Columns Archives - Pagina 3 van 61 - Perswijn

Columns

Columns

Reactie van Château Loudenne op ‘Bordeaux: wie wil er wit?’

Op mijn overpeinzingen met de titel ‘Bordeaux: wie wil er wit?’ kwam een reactie van Philippe de Poyferré, directeur van Château Loudenne. Bij mijn bezoek aan Frankrijk van onlangs werd het me nog eens ingefluisterd: “In Frankrijk wordt tegenwoordig meer rosé gedronken dan rood”. Ik vroeg me toen af of de in Bordeaux geproduceerde witte wijnen de oplossing kunnen zijn.

Overpeinzingen op maandag: Bordeaux: wie wil er wit?

Reactie Philippe de Poyferré

Een interessante opening – is wit de toekomst van Bordeaux? Ik denk het niet, maar bij Loudenne stellen we onszelf die vraag niet. Château Loudenne produceert al te lang wit. We proberen er gewoon het beste van te maken, origineel en anders denk ik, en dat voor een prijs die weliswaar hoog, maar toch redelijk is. En als we zien dat Loudenne sinds 1880 altijd wit heeft geproduceerd en de op één na grootste witte wijngaard in de Médoc heeft, denk ik dat het is omdat het château heel trouwe klanten heeft voor zijn witte wijn.

Is het geloofwaardig om in Bordeaux wit te produceren – dat geloof ik zeker. We hebben een kort geheugen, maar tot 1970 produceerde Bordeaux meer witte wijn dan rode wijn! Het lijkt dan ook ongelooflijk dat wit tegenwoordig nog slechts 11% van de productie in Bordeaux vertegenwoordigt. De markt verloor interesse in witte Bordeaux en natuurlijk begon de regio steeds meer rode wijnen te produceren.

Château Loudenne heeft een goede marktpositie, omdat we onze wijnen niet via de place de Bordeaux verkopen, maar rechtstreeks via importeurs in de verschillende landen – in Nederland worden we exclusief op de markt gebracht door Fine Drinks BV. Het verkopen van een breed gamma aan wijnen is dan ook veel logischer dan het verkopen van één enkele wijn. We produceren sinds twee jaar ook een kleine hoeveelheid rosé, die we exclusief op de markt brengen in de Médoc en Bordeaux. In de markt is vraag naar dit type wijn en het lijkt ons logisch ons aan te passen aan de markt.

In het huidige tijdsgewricht wordt van ons verwacht dat we het milieu respecteren, en sinds de oogst van 2017 beschikken we over het certificaat van de HVE, Haute Valeur Environnementale. Sinds 2019 is de wijngaard in conversie naar biologische wijnbouw.

Door rechtstreeks zaken te doen met onze klanten, kunnen we beter anticiperen en de markt beter begrijpen. Dat helpt ons minder te lijden onder de crisis.

Loudenne kan gratis worden bezocht voor proeverijen zonder afspraak, dus aarzel niet om uw lezers bij ons langs te sturen.

Philippe de Poyferré, directeur Château Loudenne

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Gebakken lucht

Het schrijven van persberichten is een mooi en bijzonder vak. Het lezen van persberichten door journalisten is ook een vak apart. Er zijn tegenwoordig media die persberichten één op één overnemen, want dat is wel zo gemakkelijk. Op media wordt flink bezuinigd, en dat zullen we merken ook.

Ik kom hierop door een persbericht dat afgelopen week via de mailbox binnenkwam over importeur Oud Reuchlin en Boelen, ooit een mooi bedrijf en een belangrijke speler in de horeca. Maar ook een bedrijf dat het al jaren moeilijk heeft, en dat zal er met de huidige crisis in de horeca niet beter op zijn geworden, zo mogen we vermoeden. Maar daar gaat het persbericht (uiteraard) niet over. Nee, het verhaal is natuurlijk een stuk positiever. ‘Oud Reuchlin & Boelen (ORB) wordt door een voorgenomen fusie tussen het Franse moederbedrijf InVivo Wine en het eveneens Franse Vinadeis onderdeel van de marktleider op het gebied van wijnproductie. Hierdoor ontwikkelt ORB zich van wijnimporteur tot wijnproducent en -distributeur.’ Dat klinkt goed. Nog een citaat. ‘ORB is al marktleider in de Nederlandse horeca en gespecialiseerde vakhandel. Managing Director José Olde Olthof is er trots op dat het Franse moederbedrijf een cruciale rol ziet voor ORB in het versterken en uitbouwen van die positie. “We hebben binnen de groep een leidende rol bij het ontwikkelen van nieuwe internationale concepten, digitalisering en een nog duurzamere route to market.’ Het wordt allemaal nog mooier. ‘“Zij krijgen nu ook de mogelijkheid om wijnen rechtstreeks van de producent te betrekken, dus zonder tussenpersonen. Dat biedt efficiency– en kostenvoordelen terwijl de kwaliteit van onze producten en diensten onverminderd hoog blijft.

Voor de beter ingevoerde lezer van dit persbericht is dat nu juist de grote vraag. In feite is ORB een van de laatst overgebleven restanten van het ooit roemruchte Baarsma, dat in 2005 met een management buy out werd overgenomen door Cees de Rade (COO) en Tjeerd van der Hoek (CEO) van oprichters Sip Baarsma en Peter Wagenaar. Daarna volgde een overnamestrategie, waarbij Wijnvoordeel, De Wijnbeurs, Wijnkoperij Wielinga, Léon Colaris, By the Grape en Lovian werden overgenomen. ORB was al eerder ingelijfd. Deze strategie kostte wel wat, en de heren gingen met hun Baarsma Wine Group Holding (BWG) in 2007 in zee met AAC Capital Partners, een privateequitybedrijf, van dat type dat tegenwoordig niet meer zo’n goede naam heeft. AAC kreeg een meerderheidsbelang. Ongetwijfeld hebben de heren hierbij zelf een leuk klappertje gemaakt. Zo gaat dat in die wereld, die met wijn niet meer zoveel te maken heeft. Zie de HEMA.

De grote money maker van het bedrijf was, volgens ingewijden, het goed draaiende Wijnvoordeel. Daar werd slim gebruik van gemaakt, met het afstoten in 2016 van het ‘B2C’-deel, business to consumers, dat opereert onder de naam E-Luscious. Eigenaar werd Gilde Equity Management, eigenaar van onder andere Kwantum. Met het geïncasseerde bedrag konden de schulden van de BWG worden afgelost. ORB bleef onderdeel, want dat levert aan de horeca. Dit matig renderende restant was zo wel verkoopklaar, en werd in 2018 door AAC overgedaan aan Invivo, dat –eveneens volgens ingewijden- na afloop het gevoel kreeg een kat in de zak te hebben gekocht. Tja. De wereld van de haute finance is hard.

In die zin is het goed dat nu weer een wijnbedrijf eigenaar is. Maar met de komst van Vinadeis in dit verhaal moeten we ons wel afvragen wát voor eigenaar. In feite lijkt het er op dat ORB het nieuwe Baarsma is, en dat de naam Baarsma stilletjes wordt afgedankt. Een nieuwe vlag moet de lading gaan dekken, kennelijk. En wat voor lading? Daarvoor duiken we in de achtergrond van Vinadeis en het persbericht. ‘Moederbedrijf InVivo gaat door deze fusie in Frankrijk over 40.000 hectare wijngaarden beschikken van ruim 5200 aangesloten wijnboeren.Vinadeis is in feite een voortzetting van Val d’Orbieu, een club van coöperaties in de Languedoc-Roussillon. Deze is in de loop der jaren uitgebreid met andere producenten en coöperaties. Niets ten nadele, maar geen bedrijf dat bekend staat om de hoge kwaliteit van zijn wijnen. Het lijkt er sterk op dat ORB een afzetkanaal in Nederland moet worden van de wijnen van dit conglomeraat. Het is moeilijk voorstelbaar dat de kwaliteit van het aanbod daarmee ‘onverminderd hoog’ blijft. ORB zal moeten verkopen wat de Fransen graag kwijt willen, zo lijkt me.

Het zouden wel eens de laatste stuiptrekkingen kunnen zijn van wat ooit een befaamde importeur was (ORB) en van wat ooit de grootste importeur van Nederland (Baarsma) was. De oude Sip zou zich in zijn graf omdraaien. Gelukkig ligt hij daar nog niet in.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Bordeaux: wie wil er wit?

Mailtje uit Bordeaux, van Château Loudenne. Heeft u belangstelling voor het proeven van onze witte wijn? Ach ja, waarom niet? Altijd nieuwsgierig hier. Maar ja, Loudenne? Ik ken de wijnen sinds jaar en dag als die van een uitstekende en de afgelopen jaren heel betrouwbare Cru Bourgeois uit de Médoc. Waarom dan wit?

Het antwoord is niet zo lastig te geven, denk ik. Als er één wijn in crisis is, dan is het wel rode Bordeaux. Bij mijn bezoek aan Frankrijk van onlangs werd het me nog eens ingefluisterd: in Frankrijk wordt tegenwoordig meer rosé gedronken dan rood. Ongelooflijk eigenlijk. En omdat Bordeaux altijd voorop stond met rood, ook in de Franse supermarkt, gaat het daar gewoon dramatisch slecht. Maar, is wit daarop het antwoord? Is het een alternatief voor rood? Dat waag ik te betwijfelen.

Afgelopen zaterdag, met vrienden op bezoek, hadden we het genoegen het overschot van de Domaine de Chevalier wit 2019 te mogen genieten. Een wonderbaarlijk mooie witte wijn, een van de topwijnen van Pessac-Léognan. Over van de primeurproeverij. Dank u, Coravin. Net als voor de rode topwijnen is hier een markt voor van liefhebbers van bijzondere droge witte Bordeaux, die bereid zijn de stevige prijs te betalen. Hij is zelfs duurder dan de rode wijn van hetzelfde château.

Maar in dat opzicht is hij dus helemaal niet representatief voor de grote plas wit die aldaar wordt gemaakt. Die ook voor een groot deel (zo’n 45%) wordt gemaakt op basis van sauvignon blanc. Een druif waarvoor Bordeaux zonder klimaatopwarming al aan de warme kant is. Sémillon –bijna de andere helft van de aanplant- is interessant als druif, maar die heeft eigenlijk bewaartijd nodig. En wie heeft die tijd nog?
Terug naar de Loudenne 2019. Dit is geen voorbeeld van een château dat recentelijk aan wit is begonnen uit wanhoop of om de trend te volgen. Integendeel, de eerste witte wijn werd hier al in 1880 gemaakt. Wit beslaat hier eenvijfde van de wijngaard, 12 hectare. Hij is gemaakt van ongeveer driekwart sauvignon blanc en ruim een kwart sémillon. Een prima glas wit, met de sauvignon nu nog dominant, exotisch, open, met wat fijn hout. Prima wit. Maar of Bordeaux hier de oorlog mee wint? Ik hoop het voor ze.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Foute vertalingen

Taal is een fascinerend fenomeen. Als je je hele leven al schrijft –ik begon zelf tijdens mijn studie als bijbaantje met het schrijven van collegedictaten voor mijn medestudenten- zie je dat taal prachtig is, maar ook tot veel misverstanden kan leiden. Je kunt gemakkelijk iets verkeerd formuleren, zodat degene die het leest iets anders begrijpt dan je bedoeld hebt. Dat is een van de redenen dat ik zoveel mogelijk vermijd om discussies te voeren via mail of sociale media. Een kleine venijnigheid of onjuiste formulering kan leiden tot grote misverstanden. Dan liever een gesprek.

Ik kom hier op omdat de Franse diplomatie afgelopen week een zeldzame (ver)taalfout maakte, bij de bekendmaking van het nieuwe kabinet. In het Engelse persbericht stond vermeld dat er een nieuwe ministerspost kwam: “minister for attractiveness”. Deze vertaling leidde bij Engelstaligen tot veel hilariteit, want een minister van “aantrekkelijkheid” werd nogal bijzonder gevonden. Zo aantrekkelijk zag de nieuwe minister er nu ook weer niet uit… De Fransen zitten diep in de economische puree, dus deze nieuwe minister moest zorgen voor het aantrekken van nieuwe investeringen, in het Frans “attractivité“. Het gelach werd nog luider toen de Fransen vermeldden dat ze toch echt goed in het woordenboek hadden gekeken. De dag er na werd bekend gemaakt dat de titel moest zijn “economic attractiveness.” Gelukkig maar.

De Fransen zouden moeten weten dat dit soort fouten gemakkelijk worden gemaakt. Zo is er een bekende anekdote dat minister Irene Vorrink ooit in Parijs flink werd uitgelachen toen ze zich voorstelde als “ministre du mileu”, minister van de onderwereld. Later ontkende ze overigens zelf die blunder te hebben gemaakt. Haar toenmalige baas, Joop den Uijl, noemde het ondernemingsgezinde Nederland ooit “a nation of undertakers”, een land van doodgravers. Hij ontkende overigens niet.

Zelf ben ik nog wel eens aan het puzzelen over vertaling van bepaalde ondergronden. Naar aanleiding van een bezoek aan Faugères dat ik onlangs bracht, zat ik te puzzelen op een vertaling van ‘schistes’, zoals de Fransen de lokale ondergrond noemen. Als je gaat googelen -tegenwoordig natuurlijk een verplichting- dan kom je als Nederlandse naam ‘schist’ tegen. Hm. Nogal onbevredigend. Want ik weet wel hoe het er uit ziet, maar als lezer heb je daar volgens mij geen voorstelling bij. Ook kom je de vertaling ‘leisteen’ tegen. Maar dat klopt niet helemaal, want leisteen is zwart en dunner. Het is niet hetzelfde gesteente. Daar helpt Wikipedia -ook een must- weer goed bij: “Schist heeft een hogere metamorfe graad dan schalie, leisteen en fylliet.” Pfff. Ik kom er niet uit. Moeilijk hoor. Taal is mooi, maar ook moeilijk. En vertalen misschien nog wel moeilijker.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: De boot gemist

Van mijn geliefde redacteur Frank Jacobs kreeg ik een aan hem gerichte uitnodiging toegestuurd die mijzelf niet had bereikt. Omdat ik jonger ben dan hij, leek het hem meer iets voor mij. Want deze uitnodiging is nadrukkelijk gericht aan de (jonge) moderne wijnmens. De uitnodiging gold een ‘zomerse promo videoshoot’. Een promo een beetje voor jezelf en een beetje voor een wijnproduct, als ik het goed interpreteer. Want, zo gaat de uitnodiging verder, over wat er gebeurt na het ‘shooten’: ‘Na afloop heb je dus een leuke middag gehad, zit je in onze promo die verspreidt [sic] wordt via social kanalen, waarin we je graag vermelden en taggen en ga je naar huis met een leuke beach chair en wat andere cadeautjes.’ Wow. Ik heb kennelijk de boot gemist, dat ik hier niet bij kan/mag zijn. Wat jammer. Misschien krijg ik nog een herkansing. ‘Vind je het leuk om ook nog een andere gezellige influencer mee te nemen die mee wil doen in de promovideo? Laat het weten.’

Frank Jacobs is niet het type om zich ‘influencer’ te laten noemen. Sterker, hij kan zich nogal ergeren aan deze term. Niet onlogisch. Het doet misschien te veel denken aan door multinationals betaalde campagnes om jonge vrouwen op YouTube reclame te laten maken voor -pakweg- cosmetica. Laat ik het zo zeggen: er zijn subtielere manieren om wijn te promoten. Dit soort promotiecampagnes komt waarschijnlijk voort uit het idee dat ook een jong publiek moet worden aangesproken. Maar op de een of andere manier werkt dat meestal niet zo. Ik kan me nog goed herinneren dat sherry aan een jong publiek te slijten, jammerlijk mislukte. Ondanks een campagne tot de billboards aan toe.

Natuurlijk leven we niet in het romantische idee dat wijn geen marketing behoeft. Ook wijn moet verkocht worden en goede marketing doet wonderen, ongetwijfeld. Een mooi voorbeeld zag ik van de week langskomen op twitter van wijnconsultant Brian Fletcher. Hij rekent de kosten en de winst voor bij de productie van een (fictieve) wijn uit Napa Valley, op basis van 10 ton aangekochte druiven. Heel interessant. Van die 10 ton worden 50 dozen van 12 per ton gemaakt, in totaal 500 dozen. Kosten van de aankoop van de druiven komen op $ 15 per kilo, in totaal $ 150.000. Alles bij elkaar gerekend -wijnmaken, nieuwe vaten, etc.- komt de kostprijs op ruim $ 500 per doos. En dan komt daar dan nog $ 100 per doos bij aan marketingbudget, dus in totaal liefst $ 50.000. Van dat bedrag kun je nog een paar gezellige influencers financieren. Zeker als je bedenkt dat zo’n wijn voor $ 150 per fles de deur uit gaat. Wat een marge oplevert van bijna $ 1200 per doos, zo’n twee keer de kostprijs. Leuke business. Wijn en wijnmarketing zijn niet zo gezellig en romantisch als ze lijken.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Never waste a good crisis?

Als er één ding is wat me opvalt tijdens deze covid-crisis -die volgens sommigen voorbij is, maar voor mij nog lang niet- is dat er heel veel clichés uit de kast worden getrokken. Zoals, onder andere, het bovenstaande. Wat meestal wordt bedoeld met deze opmerking, is dat betrokkene vindt dat de ideeën die hij/zij had vóór deze crisis, nu maar eens hoognodig uitgevoerd moeten worden. Het doet er niet toe wat, zo lijkt het wel. Vergroening, vegetarisch eten, minder alcohol, verduurzaming, noem maar op. Het ‘nieuwe normaal’, ook zoiets. Het komt me voor dat iedereen daar iets anders onder verstaat, zeker de leden van de groepering die zich ‘viruswaanzin’ noemt.

Mijn boerenverstand zegt me dat het wel aardig is om te roepen dat een crisis een goede reden is om zaken te veranderen. Maar dan moet je toch wel in de luxepositie zitten dat je dat allemaal ook kunt betalen. Het lijkt me gemakkelijker zaken te veranderen als het goed gaat. Tenslotte zit Italië er nu ook niet op te wachten dat Nederland tijdens deze crisis gaat roepen dat het zijn economie nu maar eens hoognodig moet hervormen. Dat lukte zelfs niet toen het economisch beter ging.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor de wijnproductie. Dit is gewoon crisis, met alles er op en er aan. Dus nu hervormen, dat zit er niet in. Maar structurele problemen zijn er wel. Producenten wijzen er op dat het probleem van overproductie al veel langer bestaat, en door de crisis alleen maar wordt geaccentueerd. Dat zegt bijvoorbeeld Jerôme Vic van Domaine Preignes le Vieux, waar ik afgelopen week tijdens ons verblijf in de Languedoc op bezoek was. ‘Ik heb een bedrijf dat gericht is op de lange termijn. Het wijnleven zit vol crises, het is een competitieve markt. Ik maak geen wijn om die vervolgens te laten destilleren. Als anderen dat willen, prima. Ik niet. Moet ik ondersteuning aanvragen? Ok, anderen doen nu een campagne met Europees steungeld, maar dat is ook maar eenmalig. Dat doet op de lange termijn ook niet zoveel. Ik ga door op mijn eigen weg, met de strategie die ik al lang geleden heb uitgestippeld.’

Eerder in de week was ik voor een proeverij in Faugères. De producenten hadden wel schade, maar waren blij dat ze wijnen maken die bewaard kunnen worden. Dus met enig geduld hun weg naar de consument alsnog zouden kunnen vinden. Maar voor bepaalde producenten is het beslist een uitkomst dat de overschotten gedestilleerd mogen worden. Voor wijnen met AOC en IGP wordt € 78 per hl vergoed, € 0,78 per liter. Voor producenten van goede wijnen is dat natuurlijk niet genoeg, zelfs als je rekent dat je geen kosten hebt voor flessen, kurken en etiketten. Maar als je je IGP voor pakweg € 1 per fles (exportprijs per fles) verkoopt, dan kom je aardig in de buurt. Maar een hervorming is dat niet. Nu even niet. De structurele overproductie wordt er niet mee opgelost. De crisis van de een is nog niet de crisis van de ander. En een ‘nieuwe normaal’ in wijn, daarvan is bepaald nog geen sprake.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Nutteloos

Een van de leukste dingen van het schrijven van deze columns, een beetje badinerend ‘overpeinzingen’ genoemd, is het lezen van de commentaren. Gelukkig zijn mijn lezers uitermate beschaafd, zodat nare en vervelende reacties -waar de sociale media tegenwoordig vol mee staan- op deze plek gelukkig helemaal ontbreken. Het blijft vooral heel netjes en beleefd. Sommige reacties zijn spot on, andere slaan de plank (een beetje) mis. Rob van Ginneken -dank voor de reactie- vond vorige week dat ik als arts de mensen wellicht zou kunnen motiveren hun alcoholconsumptie te matigen. Ik vond mijn werk als arts altijd inspirerend, maar het stoppen van dit werk was, vijftien jaar geleden, een van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen. Dus ik heb geen enkele pretentie als arts te schrijven, en ik heb overigens ook helemaal niet de pretentie dat ik mijn lezers er toe kan motiveren het alcoholgebruik te matigen. Ik ben bang soms zelfs het tegendeel te doen, maar dat is uiteindelijk ook weer niet de bedoeling, natuurlijk. Drink minder, maar beter, zoiets.

Joop Gonda Rigter slaat in zijn reactie -ook dank- de spijker op zijn kop. Hij vindt het een nutteloze overpeinzing, die geen bijdrage levert aan de discussie rond een gematigd alcoholgebruik. Dat klopt helemaal. Ik wilde een bijdrage leveren aan de discussie over het (on)nut van dit soort publiekscampagnes. Misschien wil ik het nog wel eens over alcoholconsumptie hebben, maar voor een wijnschrijver is dat een lastig onderwerp. En nutteloos? Al deze overpeinzingen zijn feitelijk nutteloos. Maar wel leuk om te schrijven.

Dit soort gedachten gingen door mijn hoofd tijdens mijn autoreis naar Zuid-Frankrijk, dit weekend. Heel bijzonder, vijf dagen nadat het weer mocht. Eindelijk! Maar deze reis was vooral bijzonder omdat er verder helemaal niets bijzonders aan was. Een bevreemdende ervaring, na al die verhalen over strenge controles, betonblokken op de grens en eindeloze. Nu was de reis zoals hij altijd was. Met zelfs een vertrouwde drukte op de autoroute du soleil. Heel ontnuchterend eigenlijk. Wel zagen we weinig buitenlandse kentekens op de weg, en niet meer dan een handvol Nederlandse. Dus de normale reislust is voorlopig nog niet terug, zo lijkt het.

Voor ons is het hier in het zuiden een soort thuiskomen, tussen de wijngaarden, met heerlijk weer. Zonder uiteraard de voorzichtigheid uit oog te verliezen. Maar op een terrasje zitten in de zon, dat moet zeker kunnen. Gelukkig. Mijn laatste reis was naar Zuid-Afrika. We kwamen 23 maart terug, ternauwernood op tijd voor het schrappen van de vluchten vanuit Kaapstad. Drie maanden niet gereisd dus. Ik moet lang teruggaan in mijn geheugen om te kunnen bedenken wanneer dat eerder is voorgekomen. Dat moet lang geleden zijn geweest. En vliegen, daar wacht ik liever nog even mee. Hoe belangrijk het ook is voor onze verhalen. Ik ben blij dat je met de auto ook naar mooie wijngebieden kunt reizen. Hier in de omgeving van Saint-Chinian en Faugères vind je geweldige schistes-terroirs, een variant op leisteen. Een bodem die naar mijn smaak volledig miskend is. Zelfs in Zuid-Afrika, bijvoorbeeld bij de Kasteelberg, zie je meer respect voor de bijzondere schistes die je daar vindt dan voor de ondergronden hier. Fransen promoten hun kalkhoudende bodems op een perfecte manier -denk aan Chablis, de Champagne, de Côte d’or en zelfs die in Saint-Emilion. Maar over deze bijzondere schistes hoor je ze bijna nooit, ik althans niet. Hoog tijd om daar een mooi artikel over te maken. Heerlijk, ik kan weer aan de slag. Ongetwijfeld heel nutteloos allemaal, maar ik kan niet wachten.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Wim is weg

Sinds het begin van deze covid-crisis heb ik me voorgenomen de extra pondjes te bestrijden door zoveel mogelijk te fietsen. Ik ben al zwaar genoeg. Dat is de tol die ik moet betalen voor het genot van een goed glas wijn. Een van mijn favoriete tochtjes is langs de Amstel. Ik rijd dan langs de Korte Ouderkerkerdijk, richting Ouderkerk. Daar heeft de gemeente sinds enige tijd een grote lichtreclame geplaatst, met de simpele tekst ‘Houd 1,5 meter afstand’. Op warme dagen verzamelen zich daar op het grasveld talloze badgasten en zonnebaders, die het daar niet zo nauw mee nemen. Het grasveld is daarom ook al eens ontruimd. Kennelijk heeft zo’n enorme lichtreclame weinig effect. Goed bedoeld is het wel.

Ik moet onvermijdelijk denken aan Wim. Kent u Wim, dat oubollige mannetje dat je vrolijk zwaaiend vertelt dat je ‘Wine In Moderation’ moet nuttigen? Wees eens eerlijk, heeft Wim u ooit gestimuleerd een glaasje minder te drinken? Het zou me verbazen. Dit soort publiekscampagnes zijn goed bedoeld, of het nu gaat om meer dan 1,5 meter of minder alcohol. Maar het effect, ik twijfel er sterk aan. Het schijnt ‘iets’ gedaan te hebben. Ik ben benieuwd. Maar hoe dan ook, Wim moet het veld ruimen. Het Europese project ‘Wine in moderation’ heeft inmiddels bedacht dat ‘matigheid’ bij het nuttigen van alcoholhoudende dranken voor iedereen een heel verschillende betekenis heeft. Niet alleen verschilt het per persoon, maar zeker ook per land, want elke cultuur is anders.  En dan zijn er ook nog -hoe ellendig ook- degenen die gewoon niet van alcohol af kunnen blijven. Dus Wim is exit.

Maar natuurlijk moet er wel weer een publiekscampagne komen om consumenten te stimuleren matig(er) te drinken. Al is het maar om de industrie en handel niet te kunnen verwijten dat ze niet hun best doen om het alcoholgebruik af te remmen.En natuurlijk moet een moderne campagne in het Engels worden geformuleerd: ‘Choose – Share – Care’. Hm. Klinkt alsof dat uitgelegd moet worden. En dat gebeurt dan ook.‘Kiezen’ voor iets écht goeds, en kiezen óf je eigenlijk wel iets wilt drinken. ‘Delen’, met vrienden en familie, combineren met eten en vooral niet te snel drinken. Huh? Is dat ook ‘delen’? ‘Zorgen’, goed voor jezelf en anderen zorgen en matig drinken. Tja, alsof dat niet vanzelfsprekend is. Het klinkt allemaal als een open deur. Ik ben heel benieuwd of dit werkt. Ik neem ondertussen nog een slok Talbot 2019, overschot van mijn primeurproeverij. Wijn zat hier. Nu vooral heel matig blijven.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: The show must go on…

De afgelopen weken waren vooral in de Engelstalige pers negatieve verhalen te lezen over de primeurcampagne van Bordeaux 2019. De teneur was dat deze crisis een goed moment zou zijn om aan de gekte van de primeurverkopen te ontsnappen. Uitstellen die handel.

Aan Bordeaux waren deze verhalen niet erg besteed, zo lijkt het. De Bordelais waren in eerste instantie wel genoodzaakt de proeverijen te schrappen –hoewel de UGCB het annuleren uitstelde tot het laatste moment. In de weken daarna kwam een andere campagne op gang. Veel châteaux en appellations bleken bereid monsterflessen te sturen. Zelfs châteaux en bedrijven die anders alleen hun wijnen op afspraak ter plekke willen laten proeven, kwamen met monsters. Calon-Ségur, Pichon-Longueville, Léoville-Poyferré, Ducru-Beaucaillou, Mouton-Rothschild, Conseillante, Trotanoy, Figeac, Haut-Bailly, Smith-Haut-Lafitte, noem ze maar op. Ze stonden hier allemaal op de keukentafel. Met andere woorden: het feest moest gewoon doorgaan. Er kwamen meer dan 300 monsterflessen binnen. Zo konden we uiteindelijk toch een artikel maken over Bordeaux 2019 -u vindt het in het komende nummer. We vonden de beste wijnen heerlijk, heel benaderbaar, met veel fruit en goede tannine. Zoals ze in Bordeaux zelf zeggen: ‘C’est vrai que les vins sont assez sympathiques en ce millésime.’ Zo is het. Voor de abonnees komen de notities straks ook op onze website.

De boodschap van het sturen van al die monsters was in elk geval duidelijk: de primeurcampagne moet door. En we konden het ook zien. De afgelopen weken kwamen de eerste châteaux uit met hun prijzen. De primeurcampagne kwam op gang, met vertraging. De vraag is welke châteaux er voor zullen kiezen geen primeurverkoop te doen. Wellicht wordt gekeken wat er gebeurt met degenen die als eerste hun nek hebben uitgestoken. Onder de bekende namen die inmiddels op de markt zijn gekomen vinden we onder andere Palmer, Lafite, Cos d’Estournel, Pontet-Canet en Domaine de Chevalier. Vandaag volgt Mouton-Rothschild als het goed is. Tot nu toe zien we prijsdalingen die tussen de 20 tot 30% liggen ten opzichte van vorig jaar. Wellicht niet geheel toevallig ongeveer net zoveel als de accijnsverhoging in de V.S. sinds vorig jaar oktober. Op die manier zullen de prijzen daar op ongeveer hetzelfde niveau komen te liggen als vorig jaar. Maar voor ons betekent het dat de wijnen daadwerkelijk een stuk goedkoper zullen zijn. Wat de jaargang voor liefhebbers wel degelijk interessant kan maken. Pontet-Canet, een van de eerste die uitkwam, was in elk geval in no time uitverkocht. Heel voorzichtig zijn er ook een paar Nederlandse importeurs bezig met een voorverkoop 2019. Met door de crisis wellicht interessante koopjes.  Ik zou zeggen, houd het in de gaten. Ik doe dat ook. Je weet maar nooit. The show must go on, crisis of geen crisis.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen: Reishonger

Het is vervelend, maar je kunt er moeilijk aan ontkomen: het nieuws over het opengaan van de grenzen tussen de Schengenlanden. En als je dat nieuws een beetje volgt, dan is elke snipper ook nieuws. En dan valt je ook nog eens op hoe verschillend de benadering tussen de diverse Europese landen is. Zo is België zoiets als een betonnen muur. De grens werd hermetisch gesloten, met als aankondiging dat dit zou duren tot 8 juni. Punt. Daarna werd het stil. Geen zuchtje beweging. Tot plotseling, zonder enig overleg met de buurlanden, afgelopen weekend werd verkondigd dat ‘familiebezoek’ over de grens weer mocht. En dat vice versa. Wat voor de Belgen aan gene zijde van de grens weer betekende dat ze in Zeeuws-Vlaanderen konden gaan shoppen. Tot ontzetting van het totaal onvoorbereide Zeeuws-Vlaanderen. Hoe een buurland je in coronatijd voor schut kan zetten.

Frankrijk deed het weer anders. Eerst waren de beperkingen duidelijk. Je mocht gewoon niets. Om het minste of geringste werd je bekeurd. Toen mocht er honderd kilometer worden gereisd, zodat je als ‘buitenlander’ in de praktijk ook niets kon. Maar op een gegeven moment begonnen ook de Fransen te draaien. Onder druk natuurlijk, zelfs zij. De Fransen mochten in de zomer toch zeker op vakantie, in eigen land, wel te verstaan. Maar die buitenlanders, of die mochten komen, nee, dat was nog niet zo zeker. Liever niet, misschien. Maar Fransen kunnen misschien ook rekenen. Als je die vijf miljoen Fransen die naar het buitenland gaan in eigen land kunt houden, en die 95 miljoen die jaarlijks uit het buitenland komen buiten de deur houdt, kom je toch zomaar 90 miljoen toeristen ‘in de min’ te staan. Nu lijkt het erop dat we vanaf 15 juni weer binnen mogen, als ‘Europa’ dat besluit. Maar helemaal zeker… Tja. Dat is Frankrijk.

Maar voor mij niet gemakkelijk, hoe dan ook. Tijdens deze crisis hoorde ik vaak het woord ‘huidhonger’ vallen. Geen prettig woord, voor mij niet althans. Voor mezelf heb ik vooral reishonger, een woord dat ik beter vind klinken. In al die onzekerheid zat ik me koortsachtig af te vragen waar ik heen kon reizen om een mooie wijnreportage te kunnen maken. Maar van plannen maken kon in de boven beschreven situatie weinig komen. Ik moest even denken aan ‘België’, het bekende liedje van Het Goede Doel. ‘Is er een plaats tussen de sterren, waar ik heen kan gaan. ‘K heb getwijfeld over België, ‘k stond zelfs in dubio, maar ik nam geen enkel risico, ‘K heb getwijfeld over België.’ Nee dus. Ook geen België.

Nee, ik zat vooral te denken aan Duitsland. Weinig doden, en op de een of andere manier bleef de grens steeds open. Die met Denemarken werd gesloten, net als die met Oostenrijk en zelfs Luxemburg. Maar Nederland blijft voor de Duitsers toch kennelijk een soort deelstaat. Die lastige Hollanders horen er toch een beetje bij. Duitsers die op de radio kwamen na hun terugkomst in ons land spraken dan ook liefkozend over hun ‘Zweite Heimat’. Tja. Maar Duitsland leek zeker een goede mogelijkheid om toch af te kunnen reizen. Maar even wachten nog.

Want ik ben natuurlijk zo slecht als wat. Als de Franse grenzen op 15 juni weer opengaan -tegelijk met die van hun slaafs volgende Belgische vrienden- dan moet ik helaas toch snel naar Frankrijk. Mijn fijne onderkomen in Pierrerue, niet ver van de Middellandse Zee, wacht met smart op me. Laf natuurlijk. Sorry, Duitsland. Lars Daniëls komt wel. Gelukkig hebben we nu ons Duitse wijnconcours, waarbij we Duitse wijnen alle eer aan kunnen doen die ze toekomen, en die natuurlijk ook hun bijzondere land van herkomst toekomt. Onze vorm van Wiedergutmachung. Nou ja, op de bekende ‘Hollandse’ manier dan natuurlijk, met gesloten beurzen. Dus ik hoop dat dit een groot succes wordt. Help Duitsland en zend uw wijnen in!

Ronald de Groot

Importeurs kunnen tot vrijdag 5 juni wijnen insturen voor PERSWIJN Wijnconcours Duitsland

1 2 3 4 5 61
Page 3 of 61