Columns Archives - Pagina 3 van 59 - Perswijn

Columns

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Duivels dilemma

Het valt allemaal niet mee. Ik mag heus niet klagen –eerlijk is eerlijk. En ik ben nog gezond. Maar het begint ons nu wel de neus uit te komen dat we niet lekker op een terras kunnen zitten of even tegen een andere tafel mogen aankijken dan onze eigen eettafel. Natuurlijk eten we thuis ook lekker, maar er even uit, je laten verwennen, daar heb je af en toe heel erg behoefte aan.

Het vestigt er bovendien nog maar eens de aandacht op dat de horeca, met onder andere de culturele sector en natuurlijk niet te vergeten de kappers een van de sectoren is die het hardst is getroffen door de lockdown. Van de ene op de andere dag gesloten. Boem. Bovendien is er weinig zekerheid, of zeg maar gewoon geen zekerheid over het vervolg. Iedereen wil ook heel graag naar de kapper, dus die zal wel eerder opengaan dan de horeca. Ongetwijfeld terecht overigens, want bij de kapper is het minder vol dan in een café, als het goed is tenminste.

Maar dat de horeca ondertussen ongeduldig wordt, kan ik me goed voorstellen. Want er is eigenlijk geen enkel perspectief, althans niet als we naar de persconferenties van onze premier luisteren. Er wordt inmiddels zelfs gedreigd met burgerlijke ongehoorzaamheid. Laurens Meyer, eigenaar van zo’n 50 kroegen verspreid over het land en met zo’n 2000 man in dienst, dreigt zelfs per 1 juni zijn zaken weer te openen. Hij roept andere horecaondernemers op hetzelfde te doen.  ‘Gebeurt er niets, dan gaan we kapot.’ Hij denkt dat twee derde van de horecazaken per 1 juli noodgedwongen zou moeten stoppen als er niet snel een noodplan op tafel komt. Ik vrees dat hij geen ongelijk heeft.

In het programma overleven na corona zei econome Barbara Baarsma gisteravond dat we ook naar economische prijs van deze lockdown moeten kijken. Geheel terecht. Op het moment dat er, half maart, toe besloten werd, was het onvermijdelijk, ongetwijfeld. Maar nu wordt het tijd dat de intelligente lockdown overgaat in een intelligente versoepeling. Waarbij ook de prijs van alle maatregelen die bedrijven hiervoor betalen, en die zich straks gaat vertalen in een grote werkloosheid, wordt meegenomen.

De zomer komt er nu aan, en dat betekent bijvoorbeeld dat je ook van een drankje zou kunnen genieten op een terras. Als je op een terras enige afstand kunt houden, waarom zouden terrassen dan niet open mogen gaan? Gezien mijn geslacht en leeftijd behoor ik zelf tot de risicogroep. Dat betekent in mijn ogen dat ik ook een eigen verantwoordelijkheid heb, en er ook voor kan kiezen me niet in risicovolle situaties te begeven. Het is ook een kwestie van je gezond verstand gebruiken om te beslissen of je naar een horecagelegenheid gaat of niet. Ik ben niet gedwongen om een terras te zitten, maar het moet in mijn ogen wel kúnnen.

De afgelopen weken heeft de politiek zich behendig verscholen achter de virologen en andere medische deskundigen van het OMT om het beleid te bepalen. Dat was in het begin gerechtvaardigd. Maar het is nu tijd geworden dat de politici gaan doen waarvoor we ze hebben aangenomen: zélf besluiten nemen en hun nek uitsteken, uiteraard met beleid. Het OMT brengt advies uit, en neemt geen besluiten. Dat doet de politiek. En dat betekent dat álle belangen moeten worden meegenomen, ook de economische. Dat we afstand moet blijven houden en handen moeten blijven wassen, is duidelijk. We zijn er al aardig aan gewend. Maar de politici zullen nu op een verantwoorde manier wat meer risico moeten nemen om de economie niet grootste slachtoffer van deze crisis te laten worden.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen: Ieder voor zich in de crisis

Gisteren stond er een interessant artikel in de Volkskrant over de redding van Air France-KLM. Hoewel het gaat om een fusiebedrijf, gingen Frankrijk en Nederland nadrukkelijk respectievelijk alleen Air France c.q. KLM redden. Nederland wilde meer eisen stellen, maar omdat de nood bij Air France zo hoog was dat er meteen iets moest worden gedaan, was de Franse minister van Financiën al bezig met zijn aankondiging, die natuurlijk wel op prime time in het journaal moest komen, toen Nederland nog niet was uitonderhandeld. Nogal onthullend en knullig. Samenwerken blijkt in tijden van crisis erg moeilijk, zo blijkt niet voor de eerste keer. Minister Hoekstra wilde de KLM extra eisen stellen, maar kreeg daar door de actie van zijn Franse collega de tijd niet voor. Tja. Een vreemd beeld. Onderhandelen over een loonoffer van het personeel en meer duurzaamheid kosten tijd en moeite, en die werd Hoekstra duidelijk niet gegund. Overigens heb ik in dat verband nog een goede tip voor de minister. Hij moet Italië ook gewoon helpen, en dan de Italianen de voorwaarde stellen dat ze op dezelfde leeftijd met pensioen gaan als de Nederlanders.

Nou zijn de problemen per land ook verschillend. Veel verschillender dan de problemen bij Air France en KLM. Hier in Nederland ligt een miljard kilo frietaardappelen weg te rotten, omdat de horeca wereldwijd platligt en niets geëxporteerd wordt. In de wijnlanden Frankrijk, Spanje en Italië liggen zo’n miljard flessen onverkochte wijn, zo meldde het Journaal afgelopen week. Die rotten niet weg, maar ze liggen wel in de weg. Ondertussen zijn de druivenstokken al weer uitgelopen en vanaf augustus komt de nieuwe oogst binnen. Een onmogelijke situatie, want met volle opslagplaatsen en –tanks kan de nieuwe oogst gewoon niet worden opgeslagen. Daarom is er toestemming gevraagd om te destilleren, om extra opslagcapaciteit te creëren en om een groene oogst te doen, om de opbrengsten te beperken. En handig dat je er dan ontsmetttende handgels van kunt maken. Dat is bij frietaardappelen een stuk moeilijker.

Maar zowel bij de frietaardappelen als bij de wijn is het vooral de horeca waar de vraaguitval het meest dramatisch is. Jan Panman (Rives-Blanques, Limoux): ‘Zakelijk ondervinden we enorme veranderingen. Onze importeurs in verschillende landen waar wij werken en die met de restauratie werken, staan stil, terwijl degenen die aan particulieren leveren bijna nog meer verkopen. Of het nu New York, Tokyo of Nederland is, het is overal hetzelfde verhaal. Het is een wereldfenomeen.’

Dus de problemen stapelen zich op. Laten we niet vergeten dat de coronacrisis vooraf werd gegaan door een belastingverhoging door de V.S. en onrust in Hong Kong, waardoor de wijnexporten eind vorig jaar al naar beneden gingen. Het lijkt al weer een eeuw geleden. Ik hoop dat de nu voorgestelde maatregelen verlichting brengen. Ik ben in alle eerlijkheid niet zo optimistisch. De impact van deze crisis is enorm, en ik ben bang dat hij langer gaat duren dan we denken. Als drie procent van de Nederlanders het virus heeft gehad, nog geen 500.000, hebben meer dan 17 miljoen het nog niet gehad. Voor het bereiken van de groepsimmuniteit (zonder vaccin) moeten er nog zo’n negen miljoen het virus krijgen, dus bijna twintig keer zoveel als het nu hebben gehad. Met dus twintig keer zoveel opnames, twintig keer zoveel ic-bezettingen, twintig keer zoveel doden, dus richting 100.000. Ik wil niet pessimistisch zijn, maar moet wel realistisch blijven. De wijnsector en wij allen zijn nog niet van dit virus af. Ik blijf nog even binnen.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Andere tijden, andere verkopen

De huidige covid-19 crisis heeft een forse impact op ons koopgedrag -noodgedwongen. Even een boodschapje doen is er niet meer bij. Maar wat we toch vooral missen, in ons geval, is dat we niet meer naar een van de fijne restaurants in de buurt kunnen. Even genieten van een ontspannen avond, goed gezelschap, een sommelier die je een verrassend glas inschenkt. Dat doet wel pijn.

Voor de wijnhandel moet dit consequenties hebben. Sommeliers vormen de voorhoede in wijnen die een stapje verder gaan, die nét even anders dan anders zijn. En van die functie maakt de wijnhandel natuurlijk ook gebruik. Het lijkt er dan ook op dat het wegvallen van de horeca, tot een verschuiving leidt in het karakter van de wijnverkopen.

In dat verband stond er afgelopen vrijdag een veelzeggend interview in de Volkskrant met prosecco-producent Massimo Collavo. Deze meldde dat de klap voor hem veel harder aankomt dan voor grote producenten van industriële prosecco. Hij levert aan wijnspeciaalzaken en de betere restaurants, en die liggen plat. De groten leveren aan de supermarkten, waar iedereen nu gedwongen zijn boodschappen doet. Bovendien hebben veel kleinere producenten belang bij het toerisme, voor verkoop aan de deur of door agriturismo, gasten op de boerderij. En dat ligt ook stil.

We moeten voorzichtig concluderen dat de sluiting van de horeca de wijnconsumptie niet laat dalen, maar laat verschuiven. Geen consumptie in cafés, pubs of restaurants, maar thuis. Onder andere uit Engeland komen berichten dat de online aankopen van wijn direct na het begin van de lockdown omhoog schoten. Ook uit de V.S. komen dezelfde berichten. Daar is in maart een enorme hoeveelheid wijn verkocht, overigens ook bij wijnwinkels, toen dat nog kon. Het lijkt er zelfs op dat er ‘liefhebbers’ zijn die wat extra inslaan omdat de wijn, of de alcohol, de gevolgen van de lockdown iets verzacht. De WHO is zelfs bang dat alcohol wordt gebruikt als ‘unhelpful coping strategy’. Tja.

Het ligt voor de hand dat bij de aankopen in supermarkten en online door consumenten meer op safe wordt gespeeld. Dus valt te vrezen dat Massimo Collavo gelijk heeft. De huidige crisis lijkt inderdaad in het voordeel te zijn van grootschalig geproduceerde wijnen. En, begrijp me goed, ik heb niets tegen deze wijnen. Sterker, er zijn tegenwoordig uitstekende exemplaren verkrijgbaar, voor een keurige prijs. Alleen ontvangen boeren niet altijd een goede prijs voor hun druiven, en kan deze ontwikkeling ten koste gaan van de diversiteit van het wijnaanbod. Maar vooral kan het kleine boeren, die op een eerlijke manier hun geld verdienen, uiteindelijk de kop kosten. En dat zou een heel slechte uitkomst van deze crisis zijn.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Even geen eieren zoeken

Vreemd, zo’n paasweekend. Ons paasontbijt met kinderen en kleinkinderen werd gehouden via Jitsi.meet. Apart, zo’n virtuele ontmoeting. En zeker beter dan niets. Maar vergeleken met de ‘normale’ situatie toch wel even wat anders. Gelukkig was het mooi weer de eerste paasdag, zodat we lekker buiten konden zitten. Een fijne luxe in zo’n situatie. Maar van eieren zoeken was dit jaar geen sprake.

Zo was er ruim de tijd om de kranten eens rustig door te lezen. Maar dat leverde verwarrende ervaringen op. Zoals een interview met een psychiater in de NRC. Deze kende het virus een soort menselijke eigenschappen toe, om dat dan even later weer te ontkennen. We hebben de afgelopen jaren al veel verhalen gelezen over doorgeslagen individualisering en overconsumptie. Om dan te stellen dat het virus ons daarop wijst, komt een tikje gemakkelijk over. Daar hebben we dit virus en deze psychiater niet voor nodig. En dan: ‘….je kunt niet zeggen dat het virus oneerlijk is. Het virus lijkt gemiddeld genomen vrouwen en kinderen te sparen, het volgt in die zin dezelfde logica als waarmee reddingsboten werden toegekend op de Titanic.’ Tja. Dus het virus dat de Spaanse griep veroorzaakte was kennelijk oneerlijk, omdat het jong-volwassenen trof? En is het deze psychiater wellicht ontgaan dat in de V.S. vooral de Afro-Amerikaanse inwoners worden getroffen, waarbij een aangeboren gevoeligheid voor zout een rol speelt, waardoor er veel hoge bloeddruk in deze bevolkingsgroep voorkomt? Ah, het virus is niet oneerlijk, de professor zegt het zelf. Ik hoop dat deze professor nog eens goed nadenkt over zijn eigen uitspraken.

Nou ja, voor ons was er tijdens deze paasdagen geen sprake van overconsumptie, in elk geval. Eerder van grote matiging. Geen uitgebreide paaslunch met een fijne Champagne dit jaar. Nou ja, goede wijnen zijn er gelukkig altijd wel, daarvoor hebben we hier gelukkig niet hoeven te hamsteren. Maar de aanvoer van wijn levert ondertussen wel de nodige problemen op. Niet zozeer voor ons, maar wel voor de wijnhandel. Importeurs worden geconfronteerd met leveringsproblemen, omdat alle belangrijke wijnlanden maatregelen hebben moeten nemen en eigenlijk allemaal in lockdown verkeren. Grote producenten kunnen maar mondjesmaat bottelen, omdat veel minder personeel tegelijk kan worden ingezet. Kleinere familiebedrijven zijn in het voordeel, omdat het werk daar wel enigszins door kan gaan. Ook worden Nederlandse wijnimporteurs geconfronteerd met horecabedrijven die hun rekening niet (kunnen) betalen of –erger nog- horecabedrijven die failliet gaan. Dit soort situaties kan leiden tot een domino-effect. Nogal beangstigend. Wijnimporteurs met veel klanten in de horeca, kunnen het beste maar diepe zakken hebben. Of een goede relatie met hun bank. En op dit moment is het hoogst onzeker hoe de horeca straks zal gaan functioneren. Op het moment dat ik dit schrijf, maakt president Macron bekend dat in Frankrijk de horeca na 11 mei, de datum van de verlenging van de huidige lockdown, nog gesloten zal blijven. Dat lot hangt onze horeca ook boven het hoofd, zo valt te vrezen. Zo is er met de Pasen van een wederopstanding voorlopig nog geen sprake. Voor onze rubriek Aan Tafel hebben we ons in de volgende Perswijn gestort op de bezorg- en afhaalmaaltijden. Dat is voorlopig de enige manier om van een leuk restaurantgerecht te kunnen genieten, zo vrees ik.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Alleen op de wereld

Het blijft een vreemde gewaarwording. Het is prachtig weer, maar we moeten eigenlijk binnen blijven. Een lastige opgave, eerlijk gezegd. Er zit weinig anders op dan stug doorwerken. Het proeven van de wijnen moet gewoon doorgaan, het maken van het volgende nummer van het blad ook. Tussendoor even fietsen, dat helpt om de stemming er in te houden. Nou ja, je moet wel steeds krampachtig op 1,5 meter blijven, en dat blijft wennen. Sommige wielrenners hebben een andere definitie van wat 1,5 meter is dan ik, en daar kun je je lastig tegen wapenen.

Gelukkig is er altijd, als rode draad, de wijn om afleiding te geven en troost te bieden. Overigens niet door extra te drinken. Als je wijn proeft, dan brengt het je automatisch terug naar de plekken die je goed kent. Op dit moment ben ik bezig met de wijnen uit de Languedoc. Vertrouwder kan bijna niet. Zelf verblijven we altijd in Saint-Chinian, ten noordoosten van Béziers. Als je wijnen proeft uit de directe omgeving, dan ben je virtueel een beetje daar. Zo staat er een hele serie wijnen van Clos Bagatelle klaar, een domein aan de andere kant van Saint-Chinian, op tien minuten rijden bij ons vandaan, langs de Intermarché. Lekker karaktervolle wijnen, getypeerd, een tikje rustiek, maar dat is de stijl daar. Als we naar Prades-sur-Vernazobre gaan, doen we dat het liefst op de fiets, en dan rijden we altijd langs het Domaine des Jougla. Dat is een van de eerste domeinen in deze streek die kwaliteitswijnen maakten. En hij is nog steeds heel betrouwbaar. Als La Dame van Terre des Dames in het glas komt, dan moeten we even terugdenken aan het fijne bezoek dat we vorig jaar brachten aan Lideweij van Wilgen, ook maar 20 minuten rijden bij ons vandaan. Wat een fijne luxe. Onze directe buurman, Domaine Moulinier, is tot dusver de enige die zijn prima en betaalbare rode Tradition bottelt met een schroefdop. Goed idee. Vorig jaar nog proefden we deze wijn nog op het domein, dat we te voet kunnen bereiken. Zo voelt het alsof ik er toch ook een beetje ben.

De proeverij, met als thema appellationwijnen van de Languedoc, laat vooral ook zien dat de kwaliteit hier de afgelopen jaren met sprongen is gestegen. Ik ben niet direct een voorstander van steeds meer appellations, maar de vermelding van de beste subregio’s met hun eigen naam, zoals Terrasses du Larzac, Grés du Montpellier of Corbières-Boutenac heeft de producenten wel de mogelijkheid gegeven hun beste wijnen beter in de etalage te zetten. Heel verrassend vond ik vooral de wijnen uit de Corbières, en niet alleen die uit Boutenac. Door lokale druiven als carignan meer ruimte te geven, meer kwaliteit te leveren in de wijngaard en niet te veel hout te gebruiken is er veel goede Corbières tegenwoordig, en vaak nog betaalbaar ook. Dus heerlijk om thuis toch even in de Languedoc te zijn. Wijn kan zijn als muziek, het brengt mooie herinneringen boven.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Onzekerheid troef

Dit is een heerlijke plek om te schrijven over bijzondere wijnvoorvallen, persoonlijke ergernissen en mooie belevenissen. Maar op de een of andere manier is het in de huidige situatie lastig een ‘leuk’ stukje over wijn te schrijven. Het is allemaal nogal onzeker en serieus wat er om ons heen gebeurt. Een week geleden kwamen we terug uit Zuid-Afrika, gek genoeg ‘gewoon’ met onze geplande thuisvlucht. Om hier terecht te komen in een Nederland waarvan we niet wisten dat het zelfs maar kón bestaan. We werden van te voren van alle kanten gewaarschuwd dat het flink wennen zou zijn aan dit ‘andere’ Nederland. Gek genoeg is dat voor mijzelf niet eens zo moeilijk. In de krant lees ik allemaal tips om thuis te werken, hoe dat moet en wat de beste aanpak zou zijn. Maar ik ben niet anders gewend eigenlijk. Mijn redacteuren, mijn onvolprezen eindredacteur en de vormgever, iedereen is gewend om vanuit zijn eigen plek te werken. Dus dat loopt ‘gewoon’ door. Maar ik ben dit weekend niet in Bordeaux, waar ik de wijnen van 2019 zou proeven. Voor de 31e keer.

Wel mis ik het gezelschap van mijn directe medewerkers, die ook vanuit huis moeten werken. En ook het proefpanel, dat al zo’n dertig jaar vrijwel elke dinsdag komt proeven, is tot nader order op non-actief gezet. Heel bevreemdend. Je mist een soort familiegevoel. En we hebben even geen video’s over onze proeverijen. Ik had me eerlijk gezegd nooit voorgesteld dat dit zou kunnen gebeuren. Gelukkig hoef ik geen wijn te hamsteren om de dagen hier door te komen. Dat scheelt. Ook heel gek om de kinderen en de kleinkinderen zo lang niet te kunnen zien, behalve via een videoverbinding. Vandaag is een van mijn kleindochters jarig, maar het wordt een verjaardag zonder bezoek.

Fantastisch om nu internet te hebben, en zo toch nog enigszins te kunnen communiceren en te blijven functioneren. En een middel om te blijven schrijven en ons blad te blijven maken. Ik zit vol met verhalen over Zuid-Afrika, dat zelf afgelopen donderdag in lockdown ging. De angst voor de townships was voor ons vertrek voelbaar. Bij het inleveren van onze huurauto vertelde de medewerker dat er geen plekken genoeg waren om alle eerder teruggebrachte auto’s te kunnen stallen. Voor het toerisme in Zuid-Afrika is dit een regelrechte ramp.

Hoe het voor de wijnbedrijven gaat uitpakken, is de grote vraag. Er zijn berichten dat de online wijnverkoop in veel landen een grote vlucht neemt, en dat zou voor een deel van de wijnbranche in elk geval een beetje goed nieuws zijn tussen een hoop slecht nieuws. Dat degenen die nu gedwongen thuis zitten zin hebben in een glas wijn, kan ik me heel goed voorstellen.

De verhalen over de mooie wijnen uit Zuid-Afrika en de nieuwste ontwikkelingen houdt u van me tegoed. Ik hoop vooral dat de wijnindustrie daar en elders door kan gaan met het realiseren van alle ambities. Maar dat zal er met deze enorme, wereldwijde crisis niet gemakkelijker op worden, want je moet wel geld verdienen om te kunnen investeren. Ik houd mijn hart vast.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: De impact is enorm

Pfff. Dit zijn bizarre tijden. Eind vorige week regende het berichtjes met de vraag of we niet eerder zouden terugkomen uit Zuid-Afrika. We vertrokken 1 maart, en zouden de nacht van zondag, dus afgelopen nacht, terugvliegen. Ook in de kranten verschenen artikelen dat overal Nederlanders gestrand waren, en werden opgeroepen terug te komen. Maar met onze terugkomst zo dichtbij, hadden we het idee dat we konden wachten tot onze reguliere vlucht ons terug zou brengen. Gelukkig lijkt het allemaal te werken. Als ik dit schrijf, is het toestel dat ons moet terugbrengen boven de Sahara, onderweg naar Kaapstad. Het is zonder twijfel een van de laatste reguliere vluchten uit Zuid-Afrika voor langere tijd.

De laatste dagen sloop ook in Zuid-Afrika de angst erin. Restaurants gingen dicht, markten werden geannuleerd, het level ging in slow down. Logisch en terecht. Toch leken veel mensen het nog niet te beseffen. Maar Zuid-Afrika, met zijn townships, is extreem kwetsbaar voor dit soort rampzalige virus-aanvallen. Hopelijk heeft het warme weer een remmende invloed, maar dit lijkt vooralsnog niet duidelijk het geval. We voelden bij sommigen ook de somberheid, zoals bij Pieter du Toit van Cederberg, die het allemaal bepaald niet rooskleurig inzag. Heel invoelbaar.

Ik zou hier natuurlijk kunnen schrijven over onze indrukken van de Kaap, de bijzondere wijnmakers die we hebben ontmoet. Zoals David Nieuwoudt, Eben Sadie of Chris Mullineux. Dat zou normaal zo zijn. Onze reis was prachtig, maar in de praktijk ook steeds onrustiger. De crisis van Covid-19 zuigt zich in je vast. Je gaat piekeren over de impact, de gevolgen. Maar die zijn gewoonweg niet goed te overzien.

Wat wel concreet is, zijn de annuleringen. Terwijl we in de Westkaap waren, begonnen de afzeggingen van de proeverijen die we (mede) organiseren binnen te druppelen. De proeverij Tejo wordt verplaatst naar het najaar. WOSA van 25 mei wordt geschrapt. De promotie van de Riesling-weken, een jaarlijks terugkerend evenement: geschrapt. Uiteraard moeten ook anderen proeverijen annuleren. De impact is enorm. Het effect op de horeca en wijnleveranciers in de horeca is heftig, ik schreef er vorige week al over. Gelukkig zijn er ook maatregelen gekomen om de ondernemers te steunen.

Het doet je eens te meer beseffen dat onze economie draait om consumptie. En, ik spreek ook voor mezelf, consumptie van veel wat niet strikt nodig is. Voor het plezier. Gewoon, omdat het kan. Economen rekenen ons voor dat 40% van onze economie bestaat uit dat soort ‘plezier’, het onnodige. Als dat, zoals nu, tot stilstand komt, dan voel je deze economie bijna als een kaartenhuis in elkaar vallen. Alles hangt met alles samen. Op een moment als dit komt alles op een angstwekkende manier tot stilstand. Huiveringwekkend eigenlijk.

Het is ook lastig te voorspellen hoe lang dit allemaal zal gaan duren. Voor het blad zijn we afhankelijk van onze wijnreizen. We maken nu eenmaal altijd reportages die ter plekke zijn opgetekend. Woensdag zou ik naar Bordeaux vertrekken voor de primeur-proeverijen van de oogst 2019. Geannuleerd. De eerste keer sinds 1989 dat ik geen primeurwijnen proef. Ook mijn wijnreizen in mei naar Spanje zijn inmiddels geschrapt. Ook van andere redacteuren zijn de reizen geannuleerd. Dan besef je hoe je als blad van dit soort dingen afhankelijk bent. En dat het ook allemaal niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt.
En ik besef terdege dat veel van onze lezers nog meer getroffen worden door deze crisis dan wij. In mijn directe omgeving zijn een redacteur, een panellid en onze acquisiteur besmet geraakt. Dan komt het heel dichtbij. Gelukkig maken ze het naar omstandigheden redelijk.

Als ik het kan inschatten, kan het nog een hele tijd gaan duren voor alles weer terug is naar ‘normaal’, wat dat ook moge zijn. De impact zal enorm zijn, voor de een meer dan voor de ander. Ik denk aan al die wijnproducenten, die toch al amper konden rondkomen. Het gaat een bloedbad worden. Tegelijk komen we terug bij de essentie: onze gezondheid. Die is veel waard, al is de prijs hoog.

We zitten vanochtend aan boord van KL 598 en zetten dan weer voet aan de grond in Nederland. Maar in een totaal ander land dan van waaruit we vertrokken. Ik werd er vandaag nog van alle kanten voor gewaarschuwd. Het was mede daarom een vreemde reis, drie weken, en zo’n enorme verandering. En hoe ernstig de situatie ook is, het is op de een of andere manier goed om weer terug te zijn. En ik wens iedereen veel sterkte toe. Maak er het beste van.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Rampscenario

Op dit moment zit ik in een heel bizarre situatie. We kwamen gisteren aan in Ceder Mountain, in het hart van de Cederberg Wilderness, een adembenemend natuurgebied. Zuid-Afrika op zijn mooist. En dus op een plek in the middle of nowhere, in een soort rivieroase ver van de bewoonde wereld. Tegelijk worden we vanaf het thuisfront overspoeld met berichten over de om zich heen grijpende coronapaniek, inclusief paniekshoppen. Een nieuw Nederlands werkwoord is geboren. Uitgevonden door wat door onze premier werd omschreven als een ‘nuchter volkje’. Ja, ja. Dat nuchtere volkje -inclusief dat andere volkje, onze zuiderburen, ging zich ook te buiten aan ‘horecatoerisme’: even de grens oversteken om de cafésluiting te ontlopen. Van België naar Nederland. Of van Brabant naar Gelderland. Een kleine groep, natuurlijk. Maar een vorm van onverantwoordelijkheid die er mede toe schijnt te hebben geleid dat ook in Nederland alle horeca gesloten is. Een rampscenario, een ander woord kan ik er niet voor bedenken.

We kennen heel veel mensen in deze branche, en het voelt direct als een enorme klap. Een klap die waarschijnlijk grote impact gaat hebben op de sector. Jens Hoogstad van het fantastische bedrijf Bottles, in Terneuzen (de maximale vijf trosjes in Grootspraak), was een van degenen die de radeloosheid verwoordde: ’Ik weet echt niet hoe ik dat moet organiseren met 75 man personeel en nul omzet’. Van importeurs hoorden we dat er restaurants zijn die meteen hun rekeningen niet meer betalen. Zodat ook wijnimporteurs in zwaar weer kunnen komen. Wat een drama. Ik vraag me af waar dat heen moet. Natuurlijk, de sluiting van de scholen is verschrikkelijk. Maar leraren die thuiszitten, worden wel gewoon doorbetaald.

Mag ik een voorzetje geven? In een land waarin boeren al jarenlang worden gesubsidieerd, moet het toch mogelijk zijn om in dit soort tijden iets te bedenken om de horeca te steunen? Niemand wil toch dat al die bedrijven, inclusief onze geweldige toprestaurants, zomaar omvallen door een viruspandemie? En andere bedrijven in hun val meesleuren. Dit zijn tijden die vragen om daadkracht en inventiviteit. Nederland heeft jaren geprofiteerd van economische voorspoed, en het begrotingstekort voldoende weten terug te dringen om genoeg in de spaarpot te hebben zitten voor dit soort calamiteiten. De rente op staatsleningen is negatief. Dus ik zou zeggen, verzin een list. Nu mogen bedrijven die meer dan 20% omzetdaling hebben, hun personeel een deel van de week op kosten van de overheid naar huis sturen. Ik zou zeggen, laat de bedrijven met 100% omzetdaling hun personeel volledig op kosten van de overheid naar huis sturen. Dat zou échte daadkracht zijn. Maar het motto moet zijn: red onze horeca.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Bubbels vergen grote investeringen

Op reis in Zuid-Afrika -ik ben hier sinds afgelopen zondag- word ik gebombardeerd met indrukken. Natuurlijk, ik ben hier vaker geweest, maar er is altijd wel wat nieuws en iets bijzonders te ontdekken. Je komt weer op heel andere plekken dan op eerdere trips en zowel het landschap als de wijnmakers zijn inspirerend. Voor artikelen ben ik altijd op zoek naar nieuwe ontwikkelingen en -inzichten. Op deze reis kijk ik vooral naar duurzaamheid en de verschuiving in aanplant naar andere druivenrassen dan de bekende trits -sauvignon blanc, cabernet sauvignon, chardonnay, u kent ze allemaal wel.

Een van de bijzondere verrassingen waren een aantal mooie mousserende wijnen die we tot nu toe te proeven kregen. Zaterdag waren we te gast bij Melissa Nielsen van Genevieve MCC in Botrivier, aan de kust, ruim een uur rijden ten oosten van Kaapstad. De toevoeging aan de naam van haar winery -MCC, méthode Cap Classique- zegt het al: zij maakt uitsluitend mousserend met een tweede gisting op fles. Zij organiseerde een proeverij met haar oudere jaargangen om te laten zien dat mousserende wijnen van de Kaap, mits goed gemaakt, ook heel goed kunnen rijpen. Zij laat ook zien dat specialiseren op één type wijn zin heeft. Als je je helemaal focust op goede mousserende wijnen, dan presteer je ook beter. Iets wat we ook al konden constateren bij een bezoek aan verschillende Sektweingüter, vorig jaar in Duitsland.

We kregen van Melissa oudere jaargangen in het glas, terug tot 2009, haar tweede jaargang die ze op de markt bracht. Consistent heel goed, en consistent elk jaar anders, zoals ze ook graag ziet. Zo’n 2009 is heel fraai gerijpt maar nog springlevend, na vijf jaar op de lie en na dégorgement nog vijf jaar op fles. Prachtig. Ook jaren als 2012 en 2014 tonen zich voorbeeldig. De 2009 is strakker en droger van stijl, met meer zuren. Melissa: ‘Elke jaargang moet zijn eigen karakter hebben. 2015 is krachtig en rijp, een stijl die hoort bij die jaargang. Dat moet ook. 2014 is slanker en strakker. Ik heb geen zin om elk jaar exact dezelfde wijn te maken, een eenduidige wijn met steeds hetzelfde karakter.’ Ze moest tien jaar geleden zoeken naar haar stijl, maar ze heeft die gevonden. En wat zo fijn is om te zien: Melissa houdt zelf ook heel erg van haar wijnen. Net als wij.

Eerder deze week waren we bij Graham Beck in Robertson, een bedrijf dat helemaal geen stille wijnen maakt, maar uitsluitend nog MCC. Een gedurfde stap, maar wel helemaal van deze tijd, waarin mousserend in opkomst is. Toch moet je maar durven. We proefden hier een sterke range, van prima ‘instapwijnen’, de gewone wit en rosé brut, tot bijzondere jaartalwijnen, allemaal met een lange rijping op de gistcellen op fles, en allemaal gemaakt op basis van pinot noir en chardonnay. Zeg maar champagne, maar dan gemaakt in Zuid-Afrika.

Nu wil ik deze wijnen helemaal niet met champagne vergelijken -en dat willen de makers ook niet. Want ze zijn gewoon anders, door hun eigen terroir. Maar een belangrijke overeenkomst is dat ze jaren op de lie rijpen. Zowel bij Genevieve MCC als bij de vintage wijnen van Graham Beck zo’n vier tot vijf jaar, met gemak. Denk eens na wat voor investeringen dat vergt. Je moet continu een voorraad aanhouden van een viertal of een vijftal jaargangen. Wijnen die je hebt gemaakt, maar niet kunt verkopen, omdat ze nog moeten rijpen. Bij Genevieve liggen de jaargangen 16 tot en met 20 in de kelder te wachten op verkoop. Je kunt zeggen dat dit soort mousserende wijnen duur zijn, maar als je kijkt naar de investering, dan is dat niet zo gek. Eigenlijk zijn ze dan zelfs heel betaalbaar.
Het is goed te beseffen dat dit soort mooie wijnen een grote investering vergen. In geld, in geduld en in passie. Dus dat ook in een land als Zuid-Afrika mooie mousserende wijnen kunnen worden gemaakt. Maar dat dat vooral is weggelegd voor degenen die bereid zijn er in te investeren, en zich er in te specialiseren.

Ronald de Groot

overpeinzingen op maandag-Ronald de Groot
Columns

Overpeinzingen op maandag: Spannende tijden

Het zijn spannende tijden. Afgelopen zaterdag kwam ik terug uit Florence. Even op de kaart kijken. Gelukkig, groen. Geen risicogebied voor Covid-19, oftewel het coronavirus. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat er in Nederland tot op heden nog maar zo weinig besmettingen met dit virus zijn gevonden. In zo’n handelsland, met overal zaken, en Nederlanders die uitzwermen over de hele wereld. En weer terugkomen. Op de een of andere manier heeft Europa, Noord-Italië uitgezonderd, het nog enigszins onder controle kunnen houden. Maar of dat zo blijft, is de vraag.

Voor de economie blijkt de impact enorm. En dus ook voor de wijnwereld. Door de uitbraak ligt China helemaal stil, en dat had zich juist ontwikkeld tot een belangrijke markt voor veel wijnlanden. Ook andere markten liggen stil, of ondervinden problemen. En dat komt bovenop de problemen die er waren door de onrust in Hongkong, de Amerikaanse importtarieven en de mindere Chinese economie. Voor wijnbeurzen is dit een lastige tijd. Op Vinexpo waren er al geen bezoekers uit China en omstreken. Afgelopen zaterdag voelde je de druk op Prowein toenemen. In Heinsberg, op 60 kilometer van Düsseldorf, nam het aantal besmettingen het afgelopen weekend snel toe. Maar zo’n grote beurs op het laatste moment niet door laten gaan, is natuurlijk nauwelijks een optie. Daarvoor is Prowein gewoon te groot en te veelomvattend. Bezoekers en standhouders moeten op tijd weten hoe de vlag er bij hangt. Een zeer lastig probleem. Op die termijn is lastig te zeggen hoe het gaat. Aan het eind van de week hadden Prowein en Vinitaly beide nog vol bravoure gezegd dat de shows gewoon door zouden gaan. Schrappen leidt uiteraard tot een enorme kostenpost. Denk aan iedereen die al een vliegticket heeft geboekt om er heen te gaan, vanuit alle continenten. Zo’n feest moet wel doorgaan, zou je denken. Niet dus. Uiteindelijk werd door Messe Düsseldorf zaterdagmiddag besloten Prowein uit te stellen, evenals een aantal andere beurzen. Dat is nogal wat.

Voor onze eigen proeverij van vandaag, Barolo & Friends, hebben we de vinger voortdurend aan de pols gehouden (inclusief contact met het RIVM). Op korte termijn, en vrij kleinschalig, dat is te doen. Uiteraard deden we dat in overleg met de wijnbedrijven met een stand op de proeverij en hebben we de nodige voorzorgsmaatregelen getroffen. Piemonte is tot nu toe grotendeels gespaard gebleven, en mochten producenten zich ziek voelen, dan blijven ze uiteraard thuis. Dit hebben we gisteren (zondag) nog eens geverifieerd. Ter plekke wordt desinfecterende handgel neergezet. Uit hygiënisch oogpunt zetten we papieren bekers klaar die u kunt gebruiken als persoonlijke spuugbak en daarna legen in de grote spuugbakken. Uiteraard raden we ook aan geen handen te schudden, domweg om het risico te verminderen. Iedereen is zich bewust van de situatie, zo lijkt het ons. Op dit moment worden evenementen in Amsterdam niet geschrapt. Dat is misschien Hollandse nuchterheid. Maar zolang de voetbalwedstrijden gewoon doorgaan, mogen we concluderen dat ook een wijnproeverij gewoon moet kunnen. Nou ja, ‘gewoon’ is in dit verband natuurlijk het juiste woord niet. Met alle aanbevelingen, waarschuwingen en voorzorgsmaatregelen, is het toch ‘the show must go on’. Niet tot elke prijs, maar wel als het kan.

Ronald de Groot

Reserveer hier uw ticket voor PERSWIJN proeverij Piemonte: Barolo & friends

1 2 3 4 5 59
Page 3 of 59