archiverestaurant

Sommelier Noël Vanwittenbergh verlaat 'zijn' Cafe Roux, het restaurant van The Grand in Amsterdam. Per 1 april treedt hij in dienst van Okura, zodat hij zal gaan werken voor restaurant Ciel Bleu (8/10 puntin in de Grootspraak-gids). Het is met pijn in het hart, maar de overstap was naar zijn zeggen onvermijdelijk. "Inmiddels zo ongeveer een jaar geleden kreeg ik te horen dat The Grand wilde bezuinigen op de wijnvoorraad. Ik heb geprobeerd dat te voorkomen, maar er was geen houden aan.

Surprise! Voor het eerst sinds ruim een halve eeuw heeft Michelin een vrouwelijke chef met drie sterren onderscheiden. Het is Anne-Sophie Pic (37) van Maison Pic in Valence. Ze is daarmee pas de vierde vrouw die deze eer ooit te beurt viel. In 1933 kregen Eugénie Brazier en Marie Bourgeois drie sterren, Marguerite Bise in 1951. <BR>Anne-Sophie Pic stamt uit een bekend geslacht van topkoks. Zowel haar grootvader als haar vader kookten volgens Michelin op het allerhoogste niveau. Aardig is ook dat Pic na 15 jaar weer terug is op dat niveau. Na de dood van Anne-Sophies vader Jacques in 1992 was het zijn derde ster kwijtgeraakt.

Op vrijdag 9 februari zijn in Meerle bij Breda de eerste vier diploma's uitgereikt aan kanperswijnen die geslaagd zijn voor de Diploma Course van de Wine and Spririt Education Trust (WSET) na een opleiding daarvoor gevolgd te hebben in de Benelux. Twee van de kersverse kanperswijnen waren afkomstig uit België en twee uit Nederland. De vijfde die het diploma ontvangst mocht nemen was al enige tijd geleden geslaagd, na  het grootste gedeelte van de opleiding in Londen gevolgd te hebben.

Onlangs vertrok ik voor een korte wijnreis naar Spanje om er zo achter te komen wat een land als Spanje de Nederlandse wijntoerist zoal te bieden heeft.<BR>Utiel-Requena<BR>Onze reis begon in het D.O. gebied Utiel-Requena. In Utiel bezochten we bodega Aranleón. Deze bodega, opgericht in 1927, is sinds een aantal jaren bezig met een algehele make-over.

Voor alle deelnemers aan de kerstprijsvraag van PersWijn volgen hieronder de vragen met de antwoorden. In de komende PersWijn staan de prijswinnaars, u kunt met onderstaande vragen en antwoorden zelf alvast inventariseren hoeveel goede- en foute antwoorden u had.

Een beetje zichzelf respecterende kok brengt tegenwoordig een duur uitziend kookboek uit. Om precies te zijn: laat zo'n kookboek uitbrengen. Of de beschreven recepten voor een amateurkok uitvoerbaar zijn, lijkt daarbij in de regel niet prioriteit nummer 1 te zijn. Die kookboeken lijken eerder bedoeld voor gebruik op de salon dan op de keukentafel. Zo niet bij John Halvemaan, een cuisinier die wars is van trendy celebritygedoe en al jaren gewoon zijn eigen gang gaat.

Wijn en spijs is hot, maar persoonlijk grijpt het mij langzamerhand naar de strot. Vijf en twintig jaar geleden zat ik op de Hotelschool, en kreeg mijn eerste lessen over wijn. Toen al viel het mij op dat de wijn-spijs lessen wel erg onwetenschappelijk  waren ingericht. Zo van: soms is contrastwerking fijn, soms echter mogen het gerecht en de wijn ook in elkaars verlengde liggen. Het trof mij toen al als klinkklare onzin. <BR>En dan te bedenken dat de keuken in die tijd nog overzichtelijk was. De Klassieke Franse keuken zette nog de toon, hoewel enkele deugnieten inmiddels de Nouvelle Cuisine hadden omarmd.

Op een druilerige maandagavond was het feest in restaurant hotel de Goudfazant in Amsterdam. De Amsterdamse Huiswijncompetitie kwam ten einde, er moesten prijzen uitgereikt worden. Restaurantgids Iens had, in samenwerking met Cuno van 't Hoff, een mooie proeverij in petto voor de bezoekers. Het oversteken van het IJ bleek voor de gasten geen probleem. Het was af en toe zo druk dat je moeilijk van de ene kant naar de andere kant van de zaal kwam. Het mocht de pret gelukkig niet drukken. Ondanks de volle zaal was het prima in orde met de atmosfeer.

Er was eens, niet zo heel lang geleden, een tijd dat het met de gastronomie in Nederland droevig gesteld was. Een keer per jaar bij een Van der Valk uit eten gaan, dat was het wel zo'n beetje. Daar kreeg je dan gelukkig wel veel. Appelmoes, witlof, spinazie, boontjes, gebakken aardappeltjes enz. enz. En ook uiterst gewaagde bereidingen als tong Picasso of boeuf Stroganoff. Dat was wat! Lekkere Graves Supérieures erbij, en het feeest was compleet.

We konden het niet laten. Het is nogal ambitieus, toegegeven. We wilden nu eens écht aandacht voor de wijn in het restaurant. Dus moesten we een restaurantgids maken waarin niet alleen de ambiance van het restaurant, het niveau van de bediening en de kwaliteit van de keuken zouden worden beschreven en gewaardeerd, maar ook de kwaliteit van het ‘wijnbeleid’. Dat wil zeggen : de wijnkaart, de prijs, de volledigheid, de spreiding van de wijnen en de diversiteit in één oordeel gevangen. Plus de rol van de sommelier, en de deskundigheid...