

Je hebt mensen die er alleen over praten, en je hebt mensen die het echt doen. Het verschil tussen die twee heb je al na een kort gesprek door, zegt Angela Kühn. Ze heeft het over wijnboeren die bio-dynamisch werken. Zij en haar man Peter Jacob doen dat vol passie en overtuiging op hun wijngoed in Oestrich-Winkel (Rheingau).
Kühn schenkt klare wijn

Je hebt mensen die er alleen over praten, en je hebt mensen die het echt doen. Het verschil tussen die twee heb je al na een kort gesprek door, zegt Angela Kühn. Ze heeft het over wijnboeren die bio-dynamisch werken. Zij en haar man Peter Jacob doen dat vol passie en overtuiging op hun wijngoed in Oestrich-Winkel (Rheingau). De wijngaarden krijgen een dekentje van organische meststoffen en zorgvuldig geselecteerde ‘onkruiden’, de wijnstokken worden dag en nacht vertroeteld en de wijn krijgt in de kelder alle ruimte zich te ontwikkelen zoals de natuur het bedoelt. Spontane Vergärung (zonder koeling van de most) is het toverwoord. De familie Kühn heeft vijftien hectare wijngaarden op drie locaties: Doosberg, Lenchen en, heel dicht bij de Rijn, St. Nikolaus. Het zijn voornamelijk zuidhellingen, waarvan 83% is aangeplant met riesling en 17% met spätburgunder. De grond is er rijk aan kwartsiet, kiezel en lössleem: een mooie voedingsbodem voor mineraalrijke wijnen.

Geuren en smaken
Begin april is Angela Kühn in Nederland om de Kühnwijnen te laten proeven in combinatie met gerechten. Ik mag aanschuiven in restaurant ’t Nonnetje in Harderwijk, waar chef-kok Michel van der Kroft de proevers vier fantastische gangen voorzet, met twee wijnen bij elke gang. Het aperitief – de Riesling Sekt 2005, die wat meer restsuiker heeft dan de 2004 en daardoor voller en zachter overkomt in de mond – doet het vooral goed bij een hapje waarin ganzenlever, schuim van anijs en zoet-zure rabarber zijn verwerkt. De Riesling Oestrich 2006 met zijn uitgesproken, iets kruidige neus en zuivere, bloemige en fruitige smaak legt het bij de filet americain van kalf, gekonfijte kalfswang en bloemkoolcrème als eetwijn af tegen de Spätburgunder Weissherbst 2006. Deze zachte wijn met veel rode vruchtjes en een volle, wat zoetige afdronk glijdt als vanzelf mee met de eveneens zachte, lichtzoetige smaken van het gerecht. Bij het tussengerecht van gegrilde rogfilet met tempura van gerookte paling en botersaus van zuurkool maken twee van de mooiste Rieslings van wijngoed Kühn hun entree. De Riesling Quarzit 2006 heeft heerlijke zuren, wit fruit, mineralen en een speels kruidig accentje. De afdronk is een tikje zoet. Zijn concurrent aan tafel, de Doosberg 2006, doet het net iets beter. Deze wijn komt van oude stokken die verzorgd worden alsof ze opa en oma zelf zijn. Hij heeft honing in geur en smaak, naast mineralen en lekker sappig citrusfruit. Zijn soepele, volle smaak en frisse afdronk sluiten naadloos aan bij de vettige en zure smaken van vis en zuurkoolsaus.

Van heg naar bes
Tijd om over te stappen naar de Spätburgunders. Bij een ongelooflijk lekker lamszadel, raviolo met lamshiel en schuim van groene peper worden de 2005 en de 2003 geschonken. De 2003 is duidelijk een product van een te warm jaar: zeer rijp fruit, overheersende alcohol. In 2005 besloot de familie om iets eerder te oogsten, voor de druiven té rijp werden. Dat resulteerde in een wijn met een uitgesproken plantaardige, kruidachtige neus. Ik proefde hem in oktober vorig jaar en had toen onmiddellijk de associatie met een versgesnoeide ligusterheg. Inmiddels is de wijn wat ouder en wijzer geworden en heeft de heg grotendeels plaatsgemaakt voor zoet rood fruit en zwarte bessen. De smaak is fris, peperig en opwekkend. Beide wijnen – geen zware jongens wat tannine betreft – doen het goed bij het vlees, dat relatief zacht en licht is, en de saus, waarin ook wat komijn verwerkt is.
Voor de sweetoholics breekt nu het hoogtepunt aan. De goudgele Riesling Lenchen Auslese 2004 en Lenchen Eiswein 2004 betreden de arena. De Auslese heeft wat botrytis gehad en geurt naar honing, passievrucht, lychee, mandarijn; in de smaak is hij lekker vol, met frisse zuren en abrikoos en lychee. De Eiswein is erg zoet en komt met meer snoepachtige smaken (perendrups), wat banaan en karamel, mandarijn en honing. Zijn afdronk is lekker fris. Het dessert sluit bijna perfect aan bij de wijnen: panna cotta van kokos met sorbet van lychee, gemarineerde ananas, papajacrème en krokant tropisch fruit. Bijna perfect, want er had klein beetje zuur bij gekund (bijvoorbeeld verse ananas). Gelukkig maar, want niets verveelt zo snel als perfectie.

Anda Schippers

Meer informatie:
http://www.weingutpjkuehn.de/
http://www.dewijntherapeut.nl/ (import en verkoop)
http://www.hetnonnetje.nl/

In Bordeaux is veel veranderd. Vroeger werden in moeilijke jaargangen wijnen gemaakt met een onrijp karakter en tannines die nooit rijp werden. ‘Klassieke’ wijnen, zo werden die genoemd. Dat is tegenwoordig helemaal uit den boze. Voor 2007 waren de steekwoorden ‘balans’ en vooral ‘elegantie’.
In Bordeaux is veel veranderd. Vroeger werden in moeilijke jaargangen wijnen gemaakt met een onrijp karakter en tannines die nooit rijp werden. ‘Klassieke’ wijnen, zo werden die genoemd. Dat is tegenwoordig helemaal uit den boze. Voor 2007 waren de steekwoorden ‘balans’ en vooral ‘elegantie’.

De eerste week van april was het wijnjournaille weer verzameld in Bordeaux. En dat betekent dat ook écht iedereen er is die maar een beetje meetelt in de mondiale wijnkritiek. Een klein wereldje, zogezegd, ons kent ons. Opdracht: de nieuwe jaargang beoordelen van de ‘grote’ wijnen uit de Bordeaux. Geen gemakkelijke opgave. In de Bordeaux gaat de PR-machine draaien op het moment dat de druiven worden binnengehaald. Want geen streek is zo afhankelijk van het ‘imago’ van een wijnjaar als de Bordeaux. Een minder jaar zorgt er voor dat de liefhebbers, die en masse afkomen op de reputatie van de beste wijnen van de steek, ook weer even snel en masse afhaken. En dan met degenen die speculuren in dure wijnen als eerste. Die slaan dan liever een jaartje over, omdat in de nabije toekomst geen grote prijsstijging te verwachten valt.

De bange vraag bij een moeizaam jaar als 2007 – want dat was het –  is dan ook, hoe valt de schade uit? Het is duidelijk dat veel Amerikaanse critici deze oogst al hebben afgeschreven. Logisch eigenlijk. Wijnen met een lichte structuur, veel fruit, een alcoholgehalte van meestal niet meer dan 13 procent, zorgt niet voor het type wijn waar de Amerikanen zo van houden: zwoel, machtig en intens. Dat is precies wat 2007 níet brengt. Het goede nieuws is dat het voor Europese wijndrinkers, die wél houden van klassieke wijnen, heel aangename wijnen heeft voortgebracht. De slechte zomer werd gevolgd door een mooie herfst, die vooral de cabernet nog tot rijping bracht. En daarmee zijn goede 2007’s heel aangename wijnen, als ze goed zijn gemaakt ook werkelijk uitgebalanceerd, niet te zwaar en mooi fris, met heerlijk fruit. Maar daarnaast zijn er velen die geen grote wijn hebben gemaakt, omdat hun werk in de wijngaard tekort schoot en/of omdat de opbrengsten te hoog waren. Kortom: een minder jaar, met grote verschillen tussen de wijnen.

Ronald de Groot

Uitgebreide proefnotities, meer nieuws over 2007 vindt u in het komende nummer van Perswijn.

Een Franse wijnjournalist heeft Sjoerd en Ronald onder de vleugels genomen. Zo komen ze overal nét wat makkelijker binnen, ook als hun gezelschap te laat op de afspraken verschijnt. Hup, in de voiturette naar Mouton en dan vlug langs de dames bij de deur naar de gereedstaande proeftafel.
Mouton viel zeker niet tegen. Bij binnenkomst werden we meteen herkend. Het scheelt dat er een bekend journalist mee komt. Iemand van de Revue des Vins de France legt toch wat meer gewicht in de schaal dan een stel Nederlanders. Wij kopen traditiegetrouw niet zoveel Bordeaux als Amerikanen, Japanners, Fransen, Engelsen of Belgen. Het nadeel van bovengenoemde Franse journalist is dat hij overal te laat komt. Omdat hij alle afspraken voor ons heeft gemaakt, levert dat soms vreemde blikken op. Soms is het nodig met ferme tred op de wijnmaker af te stappen. De dames aan de deur kunnen dan slechts beteuterd toekijken hoe je zonder veel moeite kunt gaan proeven. Sommige châteaux lijken er een sport van te maken om het zo moeilijk mogelijk te maken om er binnen te komen. Zomaar binnenlopen is er in ieder geval niet bij.

Ondertussen op Mouton
Op Mouton ging blijkbaar alles zo zijn gangetje. Natuurlijk waren de vertrouwde ‘voiturettes’ weer beschikbaar om ons naar en van de proefzaal te brengen. Na het ‘handtasincident’ van 2006 is er geen begeleide proeverij meer. Iedereen kan op zijn eigen tijd een afspraak maken, als dat lukt, om te komen proeven. Op de terugweg sloeg het noodlot toe. De batterij van de voiturette blijkt leeg. Wat te doen? Even lijkt het er op alsof de vrouw achter het stuur ons wil vragen te wachten op het volgende karretje. We besluiten gezamenlijk de honderd meter naar de parkeerplaats te lopen. Dat zal ze leren. Hopelijk schaffen ze de voiturettes voor komend jaar af.

Sjoerd de Groot

Sjoerd en Ronald mengen zich in het gedrang rond de sterren van de wijn in Bordeaux. Een genante situatie, maar ja, zij willen ook graag Latour proeven. Eén wijnjournalist heeft het goed voor elkaar, hij maakt geen afspraken en staat niet in de rij. Wie is het? En hoe heeft hij dat geregeld? En wandelen Sjoerd en Ronald ook zomaar bij de grote sterren het chateau binnen?
De primeurproeverijen hebben soms wat weg van Hollywood. De grote namen zitten als sterren op hun set, te wachten tot de journalisten aanschuiven voor vijf minuten interview. Men wisselt wat beleefdheden uit en stapt in de auto voor de volgende ster. Het geeft als ster natuurlijk geen pas om je gezicht te vertonen tussen het plebs. Onhandig natuurlijk maar ja, ook wij willen graag Latour proeven. Dat je de hele ochtend in touw bent om zes wijnen te proeven nemen we graag voor lief.

Volgens de overlevering is er één journalist die dit probleem heeft weten te omzeilen. Afspraken maken is niet nodig en ook grote huizen dansen naar zijn pijpen. Het is net de verschrikkelijke sneeuwman of het monster van Loch Ness. Iedereen weet, natuurlijk, dat hij bestaat. Soms vangt iemand zelfs een schim van hem op. Zou het hem zijn… Niemand kan het zeggen. Er zijn zelf mensen die zeggen dat ze hem hebben ontmoet. Wij twijfelen daar sterk aan. Mocht de goede man toch bestaan, dan gunnen we het hem, als collega’s, van harte.

Afspreken maken met een ster is altijd lastig. Normaal gesproken spant Mouton-Rothschild de kroon. Het lijkt alsof ze zichzelf elk jaar weer overtreffen. Dit jaar wist Mouton echter te verrassen. We waren in de buurt en liepen zonder afspraak binnen. Natuurlijk konden we niet direct terecht om te proeven, dat zou al te makkelijk zijn. We kregen een e-mail-adres en tien minuten later viel de bevestiging naar aanleiding van ons proefverzoek al in de electronische brievenbus. Zelfs op het door ons gewenste tijdstip! Donderdagochtend ontvangen ze ons met plezier.

Om de vergelijking met Hollywood nog maar eens te maken: we waanden ons vorig jaar in een James Bond film, inclusief golfkarretje. Ik ben benieuwd hoe de sequel is… u hoort het donderdag.

Sjoerd de Groot

In Bordeaux is de dolle parade van de primeurs weer aan de gang. Sjoerd en Ronald de Groot hebben zich naar de wijnhoofdstad van Frankrijk begeven en doen hier verslag van hun ervaringen in de kolkende kermis van journalisten, wijnhandelaren en uiterst formele Fransen…
Voor veel Nederlanders is het niet voor te stellen. Maar op het Franse platteland gaat het er heel anders aan toe dan wij gewend zijn. Zo las ik onlangs in een tijdschrift dat er strikte regels zijn om met mensen om te gaan. Onbekenden zomaar voor het diner uitnodigen is, bijvoorbeeld, uit den boze.

Allereerst nodig je iemand uit voor een kopje koffie. Niet ’s ochtends, want dat doen Fransen niet. Ergens in de loop van de middag. Als dit bevalt dan kan er eventueel een vervolgafspraak komen op een later moment. Hierbij kunnen we dan denken aan een glas wijn aan het einde van de middag. De volgende stap is eventueel een lunch, daarna volgt dan een diner. Voor diegenen onder u die denken dat dit vlot kan gaan. In bovenstaand geval kun je al snel vijf jaar verder zijn. Al die tijd blijf je elkaar natuurlijk vousvoyeren en praat je beleefd over koetjes en kalfjes. Gespreksonderwerpen die spannender zijn komen vanzelfsprekend niet aan de orde. Zo praat je niet over geloof of financiële zaken.

Nu zou je denken dat het in de achterlanden van Bordeaux anders gaat. Internationale bekendheid zorgt voor wat internationalere omgangsvormen, hoor ik u denken. Niets is minder waar. Gérard Perse van Château Pavie in Saint-Emlion weet er alles van. “Bij ons in Saint-Emilion hebben we een hele rare situatie,” vertelt hij. “Het is een klein dorp met zo’n tweeduizend inwoners. Een derde daarvan is wijnboer, eigenaar van een wijngaard. Van groot tot klein, van arm tot rijk en alles er tussenin.”

Wie denkt dat deze mensen op vriendschappelijke voet met elkaar staan heeft het mis. “De classificatie van Saint-Emilion zien we terug in het dagelijks leven,” aldus Gérard. “Wijnboeren van het plateau van Saint-Emilion praten niet met die van ‘beneden’ en andersom.” Wijnboeren met de classificatie premier Grand Cru Classé A(zoals Cheval Blanc en Ausone) hebben natuurlijk helemaal een status aparte, al is het alleen maar omdat Ausone nooit en Cheval Blanc sporadisch meedoet met activiteiten van de groep producenten. De schrik was dan ook groot toen Château Monbousquet van Gérard Perse gepromoveerd werd tot Grand Cru Classé. Dit was nog nooit voorgekomen bij een château aan de andere kant ‘van de grote weg’ tussen Libourne en Castillon-la-Bataille. Hij vindt het zelf wel mooi, merken we uit zijn verhaal. Dat zal komen omdat hij zelf ook import is. Als Parijzenaar was hij vanaf het begin al niet welkom. Zeker niet omdat hij ook nog eens een grote mond heeft. Dat is, in goed Frans, ‘not done’. En daarnaast was hij in Parijs eigenaar van een zestal grote supermarkten, dus in de ogen van de chique wijnboeren in Saint-Emilion niet veel meer dan een gewone kruidenier, maar dan wat groter. Hij heeft in de loop van de tijd wel gemerkt dat het beter is om wat rustiger aan te doen met zijn commentaar. Toch zal hij het nog steeds niet nalaten om tegen de heilige huisjes in Saint-Emilion aan te schoppen. Al was het alleen maar omdat zijn Pavie geweigerd is voor de A-status…

Wijnen, afkomstig uit de gangbare wijnbouw, die verkocht worden in de EU bevatten systematisch sporen van pesticiden. Dit is de uitkomst van een onderzoek door het PAN Europe (Pesticide Action Network).
Reactie van lezer Roelof Ligtmans uit Frankrijk: “In de lokale pers wordt dit persbericht een ‘petard mouillé’, een nat rotje, genoemd, omdat het nieuws al tien jaar oud is.” De aangetroffen pesticiden blijven ruimschoots onder de wettelijke limiet.
Wijnen, afkomstig uit de gangbare wijnbouw, die verkocht worden in de EU bevatten systematisch sporen van pesticiden. Dit is de uitkomst van een onderzoek door het PAN Europe (Pesticide Action Network).

Aanleiding voor het onderzoek was een publicatie van het Franse Ministerie van landbouw waaruit bleek dat systematisch resten van 15 verschillende pesticiden in wijnen zijn gevonden. Bij de teelt van druiven worden relatief veel pesticiden gebruikt. In Frankrijk maakt het wijnbouwoppervlak slechts 4,4 procent uit van het totale landbouwoppervlak, maar van de hoeveelheid aangeschafte chemische bestrijdingsmiddelen wordt maar liefst de helft in de wijnbouw gebruikt. 

Veertig wijnen
Er werden in totaal veertig wijnmonsters onderzocht, waarvan zes afkomstig uit biologische wijnbouw en de rest uit conventionele. De wijnen zijn allemaal in Europa gekocht en afkomstig uit Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Italië, Portugal, Zuid-Afrika en Chili. De meeste behoren tot de populaire prijsklasse (tot € 5,-), drie wijnen hadden een winkelwaarde van meer dan € 200. De biologische wijnen waren afkomstig uit Frankrijk en Oostenrijk.

Tien pesticiden
Alle conventionele wijnen bevatten minstens vier verschillende soorten pesticiden, één wijn bevatte er tien.  In totaal werden er 24 verschillende pesticiden gevonden, waarvan vijf verboden in de EU omdat ze respectievelijk kankerverwekkend, schadelijk voor het DNA, de voortplantingsorganen of de hormoonhuishouding zijn.

Overwaaien van de buren
Eén van de  zes biologische wijnmonsters bevatte een lage concentratie ‘pyrimethanil’, een verdachte kankerverwekkende stof. Helaas kunnen bij biologische wijngaarden die grenzen aan conventionele, bestrijdingsmiddelen van de buren overwaaien. Het aanleggen van hagen en bosschages om een biologische  wijngaard is dus niet alleen belangrijk om de biodiversiteit te bevorderen en zo het natuurlijk evenwicht te herstellen, maar dient ook als buffer tegen eventuele vervuiling van de buren.

Het volledige onderzoek is te lezen op de website van PAN: http://www.pan-europe.info/

Tjitske Brouwer MV

Reactie op het bericht:

Helaas las ik ook op uw website een slecht onderzocht artikeltje over pesticiden in wijn. Begrijp mij goed, ik ben in het geheel geen voorstander van dit soort producten. Maar het door uw medewerker geschreven stukje is wel heel droevig.

Om een paar zaken te noemen: ‘In elke conventionele wijn zaten tenminste vier pesticiden.’ Als uw medewerker de moeite had genomen het onderzoeksverslag in te zien, had ze direct gezien dat dat niet klopt. ‘Wijnen bevatten flink pesticiden’: er zijn inderdaad verschillende stoffen aangetroffen, maar in uiterst minimale hoeveelheden, in factoren die ver onder elke wettelijke limiet liggen. Voor stoffen als bijvoorbeeld procymidone liggen die in de orde van enkele milligrammen per kilo druiven; aangetroffen zijn hoeveelheden van enkele microgrammen tot waarden beneden 1 microgram. Een microgram is 1/1000e milligram. Een dergelijke waarde ligt dus 5.000 keer onder de wettelijke norm voor druiven (een wettelijke norm voor wijn bestaat niet).
Wellicht had uw medewerkster als echte journalist een en ander eens kunnen uitzoeken, en dan een genuanceerde reactie kunnen schrijven op dit verontrustende bericht! In de lokale pers hier in Bourgogne werd geschreven over een ‘petard mouillé’, een nat rotje, omdat het persbericht van deze groepering eigenlijk vooral heel oud nieuws is: dit is al meer dan tien jaar bekend. Navraag bij de betreffende organisatie wat precies de strekking van de boodschap is, leverde helaas tot dusverre nog geen reactie op.

Roelof Ligtmans
Mercurey, Frankrijk

Naschrift redactie:

Deze kritiek op het rapport van de PAN is in grote lijnen correct. Het mogelijke carcinogene effect van een stof hangt direct samen met de concentratie van deze stof in het geconsumeerde eindproduct. Bij deze lage concentraties is dan ook beslist geen sprake van zo’n effect. Sterker nog, ook alcohol heeft een bewezen carcinogeen effect bij (te) hoge doseringen. En aangezien wijn hiervan gauw 13 procent bevat, is het carcinogene effect van alcohol beduidend belangrijker dan alle genoemde stoffen. Het is maar dat u het weet, en we willen u echt niet bang maken.
Europese organen hebben op dezelfde wijze gereageerd. Pekka PESONEN, Secretaris Generaal van de COPA-COGECA (Committee of Professional Agricultural Organisations in the EU) zei hierover: “Of een steekproef van veertig flessen representatief genoemd kan worden voor een productie van gemiddeld 184 miljoen hectoliter, is zeer de vraag. De enige sporen van bestrijdingsmiddelen die werden aangetroffen, waren van toegestane stoffen. Bovendien in hoeveelheden die ruim onder de wettelijk toegestane hoeveelheden lagen. (…). Dit alarm op basis van dit rapport jaagt consumenten onterecht angst aan en is volledig ongerechtvaardigd, slaat de plank volledig mis en is volstrekt onverantwoordelijk.”

Ronald de Groot