Nieuws

De Conseil National de la Viticulture de France – de Staten Generaal van de Franse wijnbouw – die 23 november j.l. op initiatief van de Franse minister van landbouw gehouden is, heeft de wenselijkheid uitgesproken van een ‘Vin de France’. Dit liefst snel in te voeren type wijn zou een nieuwe categorie Vin de Pays moeten worden die beter tegemoet komt aan de vermeende wensen van consumenten. Simpel, zonder moeilijke namen, enkel ‘Frans’.
De Conseil National de la Viticulture de France – de Staten Generaal van de Franse wijnbouw – die 23 november j.l. op initiatief van de Franse minister van landbouw gehouden is, heeft de wenselijkheid uitgesproken van een ‘Vin de France’. Dit liefst snel in te voeren type wijn zou een nieuwe categorie Vin de Pays moeten worden die beter tegemoet komt aan de vermeende wensen van consumenten. Simpel, zonder moeilijke namen, enkel ‘Frans’. De Europese Commissie had eerder voorgesteld om voortaan druivenras en oogstjaar te vermelden op Vins de Table, maar dat ligt gevoelig bij de producenten van Vins de Pays. Over het concept Vin de France zijn die beter te spreken, al zijn er wel vragen over de kwaliteitseisen waaraan zo’n wijn zou moeten voldoen. Pikant detail: de Confédération Française des Vins de Pays was door het organiserende ministerie niet uigenodigd voor het topoverleg…

Jean Pierre Moueix, producent van befaamde wijnen als Pétrus en Trotanoy in Pomerol, breidt zijn imperium op de rechteroever van de Bordeauxstreek verder uit. Behalve producent en eigenaar van beroemde châteaux is Moueix ook handelshuis, en daarin een van de grote namen in de Bordeaux. Afgelopen week kreeg deze status nog meer allure, met het verwerven van een minderheidsaandeel in Château Belair, Premier Grand Cru Classé in Saint-Émilion. Belair is eigendom van Pascal Delbeck, de veelbesproken oud-wijnmaker van Château Ausone,
Jean Pierre Moueix, producent van befaamde wijnen als Pétrus en Trotanoy in Pomerol, breidt zijn imperium op de rechteroever van de Bordeauxstreek verder uit. Behalve producent en eigenaar van beroemde châteaux is Moueix ook handelshuis, en daarin een van de grote namen in de Bordeaux. Afgelopen week kreeg deze status nog meer allure, met het verwerven van een minderheidsaandeel in Château Belair, Premier Grand Cru Classé in Saint-Émilion. Belair is eigendom van Pascal Delbeck, de veelbesproken oud-wijnmaker van Château Ausone, die Belair erfde van Madame Dubois-Challon. Tijdens de zomer van 2006 heeft het huis Moueix de verzorging van de 12,5 hectare wijngaarden van Belair al ondersteund, onder andere door een strikte groene oogst, om de rendementen te beperken. Deze samenwerking mondt nu uit in een deelname van Moueix in het aandelenkapitaal van Belair. Tegelijk verwerft Moueix exclusiviteit van de distributie van Belair, een voor het handelshuis ongetwijfeld belangrijk onderdeel van deze overeenkomst. De bijeenkomst werd getekend door Pascal Delbeck en Christian Moueix (foto links), de president-directeur van Moueix.

2 premiers grands crus classes “a”:
château ausone
château cheval-blanc13 premiers grands crus classes “b” (alfabetische volgorde)
château angelus
château beau-sejour-becot
château beausejour (duffau-lagarosse)
château belair
2 premiers grands crus classes “a”:
château ausone
château cheval-blanc

13 premiers grands crus classes “b” (alfabetische volgorde)
château angelus
château beau-sejour-becot
château beausejour (duffau-lagarosse)
château belair
château canon
château figeac
clos fourtet
château la gaffeliere
château magdelaine
château pavie
château pavie-macquin *
château troplong-mondot *
château trottevieille

46 grands crus classes (alfabetische volgorde)
château l’arrosee
château balestard-la-tonnelle
château bellefont-belcier *
château bergat
château berliquet
château cadet-piola
château canon-la-gaffeliere
château cap-de-mourlin
château chauvin
château la clotte
château corbin
château corbin-michotte
château la couspaude
château dassault
château destieux *
château la dominique
château fleur-cardinale *
château fonplegade
château fonroque
château franc-mayne
château grand-corbin *
château grand-corbin-despagne *
château les grandes murailles
château grand-mayne
château grand-pontet
château haut-corbin
château haut-sarpe
clos des jacobins
couvent des jacobins
château laniote
château larcis-ducasse
château larmande
château laroque
château laroze
château matras
château monbousquet
château moulin du cadet
clos de l’oratoire
château pavie-decesse
château le prieure
château ripeau
château saint-georges-cote-pavie
clos saint-martin
château la serre
château soutard
château la tour-figeac
* : nieuw gepromoveerd

We konden het niet laten. Het is nogal ambitieus, toegegeven. We wilden nu eens écht aandacht voor de wijn in het restaurant. Dus moesten we een restaurantgids maken waarin niet alleen de ambiance van het restaurant, het niveau van de bediening en de kwaliteit van de keuken zouden worden beschreven en gewaardeerd, maar ook de kwaliteit van het ‘wijnbeleid’. Dat wil zeggen : de wijnkaart, de prijs, de volledigheid, de spreiding van de wijnen en de diversiteit in één oordeel gevangen. Plus de rol van de sommelier, en de deskundigheid van de mensen die de wijn uitschenken. Geen gemakkelijke taak. Wel een noodzakelijke. Want met wijn in het restaurant is iets vreemds aan de hand. Er wordt veel geld mee verdiend, met marges die gemakkelijk oplopen tot tientallen euro’s per fles. Tegelijkertijd wordt de wijn vaak als stiefkind behandeld. 
Vanuit onze deskundigheid als makers van Perswijn vonden we het dus tijd de kwaliteit van het ‘wijnbeleid’  gedetailleerd onder de loep te nemen, met een duidelijk waarderingssysteem. Gelukkig hebben wij ook in het verleden de wijn naast het eten al veel aandacht gegeven. Daar konden wij op voortbouwen. Wij kozen ervoor in het verlengde daarvan een waarderingssysteem te maken dat zoveel mogelijk al te subjectieve factoren zou uitsluiten, om te komen tot een waardering van een tot vijf druiventrosjes. En de waardering van het restaurant te vatten in, kan het simpeler, een schoolcijfer.
Wij menen dat het goed gelukt is die wijn-waardering vorm te geven. De absolute top krijgt vijf trosjes. Dan hebben wij het over een prima sommelier met zijn team, die een mooie over de hele wereld  gespreide kaart met interessante wijnen maakt, ze aantrekkelijk prijst, met een ruime keuze tot € 40. Die interessante huiswijnen op de kaart zet, ook als open wijnen, en die mooie spijs-wijn-combinaties creëert. En ook als er vier trosjes worden gegeven hebben wij al met een topper te maken. Over onze negatieve ervaringen zullen wij niet teveel uitweiden. Wij noemen slechts onze negatieve ervaringen met de schenktemperatuur. Dik boven de 20 graden, zelfs in toprestaurants! En natuurlijk die prijsstelling. Vele malen over de kop, zeker ook de soms zeer matige arrangementswijnen, in plaats van via de prijs mensen ertoe te brengen eens een klassewijn te drinken door een redelijke vaste opslag te kiezen.
Wij mogen als Nederland trots zijn op wat er bij ons aan de top op tafel wordt gezet.- Wij eten voldoende over de grens om dat te kunnen vaststellen.- Er is een generatie nieuwe jonge chefs van kwaliteit op komst. Maar anderzijds zien wij in de regionen daaronder toch wel te vaak modieus imitatiegedrag. Opeens allemaal  gazpacho als amuse, alsof er niet een wereldkeuken aan koude soepen is. En dikwijls wat absurd ingezet een paar moleculaire technieken uit de nieuwe Spaanse keuken, terwijl techniek en deskundigheid om vis of vlees in perfecte cuisson op tafel te zetten onvoldoende zijn.
Wij zijn trots op onze nieuwe gids. Natuurlijk zullen wij wat foutjes hebben gemaakt. Maar nooit bewust om iemand te kwetsen, of tekort te doen. Meld het als iets u niet zint en wij reageren op onze website en als het nodig is in grotere samenhang in Perswijn. Wees overtuigd van onze inzet gericht op kwaliteit, los van welke commerciële bindingen dan ook. Wij wensen u veel plezier met eten, met drinken en vooral met de combinatie daarvan. Wij wijzen u graag de weg.

Ronald de Groot

Bestel hier

Waar anders zijn de beste visrestaurants te vinden dan in Zeeland? Zo uit de zee op het bord, dat is het hier, en wat kan daar tegenop? Daarnaast is er ook de klandizie om er écht van te genieten. Want denk maar niet dat je veel Nederlanders ziet aan de lunch in een restaurant als dit, de voortreffelijke Kromme Watergang in het dorpje Hoofdplaat. Nee, het zijn de Belgische zakenlieden die hier de zaak en zijn mooie producten rond het middaguur draaiende houden. En dan blijven de spullen natuurlijk ook lekker vers, als er ’s avonds dan nog een mooie partij doorheen gaat.
Chef Edwin Vinke heeft de afgelopen jaren een hoog niveau bereikt in zijn bereidingen van oesters, coquilles, langoustines, in geweldige gerechten, puur, lichtvoetig, zonder boter, zuiver en speels. Het begint al met prachtige amuses, origineel, op basis van het meest verse uit de naburige wateren, zoals oesters en mosselen, met een kleine bewerking, gegratineerd, met wat schuim. Combinaties van smaken van fruit, schaal- en schelpdieren en aardse elementen. Pure creativiteit, gedurfde combinaties en smaken. Oosterscheldekreeft heeft daarnaast een hoofdrol in deze fraaie opvoering. Wat een genot. Dit is vis op zijn mooist, in de meest pure vorm, gemaakt door een buitengewoon creatieve chef.

De Kromme Watergang, Slijkplaat 6, 4513 KK Hoofdplaat, 0117-348696

Bestel hier

Een goede gastheer/sommelier in een toprestaurant is eigenlijk een soort amateurpsycholoog. Hij/zij moet precies aanvoelen wat de gasten willen, zijn vak tot in de puntjes beheersen en tegelijkertijd zijn kennis nooit op een intimiderende of overdreven manier ten toon spreiden. Simon Veldman, sommelier van restaurant Vermeer in Amsterdam, voldoet in alle opzichten aan dit profiel van de ideale gastheer. Als sparring-partner van de eigenzinnige chef Chris Naylor is hij het ‘gezicht’ van Vermeer, en met verve. Zijn motto: “De gast moet zich hier perfect op zijn gemak voelen”. Daarin slaagt hij perfect. Tegelijkertijd is hij verantwoordelijk voor wijnkaart en wijnarrangementen bij dit prachtige bedrijf. Chris Naylor daagt hem voortdurend uit om daarin een eigen gezicht te laten zien. “De keuken wil anders zijn dan anderen, onderscheidend. Naylor zegt steeds dat we bij de wijnen naar hetzelfde moeten streven. Altijd op zoek naar iets anders dus, iets bijzonders, eigenzinnigs, ook in de wijn. Dat is de enige manier waarmee een toprestaurant zich kan onderscheiden.” De wijnadviezen zijn hier perfect, de arrangementen van topkwaliteit, passend én verrassend. De wijnkaart is prachtig, onderscheidend, de missie lijkt geslaagd. Prachtige wijnen van overal, mooie klassiekers, maar ook heerlijke vondsten, die als pareltjes over de kaart gestrooid zijn. En, voor ons een grote plus: de wijnkaart is niet te groot. Hij blijft overzichtelijk, handzaam, geen onleesbare bijbel waarin zelfs de liefhebber verdwaalt. Fraaie collectie halfjes. Goede keus in open glazen. Maar Veldman blijft zoeken naar nieuws, naar iets anders. Zo zien we dat graag. En wij, als gast, voelen ons hier méér dan thuis. Geweldig.

Vermeer, Prins Hendrikkade 59-72, 1012 AD Amsterdam, 020-5564885

Bestel hier

Hier in het zuiden, aan de Maas, in het prachtige Beluga, klopt werkelijk alles. Keuken, bediening, wijnkaart, het is van een hoog niveau. En nog menselijk en persoonlijk ook in de benadering van de gast. Het is duidelijk, na een klein dipje, de afgelopen jaren, heeft Hans van Wolde zich inmiddels ontwikkeld tot een van de absolute toppers van de Hollandse polder. Hij onderscheidt zich van de andere grootheden door zijn keuze voor hét gerecht. Geen parade van kleine hapjes, geen ingewikkelde gerechten met een kakofonie van wel vier of vijf onderdelen, gerechtjes op zich die het allemaal onnodig moeilijk maken. Van Wolde heeft het lef het eenvoudig te houden. Minder is hier meer. Dat eet een stuk rustiger en bovendien maakt het de kans dat de wijn goed bij hét gerecht past een stuk groter. Van Wolde is een meester in de keuze van zijn producten en het creëren van verrassende combinaties. Zelfs van een gewone remoulade, wat de Belgen een ‘frietkottensaus’ noemen, maakt hij iets bijzonders. Maar het blijft in balans, klassiek genoeg, geweldig complex.
Ook de ambiance is passend: de inrichting van het restaurant is uniek. Stijlvol, elegant, ruim en vooral modern. chic en toch informeel. De wijnkaart is zonder meer groots, zeer overtuigend en compleet. De wijnkeuzes in het arrangement uitstekend, de kennis bij de sommeliers zeer goed. Dit is nu eens een wijnarrangement waarin perfecte glazen, écht mooie wijnen worden geschonken, en dat is helaas vrij uitzonderlijk. Een bezoek aan Beluga is op alle vlakken een fantastische belevenis. Beluga verdient de titel ‘Restaurant van het jaar’ ten volle.

Beluga, Plein 1992 12, 6221 JP, Maastricht, 043-3213364

Bestel hier

De nieuwe restaurantgids ‘Grootspraak’, uitgegeven door Perswijn, vraagt meer aandacht voor wijn in het restaurant. Wijn levert de restaurateur veel geld op, met wijnen die wel tot zes, zeven keer ‘over de kop’ gaan. Tegelijk is de wijn voor veel wijnliefhebbers in het restaurant een bron van ergernis. Maar gelukkig zijn er ook restaurants die het fantastisch doen. Grootspraak wijst de weg naar de beste (wijn)restaurants.
De nieuwe restaurantgids ‘Grootspraak’, uitgegeven door Perswijn, vraagt meer aandacht voor wijn in het restaurant. Wijn levert de restaurateur veel geld op, met wijnen die wel tot zes, zeven keer ‘over de kop’ gaan. Tegelijk is de wijn voor veel wijnliefhebbers in het restaurant een bron van ergernis. Maar gelukkig zijn er ook restaurants die het fantastisch doen. Grootspraak wijst de weg naar de beste (wijn)restaurants.

Grootspraak: de cijfers
De kwaliteit van de wijnservice geven we in Grootspraak met druiventrosjes aan. Elk restaurant heeft een score, met maximaal vijf druiventrosjes voor de allerbesten. Dat betekent dat er er ook restaurants bij zijn die culinair niet tot de hoogste top behoren, maar die een speciale vermelding krijgen door een score van drie druiventrosjes of hoger. Het gaat, als altijd, om liefde voor het vak, voor de klant en voor het product. De restaurants krijgen een schoolcijfer voor hun totaalprestatie. Een heldere score, vermeld bij de restaurants die behoren tot de culinaire top, zeg maar de beste 200 restaurants van ons land.

Voorwoord
We konden het niet laten. Het is nogal ambitieus, toegegeven. We wilden nu eens écht aandacht voor de wijn in het restaurant. Dus moesten we een restaurantgids maken waarin niet alleen de ambiance van het restaurant, het niveau van de bediening en de kwaliteit van de keuken zouden worden beschreven en gewaardeerd, maar ook de kwaliteit van het ‘wijnbeleid’. Dat wil zeggen : de wijnkaart, de prijs, de volledigheid, de spreiding van de wijnen en de diversiteit in één oordeel gevangen. Plus de rol van de sommelier, en de deskundigheid van de mensen die de wijn uitschenken. Geen gemakkelijke taak. Wel een noodzakelijke. Want met wijn in het restaurant is iets vreemds aan de hand. Er wordt veel geld mee verdiend, met marges die gemakkelijk oplopen tot tientallen euro’s per fles. Tegelijkertijd wordt de wijn vaak als stiefkind behandeld.

Lees verder

Onze onderscheidingen
Restaurant van het jaar: Beluga, Maastricht
Hans van Wolde heeft zich ontwikkeld tot een van de absolute toppers van de Hollandse polder. Hij onderscheidt zich van de andere grootheden door zijn keuze voor hét gerecht. Geen parade van kleine hapjes, geen ingewikkelde gerechten met een kakofonie van wel vier of vijf onderdelen, die het allemaal onnodig moeilijk maken. Van Wolde heeft het lef het eenvoudig te houden. Een bezoek aan Beluga is op alle vlakken een fantastische belevenis.

Lees verder

Simon Veldman, Restaurant Vermeer: gastheer/sommelier van het jaar 2007
Simon Veldman, sommelier van restaurant Vermeer in Amsterdam, voldoet in alle opzichten aan het profiel van de ideale gastheer. Hij voelt precies aan wat de gasten willen, beheerst zijn vak tot in de puntjes en zal zijn kennis nooit op een overdreven manier ten toon spreiden. De wijnadviezen zijn hier perfect, de arrangementen van topkwaliteit, passend én verrassend. De wijnkaart is prachtig, en niet te groot, geen onleesbare bijbel waarin zelfs de liefhebber verdwaalt. Zo zien we dat graag. En wij, als gast, voelen ons hier méér dan thuis. Geweldig.

Lees verder

Visrestaurant van het jaar: Kromme Watergang, Hoofdplaat
Chef Edwin Vinke heeft de afgelopen jaren een hoog niveau bereikt in zijn bereidingen van oesters, coquilles, langoustines, in geweldige gerechten, puur, lichtvoetig, zonder boter, zuiver en speels. Gedurfde combinaties en smaken. Wat een genot. Dit is vis op zijn mooist, in de meest pure vorm, gemaakt door een buitengewoon creatieve chef.

Lees verder

Correctie
Door technische problemen bij het drukken zijn enkele scores niet juist weergegeven. Le Cirque, door ons bedeeld met 7,5 punt (zie de lijst voorin) heeft daardoor een onjuiste 5,5 bij de beschrijving staan. Onze excuses hiervoor.

Bestel hier

Geen Champagne aan Zee zonder een uitverkiezing van een ‘beste Champagne Brut’. Net als bij de wedstrijden voor klassiek Europa werden de winnaars door het Perswijnpanel gekozen de uit de finalewijnen, die bekend werden gemaakt in nr. 7 van Perswijn. Het tiental wijnen op tafel werd door het panel van een zeer hoogwaardige kwaliteit bevonden. De concurrentie was dan ook zwaar, met gerenommeerde Champagnes als Pol Roger, Roederer, Laurent-Perrier en veel andere grote namen.
Geen Champagne aan Zee zonder een uitverkiezing van een ‘beste Champagne Brut’. Net als bij de wedstrijden voor klassiek Europa werden de winnaars door het Perswijnpanel gekozen de uit de finalewijnen, die bekend werden gemaakt in nr. 7 van Perswijn. Het tiental wijnen op tafel werd door het panel van een zeer hoogwaardige kwaliteit bevonden. De concurrentie was dan ook zwaar, met gerenommeerde Champagnes als Pol Roger, Roederer, Laurent-Perrier en veel andere grote namen. Goed daarom ook om blind en zonder enig vooroordeel de winnaar uit te kiezen, en het werd een verrassende winnaar, en zelfs voor de tweede keer: Philipponnat Royal Réserve. Een bewijs dat dit huis de laatste jaren weer helemaal terug van weggeweest is, want de concurrentie was zeer sterk. De oorkonde die aan deze prijs verbonden is, werd in ontvangst genomen door Cathy Moerdijk van importeur Vinites. 
Een zeer eervolle tweede plaats was er voor de Gosset Excellence Brut, de basis-Champagne van dit uitstekende kwaliteitshuis, en bovendien een (relatief) betaalbare Champagne.
De derde plaats ging naar een wijn van een récoltant: De Sousa, een wijn van een klein Champagnehuis uit Avize dat zijn wijnen maakt van eigen wijngaarden, een heerlijk en eveneens zeer betaalbaar glas Champagne, dat in kwaliteit niet onderdoet voor dat van de grote huizen. We kunnen er weer tegen met de feestdagen.

De uitslag:
1. Philipponnat, Royale Réserve
Vinites, 9

2. Gosset, Brut Excellence
Wijnkoperij De Gouden Ton, € 29,95

3. De Sousa, Tradition
Vinoblesse, 8; Les Génereux € 29,95

Bordeaux is en blijft een merkwaardig geval in wijnland. Het is een beetje als met religie. Je probeert je er tegen te verzetten en er van los te komen, maar het lukt niet. Bordeaux blijkt uiteindelijk toch boven alle twijfel verheven!
De meeste wijnliefhebbers van middelbare leeftijd zijn ooit met Bordeaux begonnen. Als serieuze wijn, wel te verstaan. Bourgogne deugde immers niet en ook de rest was bij voorbaat al tweederangs. En dat is dan nog mild uitgedrukt.
Waarom Bordeaux uiteindelijk altijd wint

Bordeaux is en blijft een merkwaardig geval in wijnland. Het is een beetje als met religie. Je probeert je er tegen te verzetten en er van los te komen, maar het lukt niet. Bordeaux blijkt uiteindelijk toch boven alle twijfel verheven!
De meeste wijnliefhebbers van middelbare leeftijd zijn ooit met Bordeaux begonnen. Als serieuze wijn, wel te verstaan. Bourgogne deugde immers niet en ook de rest was bij voorbaat al tweederangs. En dat is dan nog mild uitgedrukt. Met het vorderen der jaren en bijgevolg het milder worden van het oordeel is de wereld er echter wat genuanceerder gaan uitzien. De Bourgogne bleek bij nader inzien zo gek nog niet en pinot noir eigenlijk een veel intrigerender en complexere druif dan de toch enigszins beperkte cabernet sauvignon. Merlot dan? Tja, niet aan te ontkomen, maar voor een Cabernetadept een beetje dubieus vanwege niet streng genoeg. Liever een moeilijke Cabernet – enkel te begrijpen voor gevorderden! – dan een ‘gulle’ Merlot. Jammer alleen van die ongemakklijke werkelijkheid, lees: volstrekt onbegrijpelijke wijnen van de niet te hachelen soort. De Bordelais bleken – en blijken nog steeds – sterker in het consistent uiten van ronkende woorden dan in het consistent aanbieden van lekkere wijnen. Je kan wel zeggen dat een wijn ‘klassiek’ is en bijgevolg tijd nodig heeft, maar eens onrijp is altijd onrijp. Alle fijne traditie ten spijt. En dus begon er twijfel te rijzen aan de onfeilbaarheid van het Classement van 1855, zeg maar de catechismus van de Bordeauxdrinker. Het valt toch niet te rijmen dat een notoire minkukel als Croizet-Bages jaar in, jaar uit door mag gaan met het uitbrengen van regelrechte troep onder de noemer cru classé? Een schande, om nog maar te zwijgen van al die andere crus die door niemand minder dan Parker zelve zo mooi omschreven worden als ‘perennial underachievers’. Ja maar ze moeten rijpen. Om te ruiken naar jodium en te smaken naar groene paprikasap? Voeg daar dan ook nog eens het hele gedoe met die uit de hand gelopen primeurprijzen voor de veronderstelde topwijnen bij, en de verklaring voor opstandigheid en drang tot afvalligheid is daar. Over dus naar Bourgogne, zij het uiteraard heimelijk. En naar de rijpe, ‘fruit driven’ sexbommen uit streken waar de zon wel altijd schijnt? Soms. Want er is ook twijfel aan de twijfel.
Met Bordeaux is het net als met gereformeerd (geweest) zijn: al probeer je het nog zo hard, je komt er nooit van af. Als ware het predestinatie! Uiteraard is dit de pure, zij het extreme versie voor streng calvinistische Médocdrinkers. Voor (ex-) rooms-katholieken is er de wat mildere variant met meer merlot uit de Libournais. Ook Bordeaux, maar toch wat ‘rekkelijker’ en makkelijker. Dit echter terzijde.
De grote kracht van Bordeaux, ondanks alle mitsen en maren, is dat het keer op keer weergaloos mooie wijnen produceert waar je koude rillingen van krijgt. Net als van psalm 23, hetzij in oude, hetzij in nieuwe berijming. Voor  heidenen: De Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Vertaald naar Bordeaux: wijn die je in je nekvel grijpt, ofwel in traditionele stijl – in de goede zin des woords! – ofwel in een wat modernere.
Ik kreeg recentelijk weer eens die aangename koude rillingen bij het proeven van de net gebottelde jaargang 2004 bij de jaarlijkse presentatie van de Union des Grands Crus de Bordeaux in Brussel. Die jaargang is hopeloos onderschat, omdat hij ingeklemd zit tussen het geweld van 2003 en 2005, een beetje als de luchtige vierde symfonie van Van Beethoven tussen zware giganten als de Eroica en de Vijfde. Menige 2003 valt echter zwaar tegen vanwege geroosterd, alcoholisch, tannineus en atypisch, terwijl bij 2005 de concentratie bij vlagen wel heel erg intens is. Met andere woorden: is dat spul nog wel drinkbaar? Het meer ‘klassieke’ 2004 – in de positieve zin des woords – is dat al vast wel, dankzij mooie zuren en rijpe tannines bij een gemiddelde intensiteit. Ik ben zelden een jaargang tegengekomen waarbij het zo makkelijk was om alle wijnen te proeven zonder door alcohol of valse tannines uitgeteld te raken.  Wijnen die zich laten drinken én bewaren. Een beetje als die van het eveneens nogal onderschatte 2001, zij het wellicht over de hele linie een slagje beter. En die laten zien dat de Bordelais wel degelijk verstand van eigentijds wijnmaken hebben. Sommige van die ‘perennial underachievers’ blijken het nu ineens te kunnen! Zie bijvoorbeeld Lascombes, Beychevelle, Belgrave, La Tour Carnet, Malescot-Saint-Exupéry… Moraal: laat de ‘grote-namen-uit-de-grote-jaren-met-de-hoge-punten-en-de-veel-te-hoge-prijzen rustig aan de statusbeluste patjepeeërs. Er is gelukkig nog heel wat meer moois voor wie echt verstand van en liefde voor wijn heeft. Wees gerust: de voorraden van 2004 zijn – mild uitgedrukt – voorlopig nog lang niet uitgeput. Ergo…