Reportages & Reizen Archives - Pagina 24 van 27 - Perswijn

Reportages & Reizen

Wine Society

Louter hoogtepunten?

Het was weer een prachtige Wine Professional dit jaar. Wat een uniek evenement is dat toch. Inhoudelijk en qua presentatie. Nederland mag en moet hier trots op zijn. Jubel en gloria derhalve. Wijntheater pur sang, bij vlagen onnavolgbaar. Letterlijk en figuurlijk. Met louter kwaliteitbewuste importeurs, gelauwerde chefs, samen goed voor enige honderden GM-punten, en natuurlijk al die super creatieve sommeliers.
Het was weer een prachtige Wine Professional dit jaar. Wat een uniek evenement is dat toch. Inhoudelijk en qua presentatie. Nederland mag en moet hier trots op zijn. Jubel en gloria derhalve. Wijntheater pur sang, bij vlagen onnavolgbaar. Letterlijk en figuurlijk. Met louter kwaliteitbewuste importeurs, gelauwerde chefs, samen goed voor enige honderden GM-punten, en natuurlijk al die super creatieve sommeliers. (Die hopelijk al lang begrepen hebben dat zogenaamd trendy sake inmiddels echt niet meer kan. Maar dat terzijde.) Plus heel veel dik verdiende prijzen voor magnifieke huiswijnen van Stampersgat tot Kollummerpomp en prestigieuze Diamond Awards. Kortom, fijnheid in hoogste vorm. Louter hoogtepunten, idealisme, professionaliteit en bekommernis om de gast. Een geruststellende gedachte in tijden waarin ‘vertrouwen’ alles is. Althans, dat zou je in je naïviteit geneigd zijn te denken.

Maar is het werkelijk alleen maar rozengeur en maneschijn met wijn in de Nederlandse horeca? Ach, we weten wel beter. Geen hoogtepunten zonder dieptepunten. Een recente ervaring in het Zeeuwse land heeft bij mij in ieder geval enige twijfels opgeroepen aan het sérieux van een aantal Nederlandse wijnleveranciers die zaken (wensen te) doen met de horeca. Wat was het geval? Een aantal Zeeuwse restaurants dat Oosterscheldekreeft serveert en daar gezamenlijk promotie voor maakt, schrijft jaarlijks een competitie uit voor de verkiezing van, drie keer raden, de Oosterscheldekreeftwijn. Tot voor kort was dat een weinig serieuze aangelegenheid. Gewoon een kwestie van het meest biedende land of het meest biedende gebied. Soms met een passende wijn, soms ook niet. Een halfzoete Riesling uit de Rheingau is prima, een zoetige Pinot Gris uit de Elzas zozo, een Spaanse Moscato, ook al was die droog, absoluut niet.

Dit jaar besloot men de zaken echter wat serieuzer aan te pakken via een open competitie, uiteraard met bepaalde voorwaarde qua prijs en de onvermijdelijke vrijwillige bijdrage voor promotie. Prima, zo hoort het. De inschrijving voor de selectie 2009 was volledig open en werd aangekondigd via de site van het Productschap Wijn. Om precies te zijn 102 wijnen werden ingezonden. Daarvan zijn er 101 blind geproefd. En die 102e dan? Wel, dat was een stoere rode uit de Zuid-Rhône. Het leek de organisator van de proeverij beter die wijn maar op voorhand buiten de selectieproeverij te houden. Terecht, want zelfs zo’n super fancy sake – die vermeende, straf gepromote ‘trend’ (?) voor 2009 – zou beter gaan met Oosterscheldekreeft dan een heftige rode.

Tja, dat geeft dus ernstig te denken over de realiteitszin, c.q. de vakkundigheid, van de inzender. Je vraagt je in alle gemoede af of zo iemand wel enig benul heeft van kreeft. Maar helaas stemde minstens de helft van de ingezonden witte wijnen al evenmin tot opgewekte gezichten. Hier wordt het verhaal eigenlijk echt ernstig. Tal van importeurs speelden ofwel de kaart van het schaamteloos opportunisme – als je niet schiet, dan scoor je niet – ofwel leverden een dubbel brevet af van onkunde. Waarom? Omdat een groot aantal inzenders, net als die van de rode Rhône, kennelijk geen enkele notie heeft hoe Oosterscheldekreeft nu eigenlijk smaakt en wat voor type wijn daar het best bij zou kunnen aansluiten. En daarnaast geen verstand van wijninkoop heeft.

Zo waren er waren technisch heel fatsoenlijke wijnen bij die alleen niet optimaal bij kreeft passen. Chardonnays bijvoorbeeld. Soit. Maar echt bedenkelijk was de grote hoeveelheid technisch zwakke en/of gekunstelde wijnen – lees met zaagsel gepimpte slappe hap van minstens 150 hl/ha. Spul waarbij je spontaan zegt: gadver, wat is dat vies. Alleen een aartsmasochist als Nicolaas Klei zou hier nog enig genoegen aan beleven. Beschamend, alle vertrouwen ondermijnend en getuigend van minachting voor zowel restaurateurs als ‘gasten’.

O ja, de winnende wijn – een halfdroge Moezelriesling – was er een van een zelf importerende Zeeuwse restaurateur. Voor alle duidelijkheid: niet ‘gekocht’, maar eerlijk blind gekozen. Ik was er zelf bij. Een leermoment van de eerste orde.

René van Heusden

Wine Society

Denkend aan 2009

Een poosje geleden heb ik van Nederlands wijnvrouw nummer 1 (Wie? Wie?? Wie???) een mooie term geleerd: ‘wild denken’. Dat is vrijuit je gedachten laten gaan zonder beperkende handrem van mitsen en maren erop. Of om het nog anders te zeggen: fantaseren op basis van feiten, mogelijkheden en wensen. In mijn geval betekent dat dat ik een aantal mensen en clubs het succes, de passende waardering of fijne onderscheidingen gun die ze verdienen. Of die broodnodige innerlijke groei naar volwassenheid. Kortom, louter positieve wensen voor 2009!
Een poosje geleden heb ik van Nederlands wijnvrouw nummer 1 (Wie? Wie?? Wie???) een mooie term geleerd: ‘wild denken’. Dat is vrijuit je gedachten laten gaan zonder beperkende handrem van mitsen en maren erop. Of om het nog anders te zeggen: fantaseren op basis van feiten, mogelijkheden en wensen. In mijn geval betekent dat dat ik een aantal mensen en clubs het succes, de passende waardering of fijne onderscheidingen gun die ze verdienen. Of die broodnodige innerlijke groei naar volwassenheid. Kortom, louter positieve wensen voor 2009! Daar gaat ‘ie:

J(u)an Rook wordt in zijn nieuwe vaderland verkozen tot president van Vinos de Chile. In Zuid-Amerika wordt hij namelijk wel op zijn juiste waarde geschat. Muy bien! En ja, zijn ‘assistente’ verwacht haar eerste kind. Honi soit qui mal y pense?

De zelfverklaard toonaangevende restaurantclubs van Nederland besluiten hun ‘gasten’ – in goed Nederlands: dik betalende klanten – voortaan geen convenience champagne van die heel grote producent in Epernay met dat gigantische sponsorbudget meer op te dringen, maar gaan aantonen behalve van plat calculeren ook anderszins verstand te hebben van wijn.

Uitgevers gaan inzien dat vrouwen noch jongeren randdebielen zijn als het om wijn gaat. Potentiële recesenten van hun uitgaven al evenmin. We blijven zodoende voortaan verlost van boekskes waarin de auteur (m/v) wel tig keer poseert en waarin hoofdzakelijk platitudes gedebiteerd worden. Bij voorbaat dank!

Voor marketinggoeroes geldt exact hetzelfde. Ze zullen geen kletspraatjes meer verkopen. Ook al denkt men in bepaalde kringen dat marketing nu ineens het toverwoord is om wijn mee aan de man, vrouw of jeugdige te brengen. Wijndrink(st)ers dienen serieus genomen te worden, niet dom gehouden. En al helemaal niet belazerd.

Over zelfenscenering van ‘rolmodellen’ gesproken, volksheld Ilja G. blijkt alive and kicking! Hij vindt een nieuwe levenspartner, doet net of zijn duur verzekerde neus bloedt, vangt lekker van de Londense verzekering en koopt Château Latour te Pauillac. Huidig eigenaar Pinault schijnt daar immers van af te moeten. Cash upfront, geen gezeik, aldus G. Om er vervolgens nog meer van die overheerlijke rosé La Tulipe te gaan produceren. Volgens ‘kenners’ immers de beste! De Majesteit zal hem hiervoor belonen met een fijne medaille en bijbehorend lintje. Wel op uitdrukkelijke voorwaarde dat hij voortaan geen tenenkrommende boeken meer schrijft.

John Bindels, de Don Quixotte van Ulicoten en omstreken, heeft al enige Koninklijke lintjes wegens zijn enorme verdiensten voor de samenleving. Hij krijgt daarom tijdens Wine Professional de in 2009 nieuw ingestelde Emsterdem Diamond Literature Award uitgereikt van de Wine and Food Association, zowel voor zijn ragfijne essayistisch werk als zijn gevoelige doch hermetische emopoëzie, zoals zijn bundel ‘Als ik je minnaar blijf’! Niet dat veel mensen daar van weten of iemand er iets van begrijpt, maar daarom niet getreurd. Het bevestigt alleen maar zijn genialiteit. De prijs? Een heel jaar lang gratis sake!

Nederlandse wijngaardeniers gaan hun futiele onderlinge richtingenstrijd bijleggen. Het lijken wel de wereldvreemde gereformeerden die zich in 1944 bezighielden met de taalvaardigheid van de slang in Genesis! Dat kan en moet anders.

2009 wordt zo’n mooi oogstjaar dat de spindokters in Bordeaux voor één keer niets te doen hebben

Crisis? Niks daar van, we gaan een opwindend 2009 tegemoet!

René van Heusden

Wine Society

Bottle Shock

De afgelopen week was er te Amsterdam een voorvertoning van de nieuwe wijnfilm Bottle Shock, die op vanaf 2 oktober in de bioscopen te zien zal zijn. Gelet op het voor mensen van ver buiten de grachtengordel onrealistisch vroege tijdstip, heb ik voor de eer bedankt. Niettemin vind ik het toe te juichen dat de cinema wijn ontdekt heeft als thema. Het heeft vast iets met het Sideways-effect te maken.
De afgelopen week was er te Amsterdam een voorvertoning van de nieuwe wijnfilm Bottle Shock, die op vanaf 2 oktober in de bioscopen te zien zal zijn. Gelet op het voor mensen van ver buiten de grachtengordel onrealistisch vroege tijdstip, heb ik voor de eer bedankt. Niettemin vind ik het toe te juichen dat de cinema wijn ontdekt heeft als thema. Het heeft vast iets met het Sideways-effect te maken.

Bottle Shock gaat over de beruchte Bicentennial Tasting in 1976, ook wel bekend als The Judgement of Paris. Bij die door de Brit Steven Spurrier georganiseerde blindproeverij verkozen Franse proevers van naam Californische wijnen zonder enige historie boven hun eigen grands crus uit Bordeaux en Bourgogne.

Ook al bewijst zo’n proeverij niets – Fransen kunnen immers niet proeven – toch brak in het Gallische land de pleuris uit en kon de onbedorven en toen nog naïeve wijnunderdog Amerika juichen. Californische producenten waren dankzij hun fijne values als onverwachte overwinnaars uit de bus gekomen. Of daarmee alle Californische wijnen beter of minstens zo goed waren als Franse? Nee, maar van dergelijke nuanceringen houdt men niet in kringen van marketing en promotie. Om nog maar te zwijgen hoeveel waarde je mag toekennen aan één proeverij. Niettemin heeft die Parijse proeverij wel een legendarische status gekregen. Voor Hollywood en Amerika in het algemeen biedt het wonder van Parijs vandaag de dag een gedroomd scenario, want in 1976 bleken Amerikanen nog eens iets te kunnen winnen. Met dank aan Spurrier als trouwe Atlantische bondgenoot. Over values gesproken.

De Californische wijnbouw heeft zich sinds 1976 buitengewoon voortvarend ontwikkeld. Dat heeft veel te maken gehad met de leergierigheid en flexibiliteit van de betrokkenen. Als de Fransen ergens iets van hadden kunnen leren na de ramp in Parijs, dan was het wel van die Amerikaanse mentaliteit. Geen woorden, maar daden. Het is alleen jammer dat we in Europa anno 2008 zo bitter weinig kunnen proeven van de veelzijdigheid en kwaliteit uit het op drie na grootste wijnland ter wereld. Uit Californië, Washington en Oregon en tal van andere staten. Producenten raken hun waar namelijk makkelijk kwijt in eigen land en hebben Europa niet echt nodig. Met als gevolg dat zelfbenoemde Europese ‘wijnkenners’ nog steeds de vreemdste opvattingen over Amerikaanse wijnen hebben, gebaseerd op een beperkte ervaring met een slechts handjevol industrieel gefabriceerde merkwijnen. Een beetje zoals Jan en alleman, niet gehinderd door kennis van zaken, al snel klaar staat met een afkeurende houding ten aanzien van alles wat Amerikaans is. Dat er in Amerika ook zoiets bestaat als een ontwikkelde (wijn)cultuur, lijkt maar langzaam door te dringen. Alsof we in Nederland allemaal klompen dragen en in tulpenbollenmolens wonen.

Amerikanen wordt wel eens verweten ‘hegemonistische’ aspiraties te koesteren. In het geval van Gallo leek het daar inderdaad even op, maar de beoogde verovering van Europa is op een fiasco uitgedraaid wegens een totaal gebrek aan voeling met de individuele markten en gemis aan tact. Toch zou ik graag wat meer mondiale aspiraties zien bij de echte family winemakers, producenten van het slag dat Californië destijds op de wereldkaart zette. Al was het maar om al die beschaafde Europeanen met vooroordelen en oogkleppen tot beter inzicht te brengen. Zou het niet mooi zijn om nog eens een staaltje van superioriteit te tonen door een bottle shock in de letterlijke zin des woords. It’s time for change!

P.S. Wanneer dronk u voor het laatst nog eens een Amerikaanse wijn…?

René van Heusden

Een trailer van de film staat op www.bottleshock.com.

Wine Society

Vive le marketing!

“Marketing is het verkopen van rotzooi aan idioten.” Provocerende woorden van de geniale wijnmaker en al even geniale Selbstdarsteller Jean-Marie Guffens. Je als producent, gebied of land een beetje proberen te onderscheiden van collega’s en concurrenten is onvermijdelijk gelet op het enorme aanbod aan wijnen van vandaag de dag. Maar hoe ver moet je daar in gaan, wil je daar in gaan, of voel je je gedwongen daar in te gaan?
“Marketing is het verkopen van rotzooi aan idioten.” Provocerende woorden van de geniale wijnmaker en al even geniale Selbstdarsteller Jean-Marie Guffens. Je als producent, gebied of land een beetje proberen te onderscheiden van collega’s en concurrenten is onvermijdelijk gelet op het enorme aanbod aan wijnen van vandaag de dag. Maar hoe ver moet je daar in gaan, wil je daar in gaan, of voel je je gedwongen daar in te gaan? Marketing is op zichzelf helemaal niet verkeerd, maar wordt pas bedenkelijk wanneer de verpakking belangrijker wordt dan de inhoud. Eerlijk gezegd is vaak het nogal triest wat er tegenwoordig bedacht wordt om wijn aan de man en vooral de vrouw te brengen. Een zeer recent voorbeeld mag dit illustreren.

Hoewel het bewuste ‘concept’ uit Frankrijk komt, is er geen woord Frans bij. Nee, het is weer popi Engels wat de klok slaat. Want dat komt zo veel interessanter over. Meent men. We moeten ons derhalve buigen over ‘moods‘. De wijnen zelf doen er uiteraard nauwelijks toe. Nee, het gaat allemaal om de emotie. Althans, wat daar in de ogen van marketinggenieën voor door moet gaan. Die lijkt het immers geen moer te interesseren hoe het met de intrinsieke kwaliteit van de aangeprezen waar staat. Misschien had Guffens, zelf actief in Frankrijk, toch wel een beetje gelijk met die rotzooi voor idioten.

We hebben het over Franse wijn voor iedere ‘mood‘. Stemming dus, in normaal Nederlands.

De Franse wijnindustrie zit zelf in een enigszins depri mood, vandaar dat men probeert het afvallige Nederland weer op te vrijen. Met moody wijnen. Al dit fraais is bedacht door de brancheorganisatie Viniflhor (onmogelijke naam) en het marketingbureau Alterego. Grote woorden worden daarbij niet geschuwd. We citeren gemakshalve even uit de persmededeling:

“Voor het eerst wordt de psychologie van de mens verbonden aan specifieke eigenschappen van wijnen. Veel onderzoek en creativiteit is voorafgegaan aan de totstandkoming van deze campagne. […] Volgens Alterego gaat de Nederlandse consument bij de keuze van een wijn allereerst af op zijn eigen gevoel en gemoedstoestand. Het zijn ook steeds vaker vrouwen die de wijnkeuze bepalen en bij wie gevoel, beleving en genieten een belangrijke rol spelen. […] Deze decalvinisering van de Nederlandse cultuur biedt een mooie kans voor de Franse wijnen.

In de campagne wordt de complexiteit van de menselijke emotie naast de veelzijdigheid van de wijnen gelegd en vervolgens aan elkaar gekoppeld. Wijnen krijgen een eigen persoonlijkheid.

In enkele overzichten wordt duidelijk dat bij iedere mood een passende Franse Wijn te vinden is. Zo is een Elzasser Riesling of een Côte de Bordeaux geschikt als je romantisch gestemd bent, zal een Crémant uit de Loire of de Elzas het goed doen als je zin hebt in gezelligheid en kun je beter Bourgogne aligoté openen in een creatieve bui. […]

Vrouwenbladen, PR en internet zullen worden ingezet om de consument kennis te laten maken bij welke mood zijn/haar Franse wijn hoort. In speciale bewaargidsjes bij damesbladen worden de verschillende stemmingen en wijnen uitgelegd.”

We hebben natuurlijk ook zeer aandachtig kennis genomen van het volledige overzicht met Suggesties Moods & Wines – vins français dus – om vervolgens een spontane braakneiging te voelen opkomen. Maar laten we de zaken gewoon even systematisch langslopen. Zie hier de ‘moods‘: relaxed, gezellig, stout, zen, avontuurlijk, romantisch, creatief en feestelijk. Merk op dat je nooit eens een keer een calvinistische rotbui mag hebben. Dat zegt al genoeg over het realiteitsgehalte van dit ‘moodconcept‘. Nu zou het erg verleidelijk zijn om hier alle voorbeelden te citeren, maar dat zou te veel eer zijn. We beperken ons derhalve tot een selectie van één gesuggereerde wijn per ‘mood‘, met telkens een aanbevolen gebied, appellation en (vermeende) karakteristiek van de wijn. Lees en huiver! Dit is wat je als moderne vrouw (?) anno 2008 moet vinden:

Relaxed – Languedoc – Côtes du Languedoc (bedoeld is hopelijk Coteaux!) – Relaxed, geïnspireerd, lekker in zijn vel (let wel: die wijn dus)

Gezellig – Rhône – Coteau du Tricastin (bedoeld is ook hier wellicht Coteaux!!) – Touchy, kletskous, speels

Stout – Loire – Rosé d’Anjou – Brutaal, flikflooier, naïef (dan zien wij toch liever creaties van Marlies Dekkers)

Zen (c’est quoi ça?) – Bourgogne – Mâcon-Villages – Fascinerend, harmonieus, mystiek (why dan wel?)

Avontuurlijk – Bordeaux Blanc – Gedistingeerd, expressief, onderscheidend

Romantisch – Alsace – Riesling – Begaafd, ontwikkeld, romantisch

Creatief – Bourgogne – Aligoté – Alternatief, hype, trendsetter (wishful thinking…)

Feestelijk – Beaujolais – Beaujolais Villages – Feestbeest, opgeruimd, ongeremd

Tja, hoe kom je erop? Je vraagt je in alle ‘gemoode’ af wat de bedenkers van dit soort pseudopsychologische wartaal zelf gedronken hadden om tot dergelijke uitspraken te komen. Zo’n overheerlijke trendy acid Aligoté soms? Get real, zeggen we dan in goed Frans. Nog iets. Waarom we per se Franse wijnen moeten drinken, wordt niet uitgelegd. Een kwestie van arrogantie, naïviteit of vergeetachtigheid? Anyway, vrouwen van Nederland, kom in verzet tegen dit soort denigrerend gedoe! Pak dan maar liever een proseccootje.

In plaats van emo-gidsjes van damesbladen te bestuderen kun je misschien even ook modern gaan hyven om meer over die overheerlijke Vins d’Alsace te weten te komen. “Per 1 juni staat de Alsace-campagne namelijk op Hyves, de populaire community site van Nederland met ruim 5 miljoen leden. Omdat er op Hyves gesegmenteerd en profielgericht geadverteerd kan worden, is dit is een zeer efficiënte manier om Alsace wijnen bij haar doelgroep van 40 plus en de community ‘eten en drinken’ onder de aandacht te brengen. De resultaten van de eerste maand met ruim 1,4 miljoen views en een clickratio die ruim boven de benchmark uitkomt, zijn veelbelovend.” Parole, parole…Ook daar is weer geen woord Frans bij. Over hoognoodzakelijke inspanningen om die wijnen echt aantrekkelijk te maken, lezen we ook niets. Jammer

Of de mens geneigd is tot alle kwaad, weten wij niet. Wel dat sommige exemplaren van de mensheid, en inzonderheid die van Franse origine, behoorlijk het spoor bijster zijn en in gebakken lucht geloven. Heere, ze weten niet wat zij doen! Zoiets brengt ons nu in een lichtelijk ontstemde ‘mood‘. Een kelkje jenever dus maar.

René van Heusden

(Bourgondisch calvinist)

Wine Society

Onder Bourgognefreaks!

René van Heusden trotseert fileleed voor een heuse hoogmis van de Bourgogne: een proeverij van Domaine de la Romanée-Conti (u leest het goed). Verzamelaars zijn vreemd volk, concludeert hij. “Ze zijn exact het tegenovergestelde van de Aldi- en Lidlgangers. Duur is goed en avontuur is uit den boze.”

Maandagochtend. Om half zeven al achter het stuur om toch vooral maar op tijd in Amsterdam te kunnen zijn. Op een beschaafd tijdstip doen we daar iets van anderhalf uur over, maar het bleek weer eens ‘iets drukker dan normaal’. Vanwege een beetje regen. Gelukkig bleek er na een iets verlate aankomst op de plaats van handeling, het Amstel Hotel, niets aan de hand. Grote gebeurtenissen beginnen immers altijd wat later. Al was het maar om de spanning op te bouwen. De grote gebeurtenis in kwestie was de Hoogmis voor Bourgogne, te weten een proeverij van Domaine de la Romanée-Conti onder leiding van Aubert de Villaine zelf. Dat maak je in je leven niet zo vaak mee, ook niet als alom gewaardeerd wijnschrijver. Alle eer voor de organisatie van dit evenement gaat naar Henk Maas, die op ‘deze wijze het 15-jarig bestaan van zijn zaak ‘Le Vin en direct’ enige luister wilde geven. Maas heeft iets met DRC, mild uitgedrukt. Of liever; hij is er helemaal idolaat van! En het woord ‘kinderachtig’ komt in zijn vocabulaire niet voor. Een unieke proeverij dus en bijgevolg een ‘hot ticket’. Maar als Pers hoeven we ons over ticketprijzen gelukkig geen zorgen te maken.

Het werd een memorabele bijeenkomst, gehuld in een religieuze sfeer. Met ingewijden en uitverkorenen die deelachtig zullen worden aan het Grote Mysterie. Nog aardiger dan wijn zelf is immers het randgebeuren rond het product. Het subcultuurtje dat er mee samenhangt. Vooral in kringen van zelfverklaarde Bourgognekenners neemt dat buitengewoon fascinerende vormen aan. Ze vormen een soort geheim genootschap, zo lijkt het wel. En dat geldt natuurlijk helemaal voor het old boys netwerk van onduidelijke medici en hard werkende zakenlieden met bovenmodaal inkomen die zich het verzamelen en drinken van DRC-wijnen kunnen permitteren. Zoals bekend is dat een vrij kostbare aangelegenheid.

Bij ‘Le Vin en direct’ bewaart men in dezen discretie; prijzen worden enkel op aanvraag verstrekt. Opvallende types trouwens, die verzamelaars. Mensen die vaak meer geïnteresseerd lijken in de Grote Naam op het etiket dan in de inhoud, die liever vertrouwen op Parkerpunten dan op eigen oordeel en die al helemaal niet aan blindproeven wensen te doen. Ze zijn exact het tegenovergestelde van de Aldi- en Lidlgangers. Duur = goed versus goedkoop = goed. Avontuur is in beide gevallen uit den boze. Van kennisvergroting word je namelijk alleen maar onzeker.

De Spiegelzaal zat bijna helemaal vol. Met vrijwel uitsluitend manspersonen en slechts een onthutsend klein aantal vrouwen. Het waren er alles bij elkaar maar een stuk of vijf. En beetje een hengstenbal dus. Zou die afwezigheid van vrouwen ermee te maken hebben gehad dat er geen vrouwelijke collectioneurs bestaan? En ook iets met hun rationele denkwijze? Mannen die iets met wijn hebben en in plaats van postzegels flessen verzamelen kun je daar moeilijk van betichten.

Behalve het Bourgognegenootschap ontwaarden we interessant genoeg ook de twee volksschrijvers die zich in de regel bezighouden met het plebse werk. Ach, ook hen is kennelijk niets menselijks vreemd. En natuurlijk de nodige sommeliers van betere zaken in den lande. Benieuwd eigenlijk hoe die hun prijzen voor DRC-wijnen calculeren. Hoewel? Een hard werkend, maar modaal verdienend mens wil daar eigenlijk maar liever niet aan denken.

Maar ter zake. Aubert de Villaine sprak zijn gehoor toe over het mysterie van terroir en over de wijnen in een soort Engels dat sterk deed denken aan Allo, allo. Vreemd toch dat zoiets nodig is een land waar men altijd pretendeert zo goed ‘zijn talen’ te spreken. En met een zaal vol beter opgeleiden. De Villaine was uiteraard positief over zijn wijnen, maar gelukkig niet geheel onrealistisch. Ook al ging het om DRC, de serie 2004 bleek geen onverdeeld succes. Dat kon ook moeilijk gelet op de ongunstige meteorologische omstandigheden tijdens een groot deel van het groeiseizoen. Eufemistisch gezegd leiden zulke jaren in de Bourgogne tot ‘elegante, frisse wijnen met finesse’, het equivalent van men in Bordeaux ‘klassiek’ zou noemen. Aan de lichte kant dus.

Gelukkig lieten diverse wijnen in de serie wel degelijk zien waarom DRC zo’n grote naam heeft. De La Tâche 2004 bijvoorbeeld en de Romanée-Conti van hetzelfde jaar. Ronduit fabelachtig was de Romanée-Saint-Vivant uit 1999 – een groot jaar. Idem dito Montrachet 2003. Spul dat je dus niet uitspuugt, maar discreet ook even op ‘verteerbaarheid’ beoordeelt. Mon Dieu, daar trotseer je graag al dat fileleed voor.

Het feestje werd in stijl afgeslopen met een decente warme middagmaaltijd in La Rive (Grootspraak 8, 3 trosjes) met nog meer fijne Bourgognewijnen van ‘Le Vin en direct’. Inclusief een jéroboam Grands Échézeaux 1993. Aardigheidje tussendoor van gastheer Henk Maas. Het blijft alleen wel een wat aparte zaak, dat La Rive. Want wie zet er nu als net etablissement een plaquette van een platte gids als Lekker pontificaal te kijk? Nota bene tussen twee joekels van DRC-flessen. Enne, waarom kregen we zelfs na een tweede keer nadrukkelijk vragen die wijnkaart nog steeds niet te zien? Werden we soms aangezien voor een informant van HD’s Meldpunt Miswijn? Of heeft de accijnsverhoging van 1 januari geleid tot al weer een onvermijdelijke prijsaanpassing van de Moët? Maar een uniek partijtje was het wel! Zie voor notities van de geproefde wijnen het artikel in Perswijn nummer 3.

René van Heusden

Aubert de Villaine

Henk Maas

Wine Society

Ongefilterd: Een triest geval (bis)

Quod erat demonstrandum! Voorspelbaar was het, al te voorspelbaar. Het Grote Geweten van Nederwijnland heeft zich wederom  tot een zelden gezien niveau verlaagd. Hij voelde zich kennelijk aangesproken. Er is sprake van nog maar eens een nieuw dieptepunt, hoewel dat nauwelijks meer mogelijk leek. Maar ja, brulkikkers in het nauw maken rare sprongen.
Quod erat demonstrandum! Voorspelbaar was het, al te voorspelbaar. Het Grote Geweten van Nederwijnland heeft zich wederom  tot een zelden gezien niveau verlaagd. Hij voelde zich kennelijk aangesproken. Er is sprake van nog maar eens een nieuw dieptepunt, hoewel dat nauwelijks meer mogelijk leek. Maar ja, brulkikkers in het nauw maken rare sprongen. Interessant genoeg toont hij daarmee wel aan dat invoering van die door hem zo innige gewenste gedragscode voor wijnscribenten inderdaad zeer nuttig zou zijn. Met het oog op hem zelf. Beunhazen met een slechte smaak zouden zo wellicht tegen zichzelf in bescherming genomen kunnen worden. Want hoe je het ook keert of wendt, het blijft een triest geval, onze zelfbenoemde Moraalridder. Wie in de fecaliën van een eigen moreel failliet dreigt onder te gaan, moet niet met fecaliën naar anderen smijten. Hem passen slechts inkeer en deemoed.

De geïnteresseerde lezer zij voor de platte, maar daarom des te leerzamere scheldpartij van de Zuivere Wijze verwezen naar de site met de twijfelachtige naam Lekker Wijntje. Men houde voor de zekerheid wel een teiltje binnen handbereik. En een lekkere fles.

René van Heusden

Vorige column:

Een triest geval

Wine Society

Ongefilterd: Een triest geval

Er was eens een verbitterde oude man met een kwade dronk die door niemand aardig gevonden werd. En die zich tegen beter weten in een onbegrepen genie voelde. Teneinde zich regelmatig op andermans kosten te kunnen laten vollopen, gaf hij zich uit voor iemand met verstand van wijn. Ook gaf hij voor over wijn te kunnen schrijven.
Er was eens een verbitterde oude man met een kwade dronk die door niemand aardig gevonden werd. En die zich tegen beter weten in een onbegrepen genie voelde. Teneinde zich regelmatig op andermans kosten te kunnen laten vollopen, gaf hij zich uit voor iemand met verstand van wijn. Ook gaf hij voor over wijn te kunnen schrijven. Sterker nog, hij meende dat zelfs op ‘geestige’ wijze te kunnen! Wel met altijd het vingertje geheven, want onze scribent meende dat op hem zelf na niemand deugde. Hij bood zijn verbale afscheidingen voor niks aan, dus kwam er belangstelling van dubieuze media en bijbehorende personages. Die hij dan op zijn beurt weer de hemel in prees. Als jij mij aardig vindt, vind ik jou aardig. En ja hoor, hij mocht naar proeverijen in de grote stad komen en zelfs in een heuse persjury zitting nemen!

Tijdens een rusteloze nacht na een iets te royale inname had onze tragische volloper uit de provincie een openbaring. Hij was de Geroepene om al die zondaren in wijnland eens onverbloemd mores te leren! Meer nog dan vroeger zou de zondaar de zonde gaan bestrijden. De vos die de passie preekt. Pek en veren voor die verdorven types die in persjury’s zitten, en zo. En natuurlijk ook voor diegenen die voor mooie reizen en fijne maaltijden worden uitgenodigd. Dat stemde hem als onbeduidende krabbelaar jaloers en bitter, maar dat kon hij natuurlijk niet hardop bekennen. Vandaar die moraliserende draai aan het verhaal. Over vermeende omkoping, corruptie, vriendjespolitiek en nog heel veel meer verschrikkelijks dat hier beter maar niet in detail genoemd kan worden.

Helemaal verkorven bij hem heeft het Nederlands enige Master of Lunch, die zich bij diens frequente studiebezoeken op andermans kosten aan sterrenzaken altijd door even briljant als verpletterend mooi vrouwvolk omgeven weet. Om onze met de onderkant van een heipaal schrijvende en sociaal onaangepaste antiheld lopen die uiteraard altijd met een grote boog heen. Vandaar dat hij dan zelf maar in het geniep met die door hem zo verafschuwde promotiebureaus belt om op hoge toon te eisen dat men hem voor een leuk reisje uitnodigt. Want dat hij anders wel eens nare dingen over ze zou kunnen schrijven. Maar bij de promotiebureaus doorzien ze dit soort chanterende charlatans inmiddels wel.

De gemankeerde versjesschrijver – dit pijnlijke detail waren we nog vergeten te vermelden – pleitte recentelijk in een eindeloos saai stuk in een periodiek van nota bene de Wine & Food Association voor een ‘gedragscode’ voor degenen die over wijn schrijven. Dat mag nog eens een ongeëvenaard staaltje van ironie heten! Of een ongeëvenaard bord voor de kop? Psychiaters kennen een dergelijke klassieke combinatie van minderwaardigheidsgevoel, verdringing en overreactie overigens maar al te goed. Je zou er bijna medelijden mee krijgen.

Van lieden die zich moreel superieur achten, verwachten we maar één ding. Wacht even met anderen te wijzen op een splintertje in het oog alvorens de balk uit het eigen oog te hebben weggenomen. En ook dat bord voor de eigen kop. Op dat gebied is er nog heel wat werk te verzetten. Ons moraliserend orakel zou er verder goed aan toe eens wat minder te hijsen, meer op zijn taal te letten en het eigen gedrag in overeenstemming te brengen met al die normen en waarden waaraan hij anderen meent te moeten onderwerpen. Een goede wijncursus volgen kan ook geen kwaad. Proeven is namelijk nog iets meer dan alleen maar slikken. Misschien wordt hij dan toch nog eens een keertje voor zo’n fijne ‘persjury’ gevraagd…

René van Heusden

Wine Society

Ongefilterd: wat nu, Zuid-Afrika?

Wat is er toch aan de hand met Zuid-Afrikaanse wijnen? Lopen die niet meer zo hard als de afgelopen jaren het geval was? Is het nieuwtje er af? Zijn ze ineens minder ‘trendy’ dan rosé of die vermaledijde Prosecco? Of toch wat minder fán-tás-tisch dan de onwaarschijnlijke stuntprijzen even wilde doen geloven? Zo de groei er uit is, is dat dan erg? Nee, dat is helemaal niet zo erg.
Wat is er toch aan de hand met Zuid-Afrikaanse wijnen? Lopen die niet meer zo hard als de afgelopen jaren het geval was? Is het nieuwtje er af? Zijn ze ineens minder ‘trendy’ dan rosé of die vermaledijde Prosecco? Of toch wat minder fán-tás-tisch dan de onwaarschijnlijke stuntprijzen even wilde doen geloven? Zo de groei er uit is, is dat dan erg? Nee, dat is helemaal niet zo erg.  

Met cijfers kun je alles bewijzen en ontkennen, afhankelijk van wie die cijfers aanlevert én van wat je er in wenst te zien. Cijfers van de Rotterdamse douane over containers en hectoliters vertellen een heel ander verhaal dan die van een marktonderzoeksbureau dat consumenten vraagt naar hun drinkgewoonten. Cijfers die in beide gevallen maar een deel van de werkelijkheid weergeven. Of de consumptie van Kaapse wijn net zo dramatisch is teruggelopen als het afgelopen jaar ingevoerde volume, is nog maar de vraag. Immers, wat leerden we altijd op school? Dat veel van de goederen die Rotterdam binnenkomen niet voor Nederland bestemd zijn. En ze dat dus de afgelopen jaren ook niet allemaal waren. Wanneer een grote Duitse afnemer zijn wijn via Hamburg of Bremen betrekt in plaats van via Rotterdam, dan beïnvloedt dat de statistieken ineens behoorlijk. Bovendien was wat wel in Nederland gedronken werd – al dan niet aangevoerd via Antwerpen! – nu niet altijd van een kwaliteitsniveau om blij van te worden.

Wanneer er daadwerkelijk sprake is van een stagnatie of zelfs een afname in de consumptie van Zuid-Afrikaanse wijnen – en er lijkt voldoende reden om aan te nemen dat dat momenteel inderdaad wel het geval is – dan is dat eigenlijk helemaal niet zo rampzalig. Hebben we immers niet altijd te horen gekregen dat het juist de bedoeling was om de mensen aan de ‘betere’ Kaapse wijn te krijgen? Aan Wijnen met een Verhaal, volgens het beginsel ‘minder maar beter’? Ja, natuurlijk. Totdat puntje bij paaltje komt.

Bij Wines of South Africa in Stellenbosch is men in ieder geval  niet zo geamuseerd over de (vermeende) gang van zaken in Nederland, zo vernam ik uit een zeer betrouwbare bron. Alle mooie verhalen over idealistische doelstellingen ten spijt – een wijnbouw die in het teken zou moeten staan van duurzaamheid, biodiversiteit, fijne bloemetjes, terroir én een rechtvaardiger maatschappij – staart men zich daar momenteel blind op statistieken en lijkt de kortzichtige koopman het ook daar te winnen van de dominee die over de hemel op aarde preekt. Of: hoe kortetermijndenken het weer eens wint van visie. In andere landen is dat trouwens niet anders.

Het valt te hopen dat de Zuid-Afrikanen zichzelf eens een spiegel voorhouden en de duurzame ontwikkeling van hun wijnbouw en wijnexport niet alleen met de mond belijden, maar daar ook in hun marktbenadering blijk van geven. Nederland is immers klaar voor die volgende fase, waarin de overstap van veel naar goed – of in ieder geval: beter – gezet wordt. Van anonieme bulkwijn naar wijn met een herkomst. Wanneer de conjunctuur nog even mee blijft werken, dan is dat beslist geen onmogelijke opgave.

Men zou er goed aan doen zich nog eens af te vragen waarop die overdreven populariteit van Kaapse wijnen de afgelopen jaren bij Nederlandse supermarktklanten gebaseerd was. Een hype die niets met de intrinsieke kwaliteit van de meeste wijnen had, maar zoveel te meer met vals sentiment (inclusief ‘grappige’ namen…) en een prijspeil dat elke vorm van duurzame wijnbouw, zonder excessieve opbrengsten en met emancipatie van de onderbedeelde gekleurde medemens via eerlijk delen, op voorhand onmogelijk maakt. Wel beschouwd te absurd voor woorden, maar logisch en consequent denken zijn niet de sterkst ontwikkelde vaardigheden in wijnland. Bij producenten noch consumenten. Je zou desgewenst ook van schijnheiligheid kunnen spreken.

En er zijn voorzichtige tekenen dat ook de grootgrutters van deze wereld en hun toeleverende handlangers wel inzien dat een al maar neerwaartse prijsspiraal uiteindelijk een doodlopende weg is. Dat biedt al vast een sprankje hoop. Wat nog meer hoop biedt, zijn de inspanningen van gespecialiseerde importeurs van Kaapse wijnen, die niet in termen van containers denken maar van pallets. En die, net als collega’s die met wijnen uit gebieden als de Bourgogne of Piemonte werken, weten dat het opbouwen van een duurzame reputatie het niet gebaseerd is op volumes, maar op inhoud. Daar heeft de ‘brand’ Zuid-Afrika pas echt baat bij. Wat alle nitwits van de marketingafdeling ook mogen beweren.

René van Heusden

< Stuur deze pagina door >

Wine Society

Ongefilterd: Tip voor beleggers

Helemaal gek word je er van. Van al die reclamespots op de radio waarin je wordt opgeroepen om toch vooral maar te gaan beleggen. Zodat je je helemaal aan je hobby’s kunt wijden. Ja, ja. Nogal wat beleggers gedragen zich inderdaad als hobbyisten, in de minder gunstige betekenis van dat woord. Kennelijk volstaat al het eerste het beste flut verhaaltje, gekoppeld met de belofte van fán-tás-tische rendementen, om hele volksstammen vlot van hun centjes af te helpen.
Helemaal gek word je er van. Van al die reclamespots op de radio waarin je wordt opgeroepen om toch vooral maar te gaan beleggen. Zodat je je helemaal aan je hobby’s kunt wijden. Ja, ja. Nogal wat beleggers gedragen zich inderdaad als hobbyisten, in de minder gunstige betekenis van dat woord. Kennelijk volstaat al het eerste het beste flut verhaaltje, gekoppeld met de belofte van fán-tás-tische rendementen, om hele volksstammen vlot van hun centjes af te helpen. Nou ja, centjes? In de regel gaat het wel om bedragen waar menigeen vrij lang voor dient te werken. (Maar dat terzijde. Hadden we maar een echt vak moeten leren.)

De drijfveer om al die mooie praatjes van zelfbenoemde ‘beleggingsadviseurs’ klakkeloos te geloven is niets anders dan hebzucht. Die verhindert dat zeepbellen, drijfzand en windhandel al in een vroeg stadium als zodanig herkend worden. Geen wonder dat listige zakenlieden op de gedachte gekomen zijn om ook beleggingen in wijn aan te bieden. Het begon ooit vrij onschuldig met het leasen van stokken, gevolgd door het participeren in hele wijngoederen om te eindigen met pure speculatie in flessen wijn. Wat dat laatste betreft zij nog maar eens benadrukt dat wijn hooguit bedoeld is om op te leggen, niet om in te beleggen.

Beleggen in wijn dus. Hier wordt het dubbel gevaarlijk, want ook zonder beleggingsaspect zorgt wijn er al vaak voor dat zelfs – nee: juist – gestudeerde mensen ineens een merkwaardig waas voor de ogen krijgen. Zo’n waas dat de kijk op de nuchtere werkelijkheid ernstig vertroebelt, vooral op het financiële aspect daarvan. Vanwege het vermeend ‘romantische’ aspect ervan? In de economie draait het uiteindelijk echter toch gewoon om vraag en aanbod.

Hoe dat werkt, is tot op zeker hoogte aardig verifieerbaar. Daar hoef je geen professionele analist voor te zijn. Gewoon even het gezonde verstand zijn werk laten doen volstaat. 
Ik heb daarom absoluut geen medelijden met al die mensen die zich gedupeerd voelen door de praktijken van charlatans die handig op hun hebzucht hebben ingespeeld. Die kennelijk van een uiterst gewiekste babbel voorziene oplichtertypes van de Bordeaux Advisory bijvoorbeeld, die gouden bergen beloofden wanneer je eerst zo goed wilde zijn een woekerbedrag voor volstrekt obscure wijnen te betalen. Bedragen waar zelfs de meeste eigenaars van crus classés in Bordeaux vooralsnog alleen maar van mogen dromen. Kun je nagaan, want wanneer men ergens bedreven is in de kunst van het speculeren…. Hetzelfde geldt voor de slachtoffers van het Bergwater project in Zuid-Afrika. Hier gaat dus het gezegde op dat de gelegenheid de dief creëert. Of liever: get real!

Heeft nu niemand van die al maar meer geld beluste beleggers ook maar even de moeite genomen even zijn of haar licht op te steken hoe dat nu zo’n beetje werkt in wijnland? Dat als je zonodig wilt speculeren, je dat alleen kunt doen met wijnen die ook daadwerkelijk aan speculatie onderhevig zijn? Als je een grote som geld aan derden overhandigd, is dat toch vrij voor de hand liggend. En als je een auto koopt, steek je toch ook eerst je licht op, zodat je niet voor een blitse Testarossa betaalt om een aftands Trabantje geleverd te krijgen?

Daarom ter afsluiting geen beleggingstip, maar een belevingstip. Wijn is bedoeld om van te genieten. Wanneer je dan aardig in je slappe was zit, koop dan gewoon van een bonafide wijnhandelaar een paar dozen of kisten bewezen lekkere wijn om van te genieten. Het zou me alleen niet verbazen, wanneer die ‘wijnbeleggers’ voor hun dagelijkse fles een voorkeur voor ramsjwijnen van Duitse hard discounters hebben. Chablis voor maar 4,99, echt een ‘vondst’! Tja, dan verdien je ook wel straf.

En wat hoorden we vandaag ineens in het Sterblokje? Ja hoor, een spotje van die oude, vertrouwde Nederlandse Wijnbeurs. Wie dus iets meent te moeten hebben met ‘Grand Cru’ wijn, houde derhalve de oren gespitst! Maar pas op, die aanhalingstekens staan er niet voor niets. Ervaringen uit het verleden bieden een waarschuwing voor de toekomst…

René van Heusden

Wine Society

Ongefilterd: Moet Moët?

In menig aangrijpend verhaal over spraakmakende chefs lezen we hoe bezorgd die zijn om de kwaliteit van hun ingrediënten. Hoe alles van de beste kwaliteit moet zijn, verser dan vers en een authentieke smaak moet hebben. Geen industriële convenience derhalve. Dit is een waarlijk fijne instelling die we als restaurantbezoekers alleen maar kunnen toejuichen. Immers, alleen op basis van niet-gestandaardiseerde producten kan een chef zijn of haar individuele klasse ten volle tonen.
In menig aangrijpend verhaal over spraakmakende chefs lezen we hoe bezorgd die zijn om de kwaliteit van hun ingrediënten. Hoe alles van de beste kwaliteit moet zijn, verser dan vers en een authentieke smaak moet hebben. Geen industriële convenience derhalve. Dit is een waarlijk fijne instelling die we als restaurantbezoekers alleen maar kunnen toejuichen. Immers, alleen op basis van niet-gestandaardiseerde producten kan een chef zijn of haar individuele klasse ten volle tonen. Het zou dus ondenkbaar zijn dat ze zich overleverden aan een multinationale producent van diepvriesmaaltijden.

Bij wijn, en meer bepaald champagne, ligt dat anders. Sla je in diezelfde zaken waar alleen lijngevangen vissen worden toegelaten de wijnkaart open op pagina 1, dan is het in 9 van de 10 gevallen raak. De eerste champagne op de kaart is de standaard Brut van de meest industriële onderneming die in Epernay en omgeving actief is, jaarlijks goed voor miljoenen flessen. Op een uitgesproken individuele stijl kun je die wijnen dus niet betrappen. En het woord ‘ambachtelijk’ is al helemaal niet van toepassing. Die onderneming heeft het niettemin wel slim aangepakt. Ere wie ere toekomt. Een aantal clubs van samenwerkende restaurants is een vette kluif voorgehouden in de vorm van speciale inkoopprijzen en verkoopondersteuning wanneer die collectief het merk op de kaart zouden zetten. Wat de fabrikant van diepvriesmaaltijden nog niet gelukt is, is de raffinaderij in Epernay wel gelukt.

De zelfverklaarde fine fleur van de Nederlandse gastronomie heeft gretig toegehapt. En dus voeren al die grensverleggende restaurateurs dezelfde convenience huischampagne. Vanwege de kennelijk niet te versmaden marge die hierop te realiseren valt. We zagen daar pas nog een staaltje van op de wijnkaart van een etablissement in Noordwijk. Men heeft daar de euvele moed om 75 euro in rekening te brengen, terwijl de meeste collega’s het op de toch ook niet kinderachtige 65 euro houden. Het zou verboden moeten worden. Nieuw is het verschijnsel van deze schaamteloze volksverlakkerij niet en het is eerder al aan de kaak gesteld. Beangstigend is alleen dat het maar blijft voortduren. Een toppunt van cynisme?

Nu we het toch over wijnkaarten hebben, op wijnkaarten van ‘betere’ restaurants – zoals aangesloten bij die clubs die zich graag laten ondersteunen door kapitaalkrachtige industriële giganten – tref je nog vaak grote selecties witte Bourgogne en rode Bordeaux aan. Niet dat zoiets nu echt veel keuze betekent, want je bestelt er per keer toch maar hooguit een van. Vooropgesteld dat je je dat als gewone sterveling al kunt veroorloven. Goed, het zal nog wel iets met verkeerd begrepen ‘prestige’ te maken hebben om zulke wijnen in zulke grote aantallen te voeren. Imponeergedrag? Een beetje zoals gebruik van ganzenlever en kaviaar garant zou moeten staan voor een keuken van niveau. Niet dat er op zichzelf iets mis is met die ‘grote namen’ en luxe ingrediënten, maar het is allemaal zo voorspelbaar.

Daarom is het des te vreemder en paradoxaler dat realistische Bordeaux er helemaal niet aan te pas lijkt te komen in wijnarrangementen. Het gaat daarbij uiteraard niet om het tragisch ondrinkbare werk uit de obscure buitengewesten, maar om wijnen uit bijvoorbeeld de satellietappellations van Saint-Emilion en Pomerol of uit de Côtes (Castillon, Francs, Bourg, Blaye en Premières Côtes de Bordeaux). Goed gemaakte wijnen, karaktervol en nog beschaafd geprijsd ook. Tien jaargangen van een premier cru voeren vereist geen enkele kennis, alleen geld om ze aan te kopen. Een mooie Côtes de Castillon vinden en die durven schenken is een ander verhaal. Dat is een demonstratie van actuele kennis en originaliteit binnen een klassiek kader. Wie durft nu eens een keer? Je hoeft je voor Bordeaux toch zeker niet te schamen? Maar ja, petits châteaux hebben niet de financiële middelen om leuke sponsorcontracten af te sluiten.

René van Heusden

1 22 23 24 25 26 27
Page 24 of 27