Nieuws

De wijnkaarten waarvan je hart een sprongetje maakt, de wijngebieden waarin je wilt verdwalen en al die wijnmensen die de wijnwereld extra mooi maken: hier zijn onze wijnhelden van 2025.

Er zijn allerlei argumenten mogelijk waarom een wijnkaart goed is of niet. Zoals goede omschrijvingen en/of smaaktyperingen. Of een beknopte kaart, waarin iedereen goed de weg kan vinden. Dit jaar gaf een ander argument de doorslag: de passie en liefde voor wijn die een kaart uitstraalt. Zoals bij Café-Restaurant Terroir in Utrecht, waar de kaart vol pareltjes staat. Niet omdat het grote wijnen zijn. Bekende, grote namen op de kaart zetten, is geen kunst. Nee, hier is overduidelijk gezocht naar iets goeds voor een goede prijs, met in elke categorie bijzondere vondsten. Fijne, ‘gewone’ Bourgognes, goede tweede wijnen van Bordeauxchâteaux, bijzondere selecties uit de Jura en andere Franse streken. Een mooie lijst Duitse Rieslings. En ook nog een beknopte selectie van favorieten, voor wie de kaart te dik vindt. Wat een geweldige wijnkaart!

Het hele artikel met al onze Wijnhelden van 2025 staat in PERSWIJN nummer 8. Abonnementen en losse nummers kunt u hier bestellen: https://perswijn.nl/abonnement/

De wijnkaarten waarvan je hart een sprongetje maakt, de wijngebieden waarin je wilt verdwalen en al die wijnmensen die de wijnwereld extra mooi maken: hier zijn onze wijnhelden van 2025.

Limburger Sem Beks werkt al jaren bij De Librije, waar hij ooit als stagiair begon. Na een paar jaar vreemdgaan in Rotterdam keerde hij terug naar Zwolle, waar hij in 2021 Sabas Joosten opvolgde als hoofd-sommelier. Hij is een horecadier uit een horecafamilie en wordt door intimi omschreven als getalenteerd, leergierig en gedreven: iemand die zichzelf continu wil verbeteren. Zo bestudeerde hij jarenlang elke week één druivenras tot in detail, door te lezen en te proeven. Daarnaast heeft hij het diploma WSET4 op zak en is hij SVH Wijnmeester. Bovenal is Sem een fijne vakman, die niets liever doet dan een goede service draaien. Ook in dit verdrietige jaar voor De Librije stond hij er. Klasse.

(foto: Milton Verseput)

Het hele artikel met al onze Wijnhelden van 2025 staat in PERSWIJN nummer 8. Abonnementen en losse nummers kunt u hier bestellen: https://perswijn.nl/abonnement/

De wijnkaarten waarvan je hart een sprongetje maakt, de wijngebieden waarin je wilt verdwalen en al die wijnmensen die de wijnwereld extra mooi maken: hier zijn onze wijnhelden van 2025.

Eben Sadie is de meest tot de verbeelding sprekende wijnmaker van Zuid-Afrika. Samen met anderen heeft hij niet alleen Swartland op de kaart gezet, maar ook bijgedragen aan de waardevermeerdering van Zuid-Afrikaanse wijnen. Hij heeft oude, vergeten wijngaarden een podium gegeven via zijn Ouwingerdreeks (nu Distriksreeks), maar ook geïnvesteerd in nieuwe aanplant van allerlei mediterrane en Iberische druivenrassen, die goed tegen droogte kunnen. Eben kijkt duidelijk naar de toekomst. In 2024 werd een nieuwe, duurzame wijnmakerij geopend in de Paardeberg, zoon Markus is fulltime actief in het bedrijf en zoon Xander binnenkort ook. Intussen produceert het bedrijf nog steeds het misschien wel beste assortiment wijnen van Zuid-Afrika.

Het hele artikel met al onze Wijnhelden van 2025 staat in PERSWIJN nummer 8. Abonnementen en losse nummers kunt u hier bestellen: https://perswijn.nl/abonnement/

De wijnkaarten waarvan je hart een sprongetje maakt, de wijngebieden waarin je wilt verdwalen en al die wijnmensen die de wijnwereld extra mooi maken: hier zijn onze wijnhelden van 2025.

Voor het eerst een Belg als wijnman van het jaar – dat werd natuurlijk tijd. José is onze laureaat vanwege zijn jarenlange verdiensten voor zowel het wijnonderwijs, de sommellerie als de wijnbouw in België. Na zijn opleiding aan Hotelschool Ter Groene Poorte in Brugge werkte hij als sommelier in Frankrijk en België, waarna hij docent aan zijn voormalige hotelschool werd. Daar, en bij wijninstituut Syntra West, was hij de opleider en inspirator van generaties Belgische sommeliers. Daarnaast was hij de locomotief van de wedstrijd Beste Belgische Wijn en verantwoordelijk voor de opbloei en samenwerking binnen de BOB Heuvelland. Daarvoor werd de vriendelijke en aimabele José zelfs tot ereburger van de Gemeente Heuvelland benoemd.

Het hele artikel met al onze Wijnhelden van 2025 staat in PERSWIJN nummer 8. Abonnementen en losse nummers kunt u hier bestellen: https://perswijn.nl/abonnement/

Ieder jaar brengt de beroemde producent M. Chapoutier een aantal wijnen uit individuele percelen op de majestueuze Hermitageheuvel uit: de sélections parcellaires. Lars Daniëls proefde wit uit 2017 en rood uit 2015.

tekst en foto’s: Lars Daniëls

Hermitage is een wereldberoemde herkomst, maar zeker geen homogeen terroir. Daarom maakt het beroemde huis M. Chapoutier niet alleen assemblages van wijnen uit meerdere percelen in Hermitage, maar ook een select aantal individuele bottelingen, die deel uitmaken van het hoogste niveau van het assortiment, genaamd Fac & Spera. Ze stammen uit vijf verschillende lieux-dits: l’Hermite, Les Bessards, Le Méal, Les Murêts en Les Greffieux. Ik kon dit jaar drie Sélections Parcellaires proeven, die als Ermitage –dus zonder H– op de markt komen: Ermitage blanc De l’Orée 2017, Ermitage blanc Le Méal 2017 en Ermitage rouge Le Pavillon 2015.

Om met de rode te starten, Le Pavillon komt uit de lieu-dit Les Bessards, waarschijnlijk de meest mythische van de hele appellation. Samen met l’Hermite is het ook het terroir van Hermitage dat het rijkst is aan graniet. Chapoutier heeft er maar liefst 4 hectare, ten westen van Le Méal. Er staat alleen syrah, die gemiddeld 65 jaar oud is. De druiven worden ontsteeld en de spontane gisting vindt plaats in kleine betonnen tanks. Het schilcontact duurde voor 2015 4-5 weken (tegenwoordig wat korter). De temperaturen mogen best boven 30 ºC komen, voor een goede tannine-extractie. Er wordt alleen ‘lekwijn’ gebruikt voor de sélections parcellaires, dus geen perswijn. De opvoeding duurt zo’n 18-20 maanden en geschiedt in klein hout van 228 en 600 liter, waarvan een deel nieuw is. Ook worden meer en meer kleine foeders van 1200 liter gebruikt.

2015 was een goed wijnjaar. In het algemeen wat warmer dan het langjarig gemiddelde 1991-2020. April en mei waren relatief warm en droog, juni vrij nat, juli en augustus warm en zeer droog, september gematigd warm met veel neerslag, die heeft voorkomen dat de wijnen jamachtig fruit kregen. De rijpheid was zeer goed, de tannine ook, en er waren genoeg zuren om de wijnen balans en reserve te geven.

Ermitage rouge Le Pavillon 2015: prachtig rijp fruit, grafiet, munt, natte rook, cederhout, peper; fantastisch, prachtig fruit, grootse tannine, krachtig, enorm lang. 19 pnt

Dan de twee witte wijnen. In tegenstelling tot Le Méal, wordt De l’Orée alleen in wit gemaakt. De druiven komen namelijk uit de lieu-dit Les Murêts, die ver naar het oosten op de helling. Daar bestaan de bodems uit ronde keien die lang geleden zijn afgezet door smeltwaterrivieren (glaciofluviale sedimenten), maar er is ook löss. Vooral dat löss maakt Les Murêts tot topterroir voor witte wijnen. Er staat in de percelen van Chapoutier dan ook alleen marsanne aangeplant, van 60-70 jaar oud.

Le Méal blanc stamt uit de gelijknamige lieu-dit, gelegen in het hart van de appellation. De percelen van Chapoutier liggen pal op het zuiden en hebben snel opwarmende, kalkrijke kleibodems met vele ronde stenen. Daarom wordt Le Méal altijd als eerste geoogst. Voor de witte wijnen staat er alleen marsanne –zoals altijd bij Chapoutier– van 50 jaar en ouder.

Voor beide wijnen worden de druiven geperst en laat men de most 24 tot 48 uur klaren. De gistingen zijn spontaan, grotendeels in demi-muids (600 liter) met een klein aandeel nieuw hout (10-20%, voorheen was dat percentage hoger) en deels in vaten van RVS. De rijping van 10-12 maanden vindt plaats in hout, met soms batonnage. Voor de frisheid, houdbaarheid en hun reliëf –zoals Michel Chapoutier het zegt– wordt wat meer koolzuurgas behouden (1,1 g/l).

2017 was qua warmte vergelijkbaar met 2015, alleen was de zomer iets minder droog. September was droog en kende heel goede nachtelijke afkoeling; goede omstandigheden dus voor de rijping.

Ermitage blanc De l’Orée 2017: licht vuursteen, rijp geel fruit, nougat, popcorn, geconcentreerd; mooi rijk, intens, breed, kruidig, zoutig, genoeg zuren, zeer lang. 18 pnt

Ermitage blanc Le Méal 2017: beetje rook, zonniger dan de l’Orée, ananas, honing en boter, ook fris; mooi rond en sappig, filmend, verleidelijke textuur, zoutig, zeer lang. 18 pnt

Zoals vaak en wat mij betreft de laatste jaren altijd, zijn dit grote wijnen, die heel precies maar ongedwongen overkomen en hun herkomst prachtig uitdrukken. Het zijn wijnen van wereldklasse die laten zien hoe bijzonder Hermitage is. En voor nauwelijks andere wijnen wereldwijd onderdoen. Prachtig om te proeven, een groot genot om te drinken.

De wijnen van M. Chapoutier worden geïmporteerd door Cordier.

Op 29 november jongstleden is plotseling Paul Robert Blom overleden. Daarmee is de wijnwereld een markante man ontvallen, die zijn strepen had verdiend. Paul was allereerst de man achter Schermer Wijnkopers & Distillateurs, een familiebedrijf dat hij heeft voortgezet en nu wordt gerund door zijn dochters Tanja en Esther en Tanja’s echtgenoot Martin Philipse. Paul was lange tijd docent aan de Wijnacademie en beëdigd makelaar & taxateur Wijn & Gedistilleerd. Ook vergaarde hij eretitels als Ridder in de Orde van Oranje-Nassau en Registervinoloog Honoris Causa.

Ik kende Paul vooral van de Wijnacademie en internationale wijnconcoursen, waar hij een streng en gewaardeerd jurylid was. Nadat hij jaren lid was geweest van de examencommissie SDEN4 (Vinoloog van de Wijnacademie), mocht ik (onder andere) hem opvolgen. Maar zich van tijd tot tijd respectvol bemoeien met de examenstof als we elkaar ergens in de wijnwereld tegenkwamen, kon hij niet laten, vanwege zijn grote passie voor en kennis van de wijnen van landen van het voormalig Joegoslavië. Dat was daarom leuk om mee te maken. Ik weet zeker dat Paul zeer gemist gaat worden in de wijnwereld.

Lars Daniëls

Onlangs kwam onze redacteur Ronald Wortel terug uit de Douro met een dreigende boodschap: ‘over twintig jaar bestaat port niet meer’. Dat is nogal wat. Port is een versterkte wijn met een lange geschiedenis. Met een eeuwenoude traditie van wijnmaken van wijngaarden langs de bovenloop van het Portugese deel van de Douro – in Spanje Duero. Wie de streek kent, weet hoe magisch hij is. Steile hellingen met terraswijngaarden, waar prachtige wijnen worden gemaakt. Wie de reis door het dal ooit met de trein heeft gemaakt, vlak langs de rivier, vergeet de ervaring nooit meer. 

Maar goed beschouwd kun je dan ook begrijpen waarom port het lastig heeft. Op de oude terrassen moet alle werk met de hand worden gedaan. Dat is duur en omslachtig. Maar dat niet alleen. Het is fijn dat AI ons zoveel werk uit handen neemt, maar personeel om dat soort werk te doen, is bijna niet meer te krijgen. Veel Portugezen werken elders. Vooral in Frankrijk, waar de lonen in de landbouw een stuk hoger zijn. Niet voor niets is het landschap de afgelopen decennia al veranderd, waarbij veel van de klassieke terrassen, met de gestapelde muurtjes, al zijn verdwenen.

Maar dat is niet het enige probleem. Port zucht ook onder de afnemende populariteit van wijn in het algemeen en zoete wijnen in het bijzonder. Dat zorgt voor een continue druk op de prijzen. Waarmee de vicieuze cirkel rond is. De kosten in de wijngaarden stijgen, en deze kosten kunnen niet goed worden doorberekend. Zo klagen de porthuizen dat de consument denkt dat een gewone ruby en een gewone tawny ongeveer even duur zijn. Maar een tawny ligt langer op vat – een goede tawny althans. Dat maakt de productie onvermijdelijk duurder. Je kunt ook tawny ‘maken’ door het toevoegen van witte port. Wat de kwaliteit niet ten goede komt. En wat weer ten koste gaat van het imago.

Deze ontwikkeling gaat me erg aan het hart. Port van hoge kwaliteit is een van de grote wijnen die je kunt vinden in het enorme aanbod dat er tegenwoordig beschikbaar is. In het verleden kocht ik nogal wat vintage port, die je lang moet wegleggen om van te genieten. Hoewel moderne vintage port, net als veel andere ‘bewaarwijnen’, tegenwoordig ook jong kan worden gedronken. Nog steeds is gerijpte vintage port geweldig om te drinken, maar tegenwoordig komt er hier vaak een mooie tawny port in het glas. Het bijzondere van bijvoorbeeld 20 years old of 30 years old tawny is dat deze ports een enorme concentratie en diepgang hebben. Ze rijpen op grote houten foeders, zodat er elk jaar een deel verdampt. ‘Het deel van de engelen’, wordt dat genoemd. Jaar na jaar wordt de wijn krachtiger en dieper. In het verleden was het in de hitte van de Dourostreek lastig het fruit te bewaren, zodat veel wijnen aan zee moesten rijpen, in Vila Nova de Gaia. Tegenwoordig zorgt airconditioning overal voor goede omstandigheden, zodat ook oudere ports uit het Dourodal nog mooi fruit hebben. Zoals de bijzondere winnaar van de categorie ‘Zoet en Versterkt’ van ons wijnconcours, de Taylor’s 30 years old, die rijpt in een moderne loods hoog op de heuvels boven Quinta de Vargellas. Wat een prachtig glas port. Afgelopen week viel er een nog veel oudere tawny in de brievenbus: een 80 years old tawny van het huis Kopke. Kopke is een Portugees porthuis dat befaamd is om zijn bijzondere oude tawny’s. Zo’n oude port is in alle opzichten heel speciaal. Dit is de overtreffende trap in concentratie. Het fruit is anders, veel meer gekonfijt, en daarnaast ruik en proef je noten, amandelen, wat balsamico en pure intensiteit. Wat een geweldige belevenis! Het zou een enorm verlies zijn als we dit soort unieke ports zouden moeten missen.

Klik hier voor de bijzondere winnaar van de categorie ‘Zoet en Versterkt’ van ons wijnconcours, de Taylor’s 30 years old.

Klik hier voor de proefnotitie van de Kopke 80 Years Old Tawny Port.

Ronald de Groot, hoofdredacteur

Na de proefrondes hebben onze panelleden 101 finalisten gekozen. Uit de finalisten heeft de jury door middel van een blindproeverij de winnaars in de verschillende categorieën bepaald. De winnaars van deze competitie worden, evenals de eervolle vermeldingen, uitgebreid besproken in de PERSWIJN koopgids 101 beste van 2025. Deze koopgids is als bijlage van het magazine PERSWIJN #8 vanaf 1 december 2025 verkrijgbaar.

PERSWIJN #8 mét de Koopgids 101 Beste Wijnen van 2025 komt uit op 1 december

In de Koopgids presenteren we een groot aantal verschillende wijnen in meerdere prijsklassen, van zalige champagne tot en met prachtige port. Om van te genieten tijdens en rondom de feestdagen.

In PERSWIJN #8 krijgt u een overzicht van 2025 voor wat betreft de oogst in diverse wijngebieden en onze favoriete wijnen en presenteren wij u onze wijnhelden.

Laat u inspireren door de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van Bordeaux, Duitse pinot noir met een Bourgondisch trekje en het koele zuiden van Zuid-Afrika.

Met maar liefst 634 proefnotities alle stijlen uit de Verenigde Staten, rood en wit uit Marche en Abruzzo, 10 jaar later: de jaargang 2015, champagne van pinot noir en/of pinot meunier en alle stijlen ruby port.

En natuurlijk in PERSWIJN #8 de vertrouwde columnisten, rubrieken, diepgravende artikelen, inspirerende restaurants, wijn-spijscombinaties, nieuws en nog veel meer! PERSWIJN #8 is vanaf 1 december verkrijgbaar in de winkels en bij onze ambassadeurs. En ook in onze webshop.

Nog meer informatie? Lees dan snel verder:

---

Oogst 2025: nagelbijten en jubelen

Het lijkt wel of de klimaatopwarming zorgt voor een soort gelijkschakeling van de omstandigheden in alle West-Europese wijngebieden. Extreme hittegolven bijvoorbeeld zijn geen lokaal fenomeen, maar door krachtige winden uit de Sahara iets wat zich overal op ons continent tegelijk voordoet. De rode draad van 2025 is dan ook dat het (weer) een warm jaar was, met—na de nodige spanning—gezonde druiven van goede kwaliteit.

Wijnhelden 2025

De wijnkaarten waarvan je hart een sprongetje maakt, de wijngebieden waarin je wilt verdwalen en al die wijnmensen die de wijnwereld extra mooi maken: hier zijn onze wijnhelden van 2025.

Brane-Cantenac: beschaafde kwaliteit

Om te vieren dat de familie Lurton honderd jaar eigenaar was, organiseerde Henri Lurton een proeverij van de wijnen van Château Brane-Cantenac, tweede grand cru classé in de appellation Margaux. De proeverij gaf ook een mooi overzicht van ‘zijn’ jaren, nadat hij zijn vader Lucien Lurton opvolgde in 1992.

De wonderbaarlijke vermenigvuldiging van Bordeaux

Een van de ergernissen van de primeurproeverijen in Bordeaux elk jaar in april is dat het aantal châteaux dat wil dat je langskomt elk jaar toeneemt. Ze weigeren monsters in te sturen voor overzichtsproeverijen. Dat laat je de keuze tussen niet proeven of ernaartoe gaan. Waarom?
De theorie van Ronald de Groot: ze willen méér laten proeven dan alleen hun grand vin.

Favoriete wijnen 2025

Alles is aan verandering onderhevig, ook in de wijnwereld. Druivenrassen, consument (drinkt nu wit, straks weer rood) en zelfs Bordeaux: niets is meer wat het was. Maar het jaarlijkse lijstje favoriete wijnen? Dat is er gewoon. En geen zorgen: ze zijn net zo mooi als anders.

Duitse pinot noir met een Bourgondisch trekje

Het Deutsches Weininstitut organiseerde een persreis met als titel Pinot Paradise. De nadruk lag op de ontwikkeling van de pinots of Burgundersorten. En waar Lars Daniëls in Perswijn 4 van dit jaar over de opkomst van chardonnay in Duitsland schreef, legt Magda van der Rijst de focus op Spätburgunder ofwel pinot noir, zoals hij in Duitsland steeds vaker wordt genoemd.

In de serie Alles behalve wijn,
deel 8: irrigatie

Wijn komt niet zomaar tot stand. In het proces van wijnbouw en wijnmaken maakt een wijnboer gebruik van allerlei materialen, van plantmateriaal tot gisten en vaten. Deel 8 gaat over de verschillende systemen en manieren van irrigatie.

In de serie Doorgelicht:
Cuerdamayor 2020 van Bodegas y Viñedos Artadi

Lars Daniëls bestudeert één bijzondere wijn van alle kanten. Deze keer een van de fraaiste wijnen uit een hooggelegen deel van Rioja, ook al draagt de wijn die herkomst niet. Hij werd speciaal gemaakt voor de Nederlandse importeur.

Agulhas Wine Triangle, het koele zuiden van Zuid-Afrika

Afgelopen september was Ronald de Groot in Zuid-Afrika te gast bij de Agulhas Wine Triangle. Dat is een club van producenten in het zuidelijkst gelegen wijngebied van Zuid-Afrika: Cape Agulhas en omstreken. De meeste leden zitten in subgebied Elim. Andere zijn meer verspreid. Rode draad: wind en koelte van de oceaan.

Botrivier: koel weer, warme sfeer

We staan aan de rand van de rivier, niet meer dan een beek eigenlijk. Ze stroomt rustig richting zee, 16 kilometer verderop. Maar het landschap laat nog duidelijk de schade zien van de overstromingen van twee jaar terug, toen 200 millimeter regen op één dag een tsunami veroorzaakte. ‘De bergen dragen littekens’, zegt Sebastian Beaumont. Toch kan deze tegenslag de stemming niet drukken in Botrivier.

La Borne Alte Reben, zeldzaam goed

Hoog in Morstein, grenzend aan Brunnenhäuschen, ligt de basis van een van de beste en meest exclusieve Rieslings ter wereld: La Borne Alte Reben van Weingut Wittmann. Een zeldzame line-up van acht wijnen bewees zijn status.

In de rubriek Wijnmensen: Barbara Houtzager
“Klanten zijn trouw. Ze kopen heel graag dezelfde wijn”

Als inkoper van onder andere de huiswijnen van Albert Heijn kent Barbara Houtzager de smaak van de Nederlandse wijndrinker als haar broekzak. “Wat ik zelf lekker vind, maakt helemaal niet uit”.

In de serie Op de wijnkaart: Joey de Kruijf
“Je schenkt geen Puligny in een bolletje”

Joey de Kruijf en zijn team zoeken de maximale beleving voor de gast. Niet alleen met een vierdelige wijnkaart, ook met de glazen. ‘Met een mooi glas sta je meteen met 5-0 voor.’

In de rubriek Lekkere trek: Wijnbar Bart-à-Vin in Antwerpen en Bar Bet in Utrecht

Onze tips voor de lekkerste adressen in Nederland en België waar wijn op een voetstuk staat.

In de rubriek Aan tafel: sommelier Martijn Damen adviseert bij beekridder met kastantjepuree en appel en bij spruiten met ingelegde peer, blauwe kaas en walnoot

We hebben twee lekkere gerechten, een sommelier die bij elk drie wijnen adviseert en een proefpanel dat het allemaal uitprobeert.

De gobelet: niet voor niets eeuwenoud

De gobelet is het geleidingssysteem dat eeuwenlang de hoofdrol speelde in de wijnbouw in het Middellandse Zeegebied. Sinds het begin van deze eeuw zijn veel van deze ‘struikjes’ slachtoffer geworden van het wereldwijde uniformiseren van geleidingssystemen. Gelukkig begint het besef te groeien hoe bijzonder de gobelet eigenlijk is.

Afgelopen week had ik het voorrecht in Toscane te zijn, in dit geval voor de Benvenuto Brunello. Een mooi event, waar de jaargang wordt gepresenteerd die nieuw op de markt komt. In dit geval Brunello di Montalcino 2021 en de Riserva’s van 2020. Twee heel verschillende jaren. 2020 was warm en de wijnen zijn soepel en toegankelijk. Eigenlijk nu al lekker om te drinken. 2021 is een koeler jaar, waarin de opbrengsten lager zijn door vorstschade. De wijnen zijn geconcentreerd, maar ook nog erg gesloten. Om te proeven niet zo simpel, want je hebt snel de neiging de lichtere wijnen van de jaargang 2020 gewoon ‘lekker’ te vinden – waar het bij wijn natuurlijk ook om draait. Maar je voelt overal om je heen dat, zeker de producenten – 2021 gewoon beter wordt gevonden. En dat Brunello di Montalcino een wijn moet zijn die je weg kunt leggen. Als je een Col d’Orcia 1975 proeft, dan weet je dat de mogelijkheden enorm zijn. Maar ja, wie heeft dat geduld nog?

De wijnen zijn mooi, en als je hier rondrijdt, raak je ook altijd weer onder de indruk van het landschap. Hoge heuvels, tot bijna 500 meter, met diepe dalen, op 150 meter hoogte. Het is goed te beseffen dat dit nog maar 50 jaar geleden een simpel boerenland was, waar de druivenstokken stonden aangeplant tussen de olijfbomen, zoals de eigenaar van Col d’Orcia, Francesco Moreno Cinzano, nog maar even benadrukt, als we zijn wijn uit 1975 in het glas hebben. Sinds begin jaren tachtig, na het verkrijgen van de DOCG in 1980 – als eerste Italiaanse streek – maakt de streek een stormachtige ontwikkeling door. In de jaren zestig waren er nog geen dertig wijnboeren, inmiddels zijn dat er zo’n 250. De drijvende kracht achter het succes is de populariteit van de wijnen op de Amerikaanse markt. Mooi, maar ook een gevaar.

Het succes heeft hier geleid tot hoge prijzen. En hoge prijzen zorgen voor genoeg geld om te investeren. In het wijnmaken, maar vooral in de wijngaard, zoals lage opbrengsten en een strikte selectie op kwaliteit. Zo stuwt populariteit de kwaliteit van de wijnen omhoog. Een ontwikkeling die je overal kunt zien in wijngebieden met succes. Barolo, Bourgogne, Champagne, Napa Valley, we kunnen ze allemaal opnoemen. Het kopen van een goede rode Bourgogne leek dertig, veertig jaar geleden een soort Russische roulette. Nu barst het van de mooie wijnen. Een van de gevolgen is dat het ook voor kleinere producenten rendabel wordt een eigen wijnbedrijf te beginnen. We waren op bezoek bij SanCarlos, met drie hectare wijngaarden en 10.000 flessen productie. Klein maar fijn. Ook in de Bourgogne en de Champagne of Barolo kun je goed leven van een wijngaard van een paar hectare en je focussen op pure kwaliteit.

Dat betekent ook, ik schreef dat hier al eerder, dat kleine producenten de grotere dwingen tot een betere kwaliteit. Inmiddels zijn we er aardig aan gewend geraakt. Kleine importeurs duiken in deze niche, en bieden kleine partijen topwijnen van kleine producenten aan, die rapido uitverkocht zijn. Ik zeg ‘gewend geraakt’, maar ik zou ook kunnen zeggen ‘verwend geraakt’. Het is niet vanzelfsprekend dat het zo blijft. Want wereldwijd staan de prijzen van dit soort topwijnen onder druk. Ik wist het wel van Bordeaux en Rioja, maar het speelt ook in Italië. Omdat de V.S. zo’n belangrijke markt is, lijden de producenten in Brunello onder de importtarieven van Trump en de algemene onzekerheid op de Amerikaanse markt, inclusief de lagere wijnconsumptie. We kunnen onze schouders er over ophalen, of zelfs denken dat het goed is dat de prijzen een keertje omlaag gaan. Maar het kan ook het hele ecosysteem aantasten, en veel kleinere producenten de kop kosten. Dat kan leiden tot een omgekeerde weg, met een verschraling van het aanbod, met minder producenten die genoeg geld hebben om in hun wijnen en wijnbedrijven te investeren. Er zal altijd een toplaag zijn voor mensen met (te) veel geld, maar juist het mooie middenveld zou wel eens flink onder druk kunnen komen te staan. Met rijke Amerikanen die voor miljoenen wijngaarden in Napa Valley kochten, en die nu hun druiven hebben laten hangen, omdat niemand ze wil hebben, heb ik niet zoveel medelijden. Maar kleine familiebedrijven in goede Italiaanse wijngebieden, die van generatie op generatie zijn opgebouwd, zie ik niet graag verdwijnen. Dat zou een grote verarming van het wijnaanbod betekenen.

Ronald de Groot, hoofdredacteur.