Ons covermodel. Een frisse wijn vol passievrucht en kruiden, gemaakt op een Zuid-Afrikaans wijndomein. Daar weten ze al eeuwenlang wat ze doen: zelfs Napoleon dronk het liefst wijn Constantia.
Gall & Gall prijst Sauvignon Blanc van Groot Constantia aan in Proef. Een tikje misleidend, want Napoleon dronk van Groot Constantia natuurlijk geen Sauvignon, maar Vin de Constance. En had hij niet iets met Chambertin als lievelingswijn?
Pampas del SurRood of wit. Uit Argentinië. Fles 75 cl.4 voor 10.-Stuntaanbieding van supermarktketen Dirk. Na aftrek van de vaste kosten blijft er zo wel erg weinig geld over voor de inhoud.
It will come as no surprise that Britain’s wine (and drink) businesses overwhelmingly back continuing membership: when the Wine and Spirit Trade Association surveyed its members, only two per cent backed ‘Brexit’, and 90 per cent backed continuing membership (eight per cent were undecided). Andrew Jefford op decanter.com.
We already know that Vatican City consumes more wine per-capita than any other country in the world, so we weren’t surprised to learn that the pope is encouraging all of us to include a healthy dose of wine in our own lives. Further confirming the widespread suspicion that he’s a pretty cool guy, Pope Francis gave a public benediction of sorts to wine drinking at wedding celebrations during the June 8 installment of his weekly public address in St. Peter’s Square in Vatican City, stating that “wine expresses the abundance of the banquet and the joy of the feast.”
He didn’t advocate a modest one-glass-per-person situation, either; he made it clear that any decent wedding will include wine that lasts, at a minimum, all reception long. “Imagine finishing the wedding feast drinking tea,” he scoffed. “It would be an embarrassment!”
Speaking to a crowd of thousands, His Holiness (who made a point of sampling some U.S. wines during his recent papal visit) expounded on a topic he’s touched on in past homilies: the Marriage at Cana, the Bible passage in which Jesus, attending a wedding with his mother, Mary, turns water into wine after the regular wine has run out. In his address, the pope connected this story to the idea that big moments such as weddings demand a party befitting the occasion. “How is it possible to celebrate the wedding and have a party if you lack what the prophets indicated was a typical element of the messianic banquet?” he asked, going on to note that while water is vital to life, “Wine is necessary for the feast.” Amen.
Duidelijke taal van paus Franciscus, geciteerd op Winespectator.com. Zie ook: Johannes 2:7-11.
Foto: Winespectator.com
Weinigen zullen bij Riesling aan Baden denken, maar er is een deel van Zuidwest-Duitsland dat uitblinkt in wijnen van deze edele druif: de Ortenau. In het hart van dit pal ten westen van Colmar (sic!) gelegen gebied zet de familie Laible al jaren de toon.
Magister Vini Lars Daniëls is in Perswijn duidelijk de weg kwijt. Pal ten westen van Colmar in de Franse Elzas liggen immers wel Turckheim en de Vogezen, maar uiteraard niet de Badense Ortenau. Ga je vanuit Colmar oostwaarts en de Rijn over, dan kom je uit in Kaiserstuhl en nog steeds niet in die Ortenau. Kaarten leren dat je daarvoor toch echt in de omgeving van Offenburg zijn. Misschien eens een cursusje topografie volgen?
Mijn BMW is bordeauxrood.Privémededeling van Floris Verlinden, algemeen directeur van Verlinden Drink & Discover (voorheen Wijn Verlinden)
Buma komt steevast als meest betrouwbare partijleider uit peilingen, dat kan doorslaggevend zijn. Maar waarom doet het CDA het dan nog niet beter? […] De Buma-factor is buiten de partij blijkbaar nog niet doorgedrongen.
Ad de Regt, wethouder in Oudewater, maakt zich daar wel zorgen over.“Het is mooi dat de inhoud er staat en we hebben een goede partijleider, maar we moeten beter nadenken over hoe we dat vetkopen. Ze zeggen dat goede wijn gene krans behoeft, maar dat geldt alleen voor kenners. In de supermarkt moet die krans er wel op, en daar komen de meeste mensen.”
Verslag in NRC van het partijcongres van het CDA. Waar zijn de Bourgondische tijden van Dries van Agt gebleven…?
Aangezien bepaalde wijnaanbieders onverminderd en helaas ook ongestraft een loopje nauw nemen met de morele aspecten van hun handel en hordes naïeve wijnconsumenten onverminderd met open ogen in de val van voornoemde kommersanten trappen, moet het onderwerp toch nog maar weer eens een keer aan de orde komen: aanbiedingen. ‘Aanbieding’ is een welhaast magische term.
Ongetwijfeld al opgevoerd op pagina 1 van alle handboeken over psychologie, economie en verkooptechniek. De suggestie van voordeel staat er voor garant dat slachtoffers een waas voor de ogen krijgen waardoor hun kijk op de werkelijkheid er niet beter op wordt. En waardoor ze zich uit hebzucht dubieuze waar laten aansmeren. Zogenaamd ‘grote’ namen tegen zogenaamd ‘kleine’ prijzen. Barolo voor een habbekrats, bijvoorbeeld. Die slachtoffers zijn hoofdzakelijk types die menen verstand van wijn te hebben, maar daar juist niet over beschikken. En die daarom tegenover hun omgeving graag pochen over de geweldige vondst die zo’n onwaarschijnlijk goedkope Barolo wel niet zou bieden. Het welbekende verhaal van de klok en de klepel. Want 100 tegen 1 dat die bewuste Barolo bij een kritische beoordeling genadeloos door het ijs zakt. Maar dat is voor deze doelgroep kennelijk niet zo erg. Die ramsjprijs is veel belangrijker. Hoe goedkoper de wijn, des te beter men hem pretendeert te vinden. Vreemd is alleen wel dat men bij de aanschaf van een automobiel ineens heel andere criteria blijkt aan te leggen en men kennelijk beseft dat zowel kwaliteit als reputatie onvermijdelijk een prijs heeft. Kwestie van elementair logisch nadenken. Wat zeker voor hoger opgeleiden toch niet zo moeilijk zou moeten zijn. Hoewel?
Stel nu eens dat een bepaald type automobiel in een advertentie zou worden aangeboden met daarbij de mededeling dat de dealer het bewuste voertuig in de verkoop heeft voor de helft van wat je er ‘elders’ – let wel: elders in Nederland – voor zou moeten betalen. Zou iemand daar intrappen? Erg waarschijnlijk is dat niet. Bij wijn werkt het trucje kennelijk wel. Naast ronkende teksten, extatische kreten over vermeende punten van al lang niet meer actieve wijncritici zoals de ex-advocaat uit Maryland en gouden medailles behaald bij per definitie totaal onbetrouwbare concoursen, wordt als extra lokkertje bijna standaard gebruik gemaakt van zogenaamde prijsvergelijkingen. Waarbij de aangeboden wijn doorgaans ‘elders’ tweemaal zo duur zijn dan bij de mensvriendelijke ramsjhandel die hem ‘speciaal voor u’ heeft weten te bemachtigen. Er staat alleen nooit bij wie of waar dat ‘elders’ dan wel is. Waardoor de uitspraak volstrekt oncontroleerbaar wordt. De brave KVNW zal deze praktijk die op gespannen voet staat met de reclamecode vast wel met lede ogen aanzien, maar heeft er tot op heden niets concreets tegen gedaan gekregen. Zie de annonces in de zelfbenoemde kwaliteitskranten van vrijdag en zaterdag. Wat wil je ook als je ziet er onder de leden van diezelfde KVNW bedrijven zitten die het met waarheidsgetrouwe informatieverstrekking allemaal niet zo nemen. Daar valt dus weinig heil van te verwachten.
Nee, alleen wanneer de vermeende kenners zouden beseffen dat ze voor het lapje gehouden worden met restpartijtjes van twijfelachtig allooi – want waarom zijn die ‘wereldberoemde topwijnen’ niet al lang verkocht als ze zo geweldig zijn? – dan zouden die een signaal af kunnen geven door zichzelf niet meer voor de gek te houden. Maar helaas, net zoals bepaalde sluwe handelaren hardleers zijn, zo zijn hun in hoogst onwaarschijnlijke sprookjes gelovende afnemers dat ook. Triest, maar waar. Hoe waarschuwde die zo graag opgevoerde wijnadvocaat uit Maryland het regelmatig in zijn nieuwsbrief? Caveat emptor! In goed Nederlands: laat je niet belazeren!
René van Heusden
Geil ProefpakketIetwat suggestieve annonce van Delleman Wijn Import. Het gaat hier echter niet om afrodisiaca, maar om wijnen van Weingut Geil in Bechtheim, Rheinhessen.
Het Guggenheim van de wijn Fransen denken dat zij – en zij alleen – de beste wijn ter wereld maken, luidt het cliché. Maar nadat ze jarenlang hun kop in het zand hebben gestoken, lijkt zich een revolutie af te tekenen. ‘We zijn geen navelstaarders meer.’ Het nieuwe museum La Cité du Vin is het ultieme bewijs daarvan.
De correspondent van De Standaard stelt vast dat Fransen hun plaats beginnen te kennen. In de zojuist geopende Cité du Vin in Bordeaux hebben ook niet-Franse wijnen een plaats gekregen. Het uiterlijk daarvan doet wel wat denken aan het Guggenheim Museum in Bilbao.
