Reportages & Reizen

Wine Society

Ongefilterd – Wijn & politiek

Indachtig het spreekwoord “Wanneer de vos de passie preekt, boer pas op je kippen!” zou ik nooit of te nimmer stemmen op een presidentskandidaat of politicus van wat voor soort ook die niet (meer) drinkt. Wie niet drinkt, is niet te vertrouwen. Zoals bekend hoort George W. Bush tot die categorie. Toch gaf een meerderheid van de Amerikaanse kiezers bij de afgelopen presidentsverkiezingen aan hem de voorkeur vanweg zijn vermeend ‘karakter’ en ‘normen en waarden’. We hoeven dus voortaan niet meer genuanceerd de schuld van alle kwaad in de wereld aan de Amerikaanse regering te geven, maar kunnen die nu aan ‘het’ Amerikaanse volk geven. Vergeet die 49% die er anders over dacht. Dat maakt de zaken alleen maar nodeloos ingewikkeld. Laten alle politieke correcte wijndrinkers alleen wel even oppassen met mogelijke goed gevoel-acties tegen Amerikaanse wijn. Zoals destijds die boycot van Beaujolais, omdat ‘de’ Fransen zulke foute dingen deden. (Ook al zo’n volk behept met een misplaatst moreel superioriteitsgevoel, maar dat terzijde.) Amerika en wijn dus. Nuttig om te weten is dat de meerderheid van de Californische wijnproducenten Bush niet steunt. Vooral Noord-Californië is zo Democratisch als het maar kan. Want open van geest en ‘liberal’ in de beste zin des woords. Schwarzenegger, aanvankelijk met een scheef oog bekeken, kan er daar wel mee door, want die is tegelijkertijd pro business en pro choice. Zo kan het dus ook.

Samen met Perswijnredacteur René van Heusden, die aardig thuis is in dit deel van de wereld, bezocht ik in augustus van dit jaar een muzikaal-gastronomisch-vineuze fundraiser in Napa voor John Kerry. De donatie van 100 dollar was niet zo zeer nodig voor propaganda in het al bekeerde Californië, maar voor zendingswerk in de minder verlichte staten in Amerika’s ‘heartland’. Ook al werd het een buitengewoon genoeglijke avond, we hadden toen eigenlijk al kunnen weten dat het toch weer fout af zou lopen. Want hoewel het er wemelde van lokale wijnmakers met naam en faam, werd er minstens zo veel Franse wijn als Californische gedronken! Bepaald niet de meest kinderachtige, want dat is in Napa not done. Je laat daar nu eenmaal graag zien dat je goede smaak hebt. Maar ja, echt vaderlandslievend is dat natuurlijk niet in tijden van oorlog. En reken maar dat ze dat in die onwetende en onderontwikkelde gebieden wel weten, net als dat John Kerry Frans spreekt! De gedachte alleen al… Alles wat zich aan de Oost- of de Westkust afspeelt wordt daar al gauw als verdacht aangemerkt. New York en Californië, het zijn voor moralistische scherpslijpers allebei poelen des verderfs. Niet toevallig zijn dit ook de twee belangrijkste wijnmarkten van de VS! Dat geeft de verlichte burger weer moed. Want stel je eens voor wat er zou kunnen gebeuren, wanneer al die zware Christenen nu eens echt zouden gaan leven naar wat hun idool Dzjizus ze voorhoudt door goede wijn te drinken in plaats van kleffe sodapops? Gewoon even een serieuze Bijbelstudie plegen en ze moeten tot inzicht komen. En misschien zou ook George W. weer eens voorzichtig een glaasje moeten proberen. Als Californië nog te gevoelig ligt, dan is Texas een goed alternatief. Nog is niet alles verloren.

Hendrik Boom

Wine Society

Ongefilterd – Rekkelijkheid troef

Nederland heeft zijn eerste Magister Vini! Het is Ron Andes, in het dagelijks leven werkzaam als inkoper voor VEN. Naar ik uit betrouwbare bron vernam, was hij de enige kandidaat die dit eerste jaar aan het examen deelnam. En – dus (?) – direct slaagde. De verdediging van zijn scriptie over Barolo had hij op het moment van schrijven nog niet gevoerd, maar zoiets is slechts een ceremoniële formaliteit. De prestatie van Andes is hoe dan ook een felicitatie dubbel en dwars waard. En ja, hierin is Nederland weer eens een keer gidsland, want nergens anders in de wereld kom je mensen tegen die de fraaie titel Magister Vini mogen voeren. Master of Wine klinkt dan ineens toch een beetje gewoontjes. Al moet ik daar wel direct aan toevoegen dat nu maar wel eens afgelopen moet zijn met het ijdel gebruik van die titel door promotiebureaus die presentatoren van verkoopdemonstraties hardnekkig blijven omschrijven als ‘bijna MW’ of ‘MW in spe’. Zo werkt het natuurlijk niet. MW ben je, of je bent het niet. Het is net als zwanger zijn, ja of nee. Met de aantekening dat de meeste stervelingen het niet zijn en de meeste kanperswijnen het nooit zullen worden, dat wil zeggen: MW. Maar niet getreurd, ook het pogen is schoon. Toch?
En nu iets heel anders, zij het ook wel weer uniek Nederlands. Ik kreeg de afgelopen dagen allerhande persberichten en zelfs flessen toegestuurd van importeurs die een prijsje gewonnen hadden bij het Proefschrift Wijnconcours. Prijsje, want een mens raakt zo onderdehand toch wel de tel kwijt bij die schier eindeloze lijst van winnaars. Naar ik uit een al weer betrouwbare bron vernam, duurde de bekendmaking van al die winnaars zowat een uur. Op die manier gaat de aardigheid er natuurlijk wel een beetje van af, al is het zakelijk wel slim bekeken. Want ja, de namen van al die winnende importeurs zijn we ofwel al verrassend vaak in de o zo objectieve Proefkrant tegengekomen, ofwel zal dat in de nabije toekomst ongetwijfeld gaan gebeuren. Of zou dat altijd echt louter toeval zijn?
Nog iets typisch Nederlands: een proeverij op een boot. Sopexa deed dat pas nog op het IJ in Amsterdam met Vins de Pays d’Oc.
Aardig bedacht, ware het niet dat uitgerekend op de dag van het festijn het treinverkeer stil lag vanwege een staking (aksie! aksie!! aksie!!!) ter bevordering van een betere wereld. Vandaar dat potentiële bezoekers een aandoenlijke mail kregen toegestuurd met het vriendelijke verzoek die arme Franse boeren, die speciaal voor ons (!) helemaal uit het diepe zuiden zouden komen aangereisd, niet in de steek te laten. Een mens gaat dan dus toch maar, vol van fijne verwachting ten aanzien van al dat heerlijks dat die Zuid-Franse filantropen gaan schenken. Grote posters suggereerden dat Vins de Pays d’Oc er eigenlijk al een geschiedenis van zo’n 2000 jaar hebben opzitten. Vanwege die ‘oude’ Romeinen, en zo. U kent dat wel. Daar kan Australië dus vooralsnog even een puntje aan zuigen! Maar wat bleek? Gevraagd om gewoon even hun beste c.q. lekkerste wijn te laten proeven, doken bijna alle exposanten even onder de tafel om een AOC-wijn te voorschijn te halen. Heel prettig allemaal, daar niet van, maar dat was toch niet helemaal de bedoeling. Of wilden ze onbewust aangeven dat al die hoogdravende babbels niet veel meer zijn dan gebakken lucht? Het leek bijna wel Nederlands gedrag…

Hendrik Boom

Wine Society

Ongefilterd – Nationale Wijnweek

Binnen de grote wijnwereld neemt Nederland een toch wel unieke plaats in. Het niet alleen het enige land met een heus Wijninformatiecentrum, het is ook het enige land met een Nationale Wijnweek! Dat moet dus te denken geven. Is Nederland hierin nu een gidsland voor de rest van de Mensheid, of is het juist een overblijfsel uit die roemruchte traditie van tot levenskunst verheven kneuterigheid? Ik besloot daarom naar de feestelijke opening van de wijnweek te gaan. Naar een insider mij, volslagen nieuwkomer in dit milieu, wist te verzekeren, zou ik hier zo niet de hele, dan toch wel een groot deel van de vineuze fine fleur van Nederland in levende lijve kunnen aanschouwen. Een unieke gelegenheid dus om snel in dit bijzondere wereldje in te burgeren. Vandaar dat ik op 4 oktober met enige opwinding naar de Haagse kunstenaarssociëteit Pulchri Studio afreisde om daar getuige te zijn van de opening. Welnu, het werd een zeer gedenkwaarige ervaring. Een soort receptie, maar dan met zelfbediening. En wat een schoon volk! Glimmende bobo’s, strakgesneden PR-dames, gevreesde hoofdredacteuren, spelletjesbedenkers, superbelangrijke webmasters, krasse 65-plussers, snelle inkopers, consultants, kurkverkopers, de onvermijdelijke randfiguren… Kortom, ze waren er bijna allemaal. Kleurig uitgedost met oranje linten en nepmedailles. Zeer humoristisch, maar dat behoeft natuurlijk geen nader betoog..
Eveneens enorm sfeerverhogend was het gedurfde welkomstdrankje in de vorm van een Griekse mousserende wijn. Als je wilde, kon je zelfs nog een tweede glas krijgen! Vervolgens moesten we even een poosje gaan zitten en naar slappe praatjes luisteren. Toen de Griekse ambassadeur eindelijk het verlossende woord had gesproken, mochten we ons op de ‘wereldproeverij’ storten en ons tegoed doen aan gratis wijn & spijs. Aha, dit verklaarde natuurlijk de ruime opkomst. Bij de spijs bleek het echter om een hoogst merkwaardige ‘fusion’ van Hollandse stamppot en Griekse gerechten te gaan. Met ook nog bijzonder onsmakelijke tofu die zelfs binnen het geschetste fusionkader moeilijk te plaatsen viel. Vreemd, want ik had toch de indruk gekregen dat Nederlanders tegenwoordig zo in de weer zijn met ‘verantwoorde’ wijn-spijscombinaties. De culipartijtjes van de Wine & Food Association nemen zelfs de helft van de activiteiten op de Wijnweekkalender in beslag.
Ondertussen viel het mij op dat er druk genetwerkt werd, want naar goed Nederlands gebruik leken de meeste aanwezigen toch vooral geïnteresseerd in het bedrijven van PR voor de eigen toko. Dat was me trouwens een paar weken geleden ook al opgevallen, toen half Nederland besloten had om 13 september uit te kiezen voor het organiseren van belangwekkende activiteiten. Collegialiteit en collectiviteit worden wel met de mond beleden, maar o wee als het op de praktijk aankomt…
Uitermate leerzaam is het allemaal wel. En of zo’n Wijnweek zinvol is? Ach, zo’n vraag zit een beetje in dezelfde hoek als die of ontwikkelingshulp in de Sahel wel zinvol is. Zelfs een druppel op een gloeiende plaat helpt een beetje. Er worden 50 duizend ‘glossy magazines’ onder het gemene en naar eigen zeggen naar kennis dorstende volk verspreid in de hoop dat dat daar iets uit opsteekt. We zullen zien. Nederlanders lijken uiteindelijk toch maar twee dingen écht over wijn te willen weten: hoe betaal ik er zo weinig mogelijk voor en hoe krijg ik er zo veel mogelijk voor terug? Vanwege dat laatste zijn er immers heuse taxatiedagen georganiseerd. Zelfs met 52 Nationale Wijnweken in het jaar zou het lastig blijven om in die houding verandering te brengen. Nederlanders en wijn, het zal tot in lengte van dagen fascinerend blijven. Volgend jaar dus maar weer zo’n week.

Hendrik Boom

1 21 22 23
Page 23 of 23