Nieuws

Ben Glover, de Nieuw-Zeelandse wijnmaker van Wither Hills was in Nederland voor een proeverij. Dat wordt sauvignon blanc proeven, maar ook chardonnay en pinot noir. Niet hap-slik-weg, maar culinair en met bewaarpotentieel, meldt Anda Schippers.

Als ik Ben Glover, Chief Winemaker van het Nieuw-Zeelandse Wither Hills, voor het begin van de winemaker’s lunch alvast wat vragen stel, sta ik te klapperen met mijn oren. Niet vanwege de onthullingen die hij doet (geen), maar vanwege zijn uitbundige Nieuw-Zeelandse accent. Een woord als ‘fermenting’ wordt daarin ongeveer ‘fuhmienting’ en ‘poppy’ klinkt als ‘puppy’. Snel aan tafel dus maar, voor een verticale proeverij van Sauvignon Blancs, Chardonnays en Pinot Noirs (andere wijnen maakt Wither Hills niet), gevolgd door een wijn-spijsproeverij. Organisator is Mick Kooistra, eigenaar van Horizon Wines en importeur van Wither Hills, in samenwerking met restaurant Groenland – biologisch, duurzaam én hip – in Driebergen.

Bewaarpotentieel

We zijn nog steeds een beetje gewend Nieuwe Wereldwijnen te zien als hap, slik, weg. De wijnen uit Marlborough die we nu voorgezet krijgen, laten echter zien dat er wel degelijk enig bewaarpotentieel bestaat. Zo toont de Sauvignon Blanc 2005 zich bijna nog kruidiger in de neus dan de 2006, en heeft de Chardonnay uit hetzelfde jaar naast een geur van noten en rijp fruit een onverwacht frisse smaak met citrus en appel. De druiven voor deze wijnen komen uit wijngaarden die door de hele vallei verspreid zijn.

De drie Pinot Noirs die we proeven laten behoorlijke verschillen zien. 2006 is een echte gelikte jongen met veel hout en aardbeien; 2005 heeft meer donker fruit en komt qua structuur heel stoer uit de bus en 2003 (mijn favoriet) heeft lekker zoet fruit, elegante zuren, mooi geïntegreerde tannines en een lange, fruitige afdronk. De druiven voor deze laatste drie wijnen zijn afkomstig van de Taylor River Vineyard en de Benmorven Vineyard, die in de Wither Hills liggen, in het zuiden van de Wairau Valley. De alluviale bodem, ontstaan door afzettingen van het gesteente dat meer dan twee miljoen jaar geleden onder ijzige omstandigheden de vallei heeft gevormd, heeft in het zuiden een wat groter aandeel klei en slib dan in het noordelijke deel, waar meer kiezel te vinden is.

Jammer is dat het alcoholgehalte van zowel de Chardonnays als de Pinots aan de hoge kant is. Glover is zich daarvan uiteraard bewust. Het is het aloude probleem van kiezen tussen niet helemaal rijpe druiven en minder alcohol, en volledig rijpe druiven en veel alcohol. Door te vergisten in open kuipen weet hij het alcoholgehalte nog wel in te perken: het zou anders makkelijk de 16% kunnen halen.

Eigen mening

De meeste wijnen van Wither Hills zijn wat je noemt gastronomische wijnen. Chef-kok André Rigault heeft zich uitgeleefd op lekkere combinaties. Steeds verschijnen er twee hapjes bij twee wijnen, zodat je ook kruiselings kunt proeven. Het gezelschap van voornamelijk wijnhandelaren gaat enthousiast aan de slag. Bij elk gerecht verschillen we uiteraard van mening over welke combinaties de beste zijn, maar vast staat volgens mij wel dat de Sauvignon Blanc 2005 prachtig samengaat met de mousseline van aardappel, kruidenolie, erwtjes en witte asperge – de mineraliteit van de wijn komt opeens mooi naar voren – en dat de Chardonnay 2006 door zijn frisheid beter bij de in olie gepocheerde schol met kruim van spekjes past dan bij de op de huid gebakken schol met hollandaisesaus. Beide vissen zijn overigens knap bereid en alle borden gaan leeg.

Wat de Pinot Noir betreft: de halve tafel inclusief Ben Glover himself is het niet met me eens, maar ik vind dat de 2006 schitterend aansluit op het gerechtje van zachtgegaarde entrecote met serrano en een pruimedant gevuld met blauwe kaas. Het hapje is vrij hoog op smaak en krijgt van de kaas nog een extra duwtje mee. De wijn, die nog een tikje scherp is als je ‘m zo drinkt, wordt er zachter van en zijn specerijen komen extra mooi naar voren. Ernaast staat de oudere en wijzere Pinot Noir 2000, met een neus van bosgrond en een vleugje beest, en in de smaak getoast hout, een bittertje, chocola en koffie. Zijn zachtere smaken doen het goed bij de eveneens rijpe en ‘dierlijke’ smaken van eendenborst met gebakken verse pruim. Maar, zo blijkt uit de discussie, dat is en blijft vooral een kwestie van perceptie.

Anda Schippers

Foto: vlnr Ben Glover, Mick Kooistra en Niels Oosthoek, mede-eigenaar Groenland

Zie voor meer informatie

www.witherhills.co.nz

info@horizonwines.com

www.restaurantgroenland.nl

De overzichtsproeverij van Résidence Wijnen in het Grand Winston Hotel in Rijswijk kreeg extra cachet door de persoonlijke aanwezigheid van veel wijnproducenten. Hoogtepunt van het evenement was een Masterclass van de wijnen van Weingut Fritz Haag uit Brauneberg aan de Moezel, geleid door wijnmaker Oliver Haag zelf. Restaurant LEDS van het hotel verzorgde begeleidende hapjes.

De overzichtsproeverij van Résidence Wijnen in het Grand Winston Hotel in Rijswijk kreeg extra cachet door de persoonlijke aanwezigheid van veel wijnproducenten. Hoogtepunt van het evenement was een Masterclass van de wijnen van Weingut Fritz Haag uit Brauneberg aan de Moezel, geleid door wijnmaker Oliver Haag zelf. Restaurant LEDS van het hotel verzorgde begeleidende hapjes.

Weingut Fritz Haag-Dusemonder Hof is een van de klassieke wijndomeinen van de Moezel en wordt vaak in één adem worden genoemd met andere illustere namen als Egon Müller en Joh. Jos. Prüm. Het is een oud domein, met een rijke geschiedenis, waarin vooral de vader van Oliver Haag, Wilhelm Haag, een grote rol heeft gespeeld. Hij heeft het wijngoed door de moeilijke jaren zeventig en tachtig geleid, het bedrijf op het kwaliteitspad gehouden en daarmee gebracht waar het nu staat: aan de top van de Duitse wijnbouw. En hij heeft een goede toekomstverzekering in zijn zoon Oliver. In 2005 heeft de 35-jarige Oliver na stages bij de Karthäuserhof en Dönnhoff en werk bij Wegeler in de Rheingau (dat zijn niet de minsten!) de verantwoordelijkheid voor het wijnmaken op het ouderlijk domein op zich genomen. Wilhelm Haags andere zoon, Thomas, leidt overigens met groot succes een ander befaamd wijnhuis in de Mittelmosel, Weingut Schloss Lieser; talent is dus genetisch bepaald.

De stijl van Haag

Oliver Haag zet de lijn van zijn vader met verve voort, want ook hij is een grote liefhebber van de lichtere, elegante wijnen, die zijn vader Weltruhm hebben gebracht. Filigran is de Duitse wijnterm, die op dat type wijnen slaat en hij lijkt te zijn uitgevonden voor de wijnen van de Dusemonder Hof. Het karakter van de wijnen van Haag is slechts deels een menselijke keuze; ook het terroir van de bijzondere wijngaarden van het domein, Brauneberger Juffer en Brauneberger Juffer-Sonnenuhr, is bepalend. Met hun hoge aandeel aan leisteen geven ze druiven die zijn volgepakt met mineralen. De open ligging van de wijngaarden betekent daarbij dat er niet heel veel botrytis voorkomt, wat de wijnen ook licht en puur doet overkomen.

Lekkere vulling

De Masterclass, zo moet zo’n begeleide proeverij tegenwoordig heten, was opgebouwd in drie flights.

De wijnen van de eerste serie waren geschmacklich trocken, zoals tafelpartner René van Heusden M(f)L opmerkte. Hoewel bijna de helft van de wijnen, die Haag op de markt brengt, min of meer droog zijn, ligt daar niet de echte kracht van het domein. Daarvoor missen de droge wijnen net wat lekkere vulling. Hetgeen natuurlijk niet wil zeggen dat er niets te genieten viel in deze serie, die bestond uit de 2007 Fritz Haag Riesling trocken, de 2007 Brauneberger Juffer Riesling Spätlese trocken en de 2007 Fritz Haag Riesling feinherb. Dat kwam niet in de laatste plaats door iets dat we al wisten en nog maar eens bevestigd werd: dat 2007 een hele mooie jaargang is. De eenvoudige Riesling trocken, met slechts 11,5 procent alcohol, kwam al harmonieus over, tekenend voor de kwaliteit van 2007. Ook de halfdroge versie (Feinherb) was goed. De Spätlese trocken was in de neus nog zeer gesloten, maar in de mond veelbelovend, met het prachtige zoet-zurenspel dat goede Moselwijnen zo typeert. Tijdens het proeven van deze wijn, vroeg ik mij het volgende af: als je zo’n Spätlese trocken kunt maken en zoete Ausleses, zonder maar iets botrytis, waarom probeer je dan niet eens een keer een Auslese trocken? 2007 was er perfect voor geweest!

Haag in zijn element

Flight twee bestond uit wijnen met restzoet van lagere predikaten, maar wel uit de twee beroemde wijngaarden Brauneberger Juffer en Brauneberger Juffer-Sonnenuhr. Op dit niveau is Haag al enorm in zijn element en dat was duidelijk te proeven. De 2007 Brauneberger Juffer Riesling Kabinett was licht rokerig, mineralig en elegant. De Spätlese 2007 uit Juffer-Sonnenuhr vond ik zeer goed: een wijn met prachtig schoon rijp rieslingfruit en een duidelijke terroirexpressie. Opvallend (en zó mooi bij riesling) was dat ten opzichte van de Kabinett er meer zoet is, maar ook meer zuren, waardoor de balans prachtig blijft. De laatste wijn van deze serie, de 2004 Brauneberger Juffer-Sonnenuhr Riesling Spätlese, had het wat moeilijk. De wijn leek in een wat moeilijker stadium van zijn ontwikkeling te zitten, iets dat niet ongewoon is bij Riesling van drie tot vier jaar oud. Daarbij was 2004 een wat minder jaar dan bijvoorbeeld 2007. Toch was het een interessant glas, met al wat mooie ouderdomssmaken, zoals een beetje karamel in de afdronk. De tussendoor geschonken Riesling Kabinett uit 1999, aangeboden door restaurant LEDS van het Grand Winston, was natuurlijk nog veel verder ontwikkeld en had aroma’s, die sommigen voor goût de pétrol zullen aanzien. Maar de Duitsers typeren deze toch terecht anders. Zij noemen het Firne, een lang niet zo chemische geur als pétrol. Petroleumgeur is de olieachtige geur van het afbraakproduct van een geel caroteen, dat de druiven in hun schil aanmaken om zich te beschermen tegen te veel hitte- en droogtestress. Daarvan uitgaande, is zo’n geur in enige serieuze mate in een spätlese uit 2004 van de Moezel haast onmogelijk.

Grote klasse

Met hoge verwachtingen werd vervolgens uitgekeken naar de laatste serie, met louter topwijnen, die in volgorde besproken dienen te worden. Deze wijnen bewijzen namelijk de grote klasse van Weingut Fritz Haag. Het eerste glas was voor de 2007 Brauneberger Juffer Riesling Auslese Goldkapsel. Sommigen omschrijven het proeven van zo’n jonge, grote wijn als “kindermoord” en ook al houd ik helemaal niet van dat soort woordgebruik, inhoudelijk hebben zij wel een beetje gelijk. Want wat is het eigenlijk zonde om zo’n wijn nu te openen! Proefbaar was prachtig fris zoet fruit, gecounterd door geweldig fraaie, rijpe minerale zuren, het alles in de zeer elegante stijl waar Haag zo beroemd om is.

Ter vergelijking kwam in het tweede glas een tien jaar oudere Riesling Auslese Goldkapsel uit Brauneberger Juffer-Sonnenuhr, dus uit 1997. Deze duidelijk mineralige wijn had zich heel mooi ontwikkeld. Hij had mooie Firne-tonen en geuren van gekonfijte citrusvruchten en perziken. Het zoet in de smaak was wat teruggelopen, maar zeker nog aanwezig, en de zeer fraaie zuren gaven geweldige lengte en balans.

Het summum van de proeverij werd bereikt met de ongelooflijke 2006 Brauneberger Juffer-Sonnenuhr Riesling Beerenauslese, een wijn die in de Weinguide Deutschland 2008 van Gault Millau maar liefst 98 punten krijgt. In dit geval zitten de heren Diel en Payne, auteuren van de bovengenoemde wijngids, er zeker niet naast, want dit is absoluut een grote wijn. Hij heeft in mijn beleving alles dat een Beerenauslese van de Moezel moet hebben. Een vrij volle geur van botrytis, met tonen van honing, rijpe druiven en sinaasappelzest. De smaak heeft enorme Schmelz (is zeer filmend), is krachtig, maar enorm fijn, door fantastische zuren. Dit kan alleen aan de Moezel worden gemaakt en dan nog alleen in Juffer-Sonnenuhr. Dat maakt deze steengoede wijn ook nog onwaarschijnlijk origineel. Om dit in de kelder te kunnen leggen, moet men wel wat over hebben; Résidence Wijnen vraagt € 143,15 voor deze topwijn.

Compliment en kanttekening

Niet alleen de wijnen waren van hoog niveau, ook de organisatie was tot in de puntjes geregeld. Résidence Wijnen verdient daarvoor een groot compliment. Was dan alles perfect? Nee, natuurlijk niet, er viel een kleine kanttekening te maken. Zoals gezegd werd de proeverij culinair begeleid door mooie gerechtjes van restaurant LEDS, dat flink zijn best had gedaan. Helaas toonden deze ook aan dat het combineren van spijs met elegante Duitse Riesling geen sinecure is. De combinaties met verschillende bereidingswijzen van asperges waren het zekerst en de morille bij de licht gerijpte Spätlese uit 2004 was prima. Maar bij de (edel-)zoete Rieslings van de derde flight ging het toch wat mis. De gebakken eendenlever met chocolade, grannysmith en spekkoek, was een mooi gerechtje, maar veel te zoet, zelfs voor de Beerenauslese. Het vroeg eerder om een Banyuls of Maury.

Eigenlijk werd daardoor weer eens duidelijk dat in de meeste gevallen zoete Duitse Riesling het best tot zijn recht komt indien men hem op zich geniet.

Lars Daniëls MV.

Hoewel magazijn en kantoren er al een maand of wat in gevestigd waren, is op 27 mei het nieuwe bedrijfsgebouw van Wijn Verlinden feestelijk geopend met een open huis voor relaties. Na vele jaren lang gehuisvest te zijn in het statige Zuiderbosch aan de rand van ’s-Hertogenbosch, werd het betrekken van een nieuw pand met meer ruimte en een gunstiger verkeersligging een steeds dringender noodzaak.
Hoewel magazijn en kantoren er al een maand of wat in gevestigd waren, is op 27 mei het nieuwe bedrijfsgebouw van Wijn Verlinden feestelijk geopend met een open huis voor relaties. Na vele jaren lang gehuisvest te zijn in het statige Zuiderbosch aan de rand van ‘s-Hertogenbosch, werd het betrekken van een nieuw pand met meer ruimte en een gunstiger verkeersligging een steeds dringender noodzaak. De eisen van de moderne tijd waaraan ook voor een traditierijke wijnhandel als Verlinden niet viel te ontkomen. Het bedrijf levert zowel aan particulieren als horeca.

De nieuwbouw vond plaats op een bedrijventerrein bij Nieuwkuyk, net even buiten ‘s-Hertogenbosch langs de A59. Een zogenaamde ‘zichtlocatie’, zoals dat tegenwoordig in kringen van onroerend goed heet. Gelukkig heeft men gekozen voor een stijlvolle architectuur, een beetje in de lijn van sommige Spaanse bodegas, zonder potsierlijke nep-Griekse ornamenten die je tegenwoordig nogal eens langs snelwegen ziet. Volgens Jan-Hein en zijn zoon Floris Verlinden een kwestie van stijl, kenmerkend voor het bedrijf. En daar zit iets in, want Verlinden staat inderdaad voor stijl.

Voor de gelegenheid was een deel van het pand omgetoverd tot een eendaagse dependance van Brasserie Flo. Verder verzorgden Peter Klosse, Gert Crum en Jan-Hein Verlinden workshops – de term ‘masterclass’ werd bewust vermeden! – en lieten diverse leveranciers hun wijnen proeven. Daaronder de huizen Ayala (Champagne), Langlois-Chateau (Loire), Vidal-Fleury (Rhône), Otazu (Navarra), Casablanca (Chili) en Petaluma (Australië). Ze onderstreepten het streven van Verlinden om zich te profileren met middelgrote merken.

Merkproducenten op menselijke schaal, zo men wil. Verlinden heeft de beschikking gekregen over een prachtig vormgegeven, smaakvol ingericht en functioneel onderkomen. Maar toch zullen we de oude, met historie geladen proefkamer van Zuiderbosch een beetje blijven missen. Temps perdu…

René van Heusden

Ruim vierhonderd bezoekers maakten van een verregende zondag een opwindende ontdekkingstocht langs de wijnen van de Nieuwe Wereld. Het evenement Ontdek de Nieuwe Wereld, dit jaar voor het eerst in het Mövenpick in Amsterdam, was een groot succes. Rond vier uur werd bovendien bekend gemaakt wat de lekkerste chardonnay en merlot onder € 10,- zijn.


Ruim vierhonderd bezoekers maakten van een verregende zondag een ontdekkingstocht langs de wijnen van de Nieuwe Wereld. Het evenement Ontdek de Nieuwe Wereld, dit jaar voor het eerst in het Mövenpick in Amsterdam, was een groot succes. Rond vier uur werd bovendien bekend gemaakt wat de lekkerste chardonnay en merlot onder € 10,- zijn.

De winnaars van Ontdek de Nieuwe Wereld zijn:

Merlot

Slowine 2005, Overberg

Great Grapes, 4

Zuid-Afrika

Errazuriz Estate 2006, Curico Valley

Gastrovino, € 8,95

Chili

Torres, Santa Digna 2006, Central Valley

Oud Reuchlin & Boelen, 4

Chili

Chardonnay

Bodega Lurton, Reserva 2007, Mendoza

Gastrovino, € 9,95

Argentinië

Groot Parys, Die Tweede Droom­ 2006, Paarl

Wine Matters, € 9,95

Zuid-Afrika

Yering Station, Frog 2006, Yarra Valley

Vinites, 4

Australië

Zondag 25 mei is in Zwolle de officiële opening verricht van Librije’s Hotel. Het hotel is ondergebracht in het voormalige Spinhuis van de stad, oftewel het Zwolse vrouwengevang. Hoewel het uit 1730 daterende pand hiermee een heel wat vriendelijker bestemming gekregen heeft dan de oorspronkelijke, vond de opening plaats in de vorm van een speciale ‘rechtszitting’ met als gedagvaarden het duo Jonnie en Thérèse Boer.
Op zondag 25 mei is in Zwolle de officiële opening verricht van Librije’s Hotel. Het hotel is ondergebracht in het voormalige Spinhuis van de stad, oftewel het Zwolse vrouwengevang. Hoewel het uit 1730 daterende pand hiermee een heel wat vriendelijker bestemming gekregen heeft dan de oorspronkelijke, vond de opening plaats in de vorm van een speciale ‘rechtszitting’ met als gedagvaarden het duo Jonnie en Thérèse Boer.

Het nieuw geopende hotel bevindt zich op een steenworp afstand van het befaamde restaurant en telt 20 luxe suites. De prijzen daarvan variëren van 275 tot 550 euro per overnachting. Verder biedt het onderdak aan de wijn- en kookschool Librije’s Atelier, vergaderruimtes en een restaurant met de naam Librije’s Zusje. Dat restaurant is dagelijks geopend, behalve op zondag. Naar een horecavakblad recentelijk meldde, zouden de Boers ook spelen met de gedachte om activiteiten in het buitenland te gaan ontwikkelen, maar daarover is nog niets concreets bekend.

Slim bedacht, daar in Utrecht bij Uitgeverij Spectrum. Breng de Wijnalmanak niet één keer, maar twee keer per jaar uit. Kassa! Voor het eerst is daarom een Zomer Wijnalmanak op de markt gebracht. Een soort Wijnalmanak ‘light’, met daarin opgenomen ‘de beste witte en rosé wijnen onder € 5’. Volgens samensteller Harold Hamersma althans

Slim bedacht, daar in Utrecht bij Uitgeverij Spectrum. Breng de Wijnalmanak niet één keer, maar twee keer per jaar uit. Kassa! Voor het eerst is daarom een Zomer Wijnalmanak op de markt gebracht. Een soort Wijnalmanak ‘light’, met daarin opgenomen ‘de beste witte en rosé wijnen onder € 5’. Volgens samensteller Harold Hamersma althans. Hij koos er ruim 400 uit een veelvoud aan inzendingen. Toegegeven, ook Hubrecht Duijker staat in kleiner lettertype als coauteur vermeld, maar dat lijkt enkel voor de show.

Als gelukkige bewoner van een ivoren toren waarin alleen Echte Wijnen een woord waardig gekeurd wordt, heb ik grote bewondering voor de proefinspanningen die voor een uitgave als deze geleverd moeten worden. Vooral dan in fysiek opzicht. Wanneer prijs een belangrijker selectiecriterium is dan kwaliteit – en dat is hier duidelijk het geval – dan moet je wel enigszins masochistisch van aanleg zijn. Maar daar staat ironisch genoeg wel tegenover dat het wat schuift. De eerste oplage van ruim 30.000 exemplaren liegt er al vast niet om. Maar daarom is het nog geen magnum opus.

De beperking tot wit en rosé is te begrijpen – een gouden regel in marketing en reclame is om het simpel te houden, ‘ongecompliceerd’ zomers dus –, maar is vanuit productmatig oogpunt bezien een lachertje. Het lijkt bijna op het behandelen van de lezers als wel erg simpele zielen. Alsof het fenomeen ‘koele rode’ nog uitgevonden moet worden. Ooit wel eens aan Beaujolais, Pinot Noir, rode Loire of rood Duits gedacht? Een paar daarvan zouden best nog wel eens in die gewenste prijsklasse kunnen vallen. En tja, het bij uitstek populaire zomerse fenomeen Prosecco schittert ook door afwezigheid. Maar ja, dat zal dan wel weer zijn omdat zelfs platte bubbels toch al gauw meer dan 5 euro kosten. Dat Soit, er zijn erger zaken.

De beperking tot wit en rosé toont onbedoeld (?) een gebrek aan realiteitszin en wat de wijn drinkende Jan Modaal in de zomer zou kunnen bezighouden. Want wat dachten we van een glaasje ‘makkelijk’ rood bij die onvermijdelijke zomerse barbecue met vlees? Sorry hoor, maar met rosé houd je dat echt niet urenlang vol. Een gemiste kans om iets aan ‘educatie’ te doen. En betekent dit nu ook dat er in de najaarseditie alleen maar rode wijnen komen te staan? Vanwege het ‘winterse’ drinkpatroon vanaf oktober? We meenden toch uit betrouwbare bron vernomen te hebben dat rosé nu het hele jaar door gedronken wordt. Persoonlijk zou ik rosé champagne van een gunstig bekendstaand huis als de ideale zomerwijn suggereren – mousserend én rosé tegelijk! –, maar dat schijnt dan ineens weer ‘elitair’ te zijn. Ach, het is ook nooit goed.

Harold kan leuk en lekker schrijven. Dat is hem als reclameman wel toevertrouwd. Vlot als geen ander. Maar hoe hoog legt hij de lat voor kwaliteit? Anders gezegd: in hoeverre zijn ‘de beste wijnen onder € 5’ nu ook ongeremd als ‘lekker’ te typeren? Zelfs die met drie sterren bedachte wijnen. Een kwestie van smaak, inderdaad. En dan maar hopen dat jouw eigen smaak overeenkomt met die van degene die pretendeert er verstand van te hebben. Hoewel Hamersma net als zijn voorganger Duijker bij hoog en laag beweert dat de kwaliteit van de wijnen in het besproken prijssegment er op vooruit gaat – wat op zichzelf een verheugende mededeling is – betekent dit geenszins dat de argeloze lezer daarom alleen maar superlekkere wijnen aanbevolen krijgt. Je kan voor zo’n bedrag nu eenmaal niet 400 keer op de eerste rij zitten.

Op dit prijsniveau gaat het in overgrote meerderheid om (semi-) industriële wijnen met maar zelden iets dat als complexiteit aangemerkt kan worden. Als je goed tussen de regels door leest, dan merk je dat zelfs een aartspositivo als Harold Hamersma toch ook wel eens moeite heeft met de nodige van zijn aanbevolen wijnen. Zelf zal hij ze zeker niet drinken. Terecht. Waarmee talleen wel het hele concept van dit soort gidsen ter discussie gesteld kan worden. Verreweg de meeste van de beschreven wijnen komen van supermarkten waarvoor wijn slechts een commodity is; de ‘klassieke’ wijnhandel speelt slechts een marginale rol van betekenis. Zoals gebruikelijk, maar dat is allerminst erg. Kwaliteit heeft nu eenmaal een prijs én karakter.

Betekent dit alles nu dat de Zomer Wijnalmanak helemaal niets is? Wel nee. Het is alleen net even iets te gelikt commercieel. In de ogen van ons soort mensen althans. Maar hé, de supermarkt is nu eenmaal dominant. Bovendien is het is een zorgvuldig uitgegeven werkje met, helemaal in de geest van deze lifestyletijd, eettips onder de noemer ‘Wat eten we daarbij?’ bij de sterrenwijnen. En een goed register. Zo hoort het. Toch een goedbedoelde waarschuwing aan de hoog gewaardeerde auteur en uitgever: a.u.b. oppassen met het uitmelken van het beproefde Almanakconcept! Bij te hoge rendementen in wijngaarden loopt het vroeg of laat ook verkeerd af. Minder wil wel eens beter zijn.

Harold Hamersma (& Hubrecht Duijker):

Zomer Wijnalmanak 2008

Spectrum, Utrecht, 2008

ISBN 978 274 6930 4

Prijs: variërend van € 9,95 tot € 11,90 (!)

René van Heusden

Edwin Raben is de nieuwe restaurantmanager van Hotel Gastronomique De Echoput in Hoog Soeren. Raben vetrok op 1 februari jl. bij het Landgoed Wolfslaar te Breda (1 ster Michelin), waar hij 7,5 jaar leiding heeft gegeven. Daarvoor maakte hij carrière bij De Zwethheul en het Amstelhotel. Grote bekendheid als sommelier kreeg hij door in 1997  derde van de wereld te worden. Raben geldt onder collega’s al jaren als een van de beste sommeliers van Nederland.

Edwin Raben is de nieuwe restaurantmanager van Hotel Gastronomique De Echoput in Hoog Soeren. Raben vetrok op 1 februari jl. bij het Landgoed Wolfslaar te Breda (1 ster Michelin), waar hij 7,5 jaar leiding heeft gegeven. Daarvoor maakte hij carrière bij De Zwethheul en het Amstelhotel. Grote bekendheid als sommelier kreeg hij door in 1997  derde van de wereld te worden. Raben geldt onder collega’s al jaren als een van de beste sommeliers van Nederland.

De top van de Nederlandse Horeca wachtte de afgelopen maanden ongeduldig af welke overstap Raben zou maken. Hij had vele aanbiedingen lopen. De keuze van Raben voor De Echoput van Peter Klosse ligt voor de hand. De Echoput is de bakermat van het hedendaagse wijn-spijsdenken. Er is veel aandacht voor de combinatie van wijnen en gerechten en een prachtige wijnkelder. Raben voelde zich er direct thuis.  “Ik ben er eerst gaan eten en was verbluft door het hoge niveau van de keuken. Ik had het veel behoudender verwacht, maar hier staat echt een toptent.”

Ook Peter Klosse is in zijn nopjes met de komst van Raben. “Zo’n topper heb ik altijd al in huis willen hebben. Ik ken Edwin al jaren omdat hij  gastdocent is bij mijn wijn-spijsopleidingen. Met Edwin krijgt De Echoput kwaliteit in huis, maar is ook een heel fijn mens. Een gasten-mens en dat is wat een topzaak nodig heeft.”

Voor meer informatie:

Edwin Raben: 055 – 5191248 (Hotel Gastronomique De Echoput)

Peter Klosse: 055 – 5191429

De proeverij van de wijnen van de Nieuwe Wereld is terug in Amsterdam. Steeds meer kwaliteitswijnen komen uit de landen buiten Europa. Niet alleen merk- en massawijnen, maar ook kwaliteitswijnen met een eigen karakter en terroir. De gunstige klimaten en de praktische wijnwetgeving in de Nieuwe Wereld geven de wijnmakers de mogelijkheid om topwijnen te maken. Helaas beperkt het Nederlandse aanbod zich meestal tot te goedkopere wijnen. Daarom zijn wij blij dat weer veel importeurs en wijnhandels hun betere Nieuwe Wereld wijnen willen laten proeven. Maak daar gebruik van!

De proeverij van de wijnen van de Nieuwe Wereld is terug in Amsterdam. Steeds meer kwaliteitswijnen komen uit de landen buiten Europa. Niet alleen merk- en massawijnen, maar ook kwaliteitswijnen met een eigen karakter en terroir. De gunstige klimaten en de praktische wijnwetgeving in de Nieuwe Wereld geven de wijnmakers de mogelijkheid om topwijnen te maken. Helaas beperkt het Nederlandse aanbod zich meestal tot te goedkopere wijnen. Daarom zijn wij blij dat weer veel importeurs en wijnhandels hun betere Nieuwe Wereld wijnen willen laten proeven. Maak daar gebruik van!

Ontdek de Nieuwe Wereld

Mövenpick Hotel, Amsterdam

Schrijf snel in: klik hier!

Robert Mondavi, dé icoon van de Californische wijnindustrie en al bij zijn leven een legende, is op vrijdag 16 mei overleden in zijn huis in Yountville, Napa. Mondavi was de stichter van het naar hem genoemde wijnbedrijf en een onvermoeibaar promotor van Californische wijnen in het algemeen. Visionair, pionier,

Robert Mondavi, dé icoon van de Californische wijnindustrie en al bij zijn leven een legende, is op vrijdag 16 mei overleden in zijn huis in Yountville, Napa. Mondavi was de stichter van het naar hem genoemde wijnbedrijf en een onvermoeibaar promotor van Californische wijnen in het algemeen. Visionair, pionier, ambassadeur, marketinggenie, energiek, ambitieus, invloedrijk, het zijn allemaal kwalificaties die op Mondavi van toepassing waren. Pas op 52-jarige leeftijd, in 1966, begon Mondavi met zijn eigen winery in Napa en liet zich in de jaren daarna sterk inspireren door wat hij in Europa proefde. Vooral Bordeaux maakte indruk op hem. Dat leidde uiteindelijk tot een joint venture met een andere grootheid, Baron Philippe de Rothschild. Ze noemde hun gezamenlijke wijn Opus One.

Mondavi’s eigen winery in Oakville was jarenlang dé referentie voor Californische wijn en een trekpleister voor wijnliefhebbers uit de hele wereld. In 2004 werd de inmiddels tot een conglomeraat uitgegroeide beursgenoteerde onderneming mede door interne problemen binnen de familie Mondavi gekocht door Constellation. Op dat moment hoefde Mondavi zich echter al lang geen zorgen meer te maken over zijn privé financiën, want als raszakenman mocht hij zich multimiljonair noemen. Het sierde hem dat hij zijn vermogen niet alleen voor zichzelf hield, maar op grote schaal donaties verleende aan culturele, gastronomische en wetenschappelijke projecten die een link met wijn hadden. Met tientallen miljoenen dollars tegelijk, want hij hield van een leven in grootse stijl. Robert Mondavi is 94 jaar oud geworden.

Als men het over Riesling uit Baden heeft, heeft men het al gauw over Andreas Laible uit Durbach. Het is aan Nederlanders vaak moeilijk om uit te leggen hoe goed zijn wijnen zijn, want ze zijn nauwelijks verkrijgbaar en onbekend. Dus verwijs ik vaak naar gidsen als Gault Millau en Eichelmann, die Laible al jaren tot de absolute top van Duitsland rekenen.

Top-Riesling uit Baden

Als men het over Riesling uit Baden heeft, heeft men het al gauw over Andreas Laible uit Durbach. Het is aan Nederlanders vaak moeilijk om uit te leggen hoe goed zijn wijnen zijn, want ze zijn nauwelijks verkrijgbaar en onbekend. Dus verwijs ik vaak naar gidsen als Gault Millau en Eichelmann, die Laible al jaren tot de absolute top van Duitsland rekenen. Dé wijngaard die Laible beroemd heeft gemaakt (en andersom), is de indrukwekkende Durbacher Plauelrain, waar verweerd graniet uit het Zwarte Woud de bodem typeert. Die bodem, in combinatie met de ligging op het zuiden én in de wind, maakt deze helling tot één van de weinige plekken in Baden, die echt geschikt zijn voor riesling. Er stonden drie prachtige Rieslings van de Plauelrain, de kabinett trocken, de spätlese trocken “SL” en de spätlese trocken “Achat” op tafel. Die laatste wijn is eigenlijk altijd geweldig, ook die uit 2007, hoewel deze nog haast té jong was om echt te beoordelen.

Tot de weinige Rieslingprotagonisten in Baden behoort zeker ook Weingut Burg Ravensburg uit Sulzfeld, dicht tegen de grens met Württemberg. De bodems hier lijken op die in bepaalde delen van Württemberg, met hun aandeel aan gips. De 2007 Burg Ravensburg Riesling kabinett trocken heeft een vulling en een sappigheid, die mij deed denken aan een goede kabinett uit de Pfalz. Geweldig vond ik hun 2006 Burg Ravensburger Husarenkappe Riesling Grosses Gewächs, wiens sterke karakter wordt bepaald door het Gipskeuper van de bodem en het deel botrytis van de druiven.

Riesling uit de warmte

Om het plaatje compleet te maken, was het nodig ook de 2007 Ihringer Winklerberg Riesling spätlese trocken van Dr. Heger te proeven, een wijn aan het warme, droge uiteinde van het Duitse rieslingspectrum (de Winklerberg is de warmste wijngaard van Duitsland; eigenlijk wat té warm voor riesling). De warmte is natuurlijk merkbaar in de wijn; de wijn is erg goed gemaakt, maar mist wat aromarijkdom en smaakdiepgang, door een kortere rijpingstijd.

Württemberg

Mijn interesse in de wijnen uit Württemberg is de laatste jaren toegenomen, ook in de Rieslings uit het omvangrijke gebied. Op Prowein was ik al bij twee van de beste producenten geweest, Gerhard Aldinger en Karl Haidle. Deze keer waren Weingut Jürgen Ellwanger en Weingut Schnaitmann aan de beurt, die beiden niet direct bekend staan om hun Riesling.

Ellwanger had maar één Riesling meegenomen, de 2007 Schondorfer Grafenberg Riesling kabinett halbtrocken, een expressieve licht zoete wijn, waarin druif én terroir mooi naar voren komen.

Ook bij Schnaitmann was er slechts één Riesling, een vatmonster van de 2007 Fellbach Riesling ** trocken, een wijn met veel natuurlijke kracht. Overigens, een wijn die je bij Schnaitmann niet mag missen, is zijn Sauvignon blanc *** trocken, één van de beste wijnen van dit aromatische druivenras van heel Duitsland. Ook die van 2007 is prachtig: geconcentreerd, vol sap, enorm rassig, maar ook mineralig.

Een uitmuntend jaar voor Duitse Riesling

Aan het eind van een lange middag proeven, kon er maar één algemene conclusie zijn, die zich op Prowein al duidelijk had aangetekend: 2007 is een uitmuntend jaar voor Duitse Riesling. Was op Prowein nog slechts een beperkt aantal wijnen uit 2007 klaar en afgevuld, op de Mainzer Weinbörse waren dat er al veel meer, hetgeen het beeld van de jaargang nog overtuigender maakt. Het is nu nog slechts met enig ongeduld wachten op de presentatie van de topwijnen van het jaar, in september 2008. Dan komen de droge Grosses Gewächse 2007 op de markt, waarvan die van bepaalde producenten al bij voorintekening zullen zijn uitverkocht. En op de verschillende veilingen van de regionale afdelingen van de VDP zijn dan de bijzondere Versteigerungsweine te proeven, veelal (edel-) zoete wijnen van de hogere predikaten, met als extra kwaliteitskenmerk de bekende goudkleurige capsules, Goldkapsel of Lange Goldkapsel. Dan zal ik met waarschijnlijk nog groter enthousiasme mijn verslag-drieluik over Duitse Riesling 2007 voltooien en voor de derde maal dezelfde conclusie trekken.

Lars Daniëls MV.