Deen Huiswijn Tempranillo
Tempranillo moet in Extramadura met fluwelen handschoenen worden aangepakt, met een korte gisting, om de wijn soepel te houden en er geen te harde en droge tannines in te krijgen. Dat is gelukt: hij is gemakkelijk, prima gemaakt, sappig en aantrekkelijk, met aangenaam kersenfruit.
Als er één gebied is waar betaalbare rode biologische wijnen worden gemaakt, dan is het wel het hart van Spanje. Het droge en warme klimaat van de hoogvlaktes is al bijna een garantie dat ziektes ver weg blijven, dus dat scheelt een hoop behandelingen tegen nare ziektes. In dat opzicht is de situatie goed te vergelijken met die in Chili en Argentinië.
Extremadura is de meest zuidwestelijke uithoek van de hoogvlakte, tegen Portugal aan. Een prachtig, soms onherbergzaam gebied, ruig en dun bevolkt. Overigens komt hier ook prachtige pata-negraham vandaan, omdat het droge en hete klimaat ideaal is voor het laten rijpen en drogen van dit bijzondere varkensvlees. Tempranillo moet hier met fluwelen handschoenen worden aangepakt, met een korte gisting, om de wijn soepel te houden en er geen te harde en droge tannines in te krijgen. Dat is gelukt: hij is gemakkelijk, prima gemaakt, sappig en aantrekkelijk, met aangenaam kersenfruit.
Deen Huiswijn Soepel & Fruitig
Tempranillo
Vino de la Tierra de Extremadura
Deen, € 3,79 (liter), ***(*)
| Meer aanraders? In elk nummer van Perswijn staan de aanraders van het Perswijn Proefpanel. Nog geen abonnee? Regel het vandaag nog! Op onze website staat bovendien een archief van de wijn van de week. |
Dit zijn toch heerlijke snoepjes voor de wijnliefhebber. Francaise Stéphanie Ponson en Frédéric Porro, van Spaanse afkomst, hebben elk een minuscuul domein, respectievelijk Mas Nicot en Domaine La Marèle. Als product van hun liefde en partnerschap besloten ze samen in 2005 Mas des Agrunelles te creëren. Een wijngaard op een van de hoogste plekken in de Languedoc, rond Argelliers.
Na alle publiciteit rond het ‘jaar van de eeuw’ 2009 is het goed nog eens terug te grijpen op het vorige ‘jaar van de eeuw’: 2005. Ook toen zijn prachtige wijnen gemaakt. En kijk dan ook eens naar wijnen die (nog) geen cultstatus genieten, zoals Château Brown, in Léognan, dicht bij de grand cru classé Château Olivier. Het terroir is zeer vergelijkbaar met dat van Olivier en wij durven te stellen dat de wijn ook niet minder is. Classificaties zijn prachtig, maar ze zijn het resultaat van iets uit het verleden, 1959 in dit geval. En resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst, zoals ons bij beleggingen altijd zo fijntjes wordt voorgehouden.
Het Domaine de la Creuze Noire is een regelmatige verschijning in deze kolommen. Ook de nieuwe jaargang van de Saint-Véran, 2009, kwam weer zeer goed uit de bus bij de proeverij van de Europese Chardonnays tot € 12,50. 2009 is voor witte Bourgognes wel een goed jaar, maar ze hebben toch iets minder spanning dan in andere jaren, door een vroege oogst en relatief lage zuren. Dat maakt ze nu, jong, heel lekker, maar waarschijnlijk minder geschikt om te bewaren.
De Languedoc is van oudsher een streek van machtige en grote coöperaties. De meest dynamische hebben hun vleugels uitgeslagen en maken goede wijnen voor goede prijzen. Dat geldt in alle opzichten voor de makers van deze wijn, Vignobles Foncalieu. Dit samenwerkingsverband is inmiddels actief in veel streken in het zuiden. Het zwaait de scepter over 7600 hectare wijngaarden, met 1600 wijnboeren. Dat is nogal wat. En daarvan wordt ook nog eens 85 procent geëxporteerd naar 41 landen. Een groot succes voor de streek.
Hoe gewoon een lange geschiedenis ook is voor dit soort familiebedrijven, voor ons blijft het bijzonder om te kunnen zeggen dat de familie zich hier vestigde in 1696. Net als bij andere familiebedrijven werd wijnbouw lang gecombineerd met andere vormen van landbouw. Pas in de jaren dertig van de vorige eeuw stapte men volledig over op wijn.
In de proeverij van biologisch wit proefden we meerdere wijnen waaraan je kunt zien dat biologisch eigenlijk ‘gewoon’ is geworden. Vroeger was het bij bio per definitie afwachten of het ook goed was. Nu is bio meestal van prima kwaliteit en nog heel betaalbaar ook. Want witte Coteaux d’Aix-en-Provence voor zo’n € 7, dat is werkelijk heel koopwaardig.
Het is verbluffend te zien dat je in Duitsland zulke lekkere wijnen kunt kopen voor een meer dan redelijke prijs. Dat Weingut Geil zo’n lekkere – en betaalbare – Weissburgundermaakt, is niet eens zo verrassend. Zoon Johannes Geil heeft twee lievelingsdruiven: riesling en weissburgunder. Binnen het bedrijf houdt hij zich bezig met het wijn maken; zijn ouders zijn nog altijd verantwoordelijk voor de gang van zaken.