Tijdens de primeur-proeverijen van afgelopen tijd hadden we een échte primeur. Voor het eerst proefden we Médoc blanc. Natuurlijk, de trend dat steeds meer bekende châteaux ook witte wijnen maken, is er al jaren. Sommige witte wijn hier bestaan al heel lang, zoals de Pavillon blanc van Château Margaux. Nu de verkoop van rode wijnen flink stagneert, is de trend naar meer wit alleen maar sterker geworden, en komen er steeds meer. Het lukte de producenten in de Médoc daarmee iets wat de châteaux in de Sauternes, door onderlinge strijd, al jaren niet lukt: het creëren van een eigen appellation voor wit. 2025 is de eerste jaargang voor deze nieuwe appellation.
Belangrijk was de eensgezindheid die hier leefde om dit voor elkaar te krijgen. Zo moest er besloten worden over welke druiven zijn toegestaan en hoe de wijn opgevoed moet worden.
De keuze voor de belangrijkste druiven is niet zo verrassend: sauvignon blanc, sauvignon gris, sémillon en muscadelle. Bij de aanvullende druiven zitten voor mij wel wat verrassingen, met onder andere alvarinho, floréal, liliorila, sauvignac en souvignier gris. Van deze druiven mag de aanplant overigens niet groter zijn dan 5% van het totaal, en maximaal 10% in de uiteindelijke blend, maar toch. Het laat een paar dingen zien. In de eerste plaats dat Bordeaux, zeker nu de crisis toeslaat, een van de streken is waar de bereidheid bestaat om te innoveren, zoals met deze nieuwe druiven. Daarnaast laat het ook zien dat de Franse organisatie die de appellations vaststelt, het INAO, tegenwoordig bereid is om sneller nieuwe appellations goed te keuren, zodat er op dit punt meer flexibiliteit komt.
Voor de opvoeding is vastgesteld dat minimaal 30% van de wijn gedurende ten minste zes maanden in eikenhouten vaten moet rijpen. Zo krijgt de wijn wat rijkdom en enige houtinvloed, maar kan hij ook nog fruitig van karakter zijn. Uiteraard is meer houtrijping ook toegestaan als het doel is een krachtiger stijl wit te maken.
De vraag is natuurlijk hoe belangrijk deze nieuwe appellation is. Zeker is dat sommige châteaux het belang niet zien. Ach ja, Premiers Grands Crus Classé’s als Mouton-Rothschild of Margaux verkopen hun witte wijnen toch wel, hun status zorgt daar wel voor. Het is bemoedigend dat tweede crus als Pichon-Baron en Brane-Cantenac wél van de partij zijn. Les Griffons blanc van Pichon-Baron, bijvoorbeeld, is een serieuze wijn, houtgegist, op basis van 100% sémillon.
Op Cos d’Estournel kregen we te horen dat de kat – welwillend – even uit de boom wordt gekeken. Ook sommige oudgedienden, zoals de Caillou blanc van Talbot, zijn van de partij. Château Léoville-las-Cases gaat zijn eigen weg, met een wijn die voor de helft bestaat uit roussanne en marsanne, en die dus als Vin de France op de markt komt. Hij werd met enige bombarie in de nieuwe kelder gepresenteerd – hier trekt men zich al jaren niets van de goegemeente aan.
Hoe dan ook, het feit dat het wordt geprobeerd, en dat er meer serieuze witte wijnen worden gemaakt, lijkt me positief. Het voordeel van de nieuwe appellation is dat het ook meteen een bekende naam is – Médoc klinkt al vertrouwd. Het nadeel is natuurlijk – ik hoor het u denken – wéér een appellation er bij. Ik denk dat het voordeel tegen dit nadeel kan opwegen.
Nu op naar ‘Sauternes Sec’. Maar dan moeten de châteaux het daar ter plekke eerst wel over eens worden. En daar ziet het (nog) niet naar uit.
Ronald de Groot
