Sake, de Japanse wijn [sic!], past perfect bij Japanse gerechten, zoals sushi, maar kan ook prima gedronken worden bij andere (oosterse) gerechten.Volgens Hallo van Jumbo zou sake ‘wijn’ zijn. Vreemd voor spul dat van rijst gemaakt wordt en niet van druiven.
Het proeven en drinken van wijn is onnodig belast met allerlei complexiteiten, getuige de weinige wijndrinkers die in een groep hun wijnimpressies spontaan op tafel durven gooien. Nog stroever loopt het in gezelschap van vermeende wijnconnaisseurs. Gewone wijndrinkers nemen aan dat spreken over wijn geleerd moet worden.
Wijnstudies, ronkende wijndiploma’s, dikke wijnboeken en hoogdravende wijntaal doen dat lichtelijk vermoeden. Wijnverlegenheid bestaat en komt niet uit de lucht gevallen. Niet eens zo lang geleden was wijn iets elitairs van clerus, adel en intellectuelen. Zo ook het praten over wijn: je moest er slim en man voor zijn. Die tijden zijn voorbij, op enkele sporen na. En die moeten stilaan verdwijnen.
Terug naar de essentie: wijn pleziert, ontstresst, ontroert en troost. Wijn is het leven vieren, de kleine en de grote momenten. Opperst wijngeluk vindt plaats wanneer wijn en lijf één worden: momenten van alleszeggende stilte, van plechtig ogen sluiten en nederig buigen voor dat uitzonderlijke vermogen van wijn om zielen-roerselen op te poken en aan te blazen. Deugddoend wijnproeven vraagt geen studie, alleen wat receptiviteit. En woorden vinden voor belevingen, dat kan iedereen. Hoe origineler, hoe leuker: ‘neus van oude kranten’, ‘bos na regen’, ‘zwetend meisje na het paardrijden’, ‘mondgevoel van stroop of verse boter’, ‘smaak van overrijpe bloedappelsien en cervelaatworst’. Alle uitdrukkingen, zinswendingen en uitroepen zijn principieel toegelaten. Wijn is van iedereen en niemand moet zijn mond houden.
Wat bedoel ik met receptiviteit? Wel, voor mij is het aandachtig zijn voor hoe die eerste snuf en slok mijn lijf beroert, secondenlang de weg van de wijn door mijn lichaam en ziel volgen. Het lijf bevat een heel eigen geschiedenis van sensorische belevingen. Het reageert bliksemsnel, met evaluaties, associaties en herinneringen. Wijnproeven is voor mij een poging om de rijkdom van de eerste spontane lijfelijke sensaties en associaties in het bewustzijn te krijgen en met gesticuleren en verbaliseren te delen met anderen. Eventueel gevolgd door enige intellectuele analyse zoals vergelijking met soortgenoten en speculatie over invloeden van terroir. Aangeleerde proefwoorden – bloemen, kruiden, gekonfijt fruit, mollig, strak, tertiair – kunnen helpen, maar kunnen evengoed in cerebraal gezwam uitmonden.
Ik vind het fijn om een wijncursus aan beginnende wijnproevers te geven. Deze gemotiveerde en aanvankelijk nog wijnverlegen drinkers proeven onbevangen. Vrouwen lijken het gemakkelijker te hebben dan mannen, die vaker bang lijken te zijn om af te gaan. Het creëren van een veilige, en nimmer schoolse sfeer bevordert het wijnproeven uitermate. Iedereen ruikt en smaakt anders en daarom is iedere geur- of smaakassociatie per definitie waardevol. Wijnervaring en taal ontmoeten en verrijken elkaar en precies dit proces wordt door cursisten als het fijnste onderdeel van de cursus ervaren. Wijncursussen kunnen wijnverlegenheid verhelpen of juist versterken. Dit hangt van de docent af.
Mijn boodschap: ontspan u, maak ruimte vanbinnen, durf te fantaseren, maak vergelijkingen, ruim alle remmingen op, zeg zonder overpeinzingen wat je ervaart. Bij wijnproeven ga je helemaal los, en een beetje alcohol helpt. Wijnverlegenheid is nergens voor nodig.
Stefaan Soenen, gastauteur bij Perswijn, is wijnliefhebber en schrijft onder de naam Wine Tales. Hij bespreekt hierin uiteenlopende thema’s zoals de psychologie van het wijnproeven, de waarde van wijnbeoordelingen en scores, Beaujolais, de symboliek van wijn, het belang van schenktemperatuur, en nog veel meer. Stefaans verhalen zijn tevens te vinden op Facebook.
Wanneer is er sprake van een groot terroir? Wanneer een hectare wijngaard een miljoen euro kost!Bourgogneproducent Jean-Marie Guffens (Domaine Guffens-Heynen, Verget).
Ik woon in de stad, maar met vijf minuutjes fietsen ben ik in het bos. Daar ligt een gezellig buurtrestaurant annex kroeg. Het is een fantastische plek met een groot terras dat uitkijkt over de weilanden en bossen….
Zodra de eerste lentezon schijnt, probeer ik hier een plekje te bemachtigen. Want als ik van iets een grote glimlach op mijn gezicht krijg, dan is het wel van daar zitten met een lekkere voorjaarswijn in mijn glas.Voorjaarsidylle in de uitgave Happy Food (tja) van lifestylemagazine Allerhande met Albert Heijns ‘wijnexpert’ Minta Nicolai aan de onvermijdelijke ‘voorjaarswijn’ in een wel heel bijzonder bos.
White wine made from grape. Vin blanc issu de raisin.
Leerzame mededeling op het rugetiket van de Sauvignon Blanc Réserve 2014 van Barton & Guestier. Al is dat enkelvoud weer wat merkwaardig.
Krugentocht in Zwolle!SMS-bericht van wijnschrijfster Magda van der Rijst.
Oostenrijk kent een rijke wijnbouwtraditie. De Romeinen verbouwden al wijn in het zuidoosten van het land en in de middeleeuwen brachten de monniken de Oostenrijkse wijnbouw tot grote bloei. Helaas gooiden de druifluisepidemie aan het einde van de 19e eeuw, de twee wereldoorlogen en een nationaal wijnschandaal in de jaren negentig (sic!) roet in het eten….
Proef&, de leefstijlpublicatie van Gall&Gall, wil lezeressen en lezers een lesje Oostenrijkse geschiedenis bieden. Fijn initiatief, maar let dan wel op de nauwkeurigheid van de feiten. Het beruchte wijnschandaal brak immers uit in 1985.
Punten en wijnen, een heikel punt. Is Robert Parker als schuldige aan te wijzen voor de opgeklopte prestatie- en concurrentiecultuur in wijnproeverijen? Met punteninflatie als gevolg? En wat is meer punten waard: kracht of verfijning? Stefaan Soenen laat zijn licht schijnen op deze kwestie.
Puntentellingen in wijnproeverijen werken me steeds meer op de zenuwen. De wijnen met de meeste smaakvulling en de krachtigste cuvées overschrijden de drempel van 90 punten met twee vingers in de neus en gaan er vandoor met de mooiste medailles. Dit doet te weinig recht aan wijnen met minder body. Ontmoedigend ook naar wijnbouwers die deze ‘lichtgewichten’ maken. Precies deze wijnen worden op proefavonden gemakkelijker leeggedronken. Wijnliefhebbers verlangen naar wijnen met minder alcohol. Maar presenteer hen een reeks volle wijnen met daaraan toegevoegd een gedistingeerde Saar-Riesling van 11,5% alcohol en een elegante Jura-Trousseau van 12% alcohol, en je krijgt lagere scores voor de laatst twee. Hoe fijn, geconcentreerd en lang ook, bij evaluaties leggen de wijnen met weinig volume het af tegen die met veel volume. Waarom is kracht zo immens belangrijk in waardering en prijszetting van wijn? Het blijft me verbazen.
Punten creëren een prestatie- en concurrentiecultuur. Wijnen die in principe niks met elkaar te maken hebben, worden toch op dezelfde schaal vergeleken. Een andere probleem is smaakvoorkeur en smaakgewoonte. Ook al beweren we het soms anders, we houden bijna allemaal van veel en rijk aroma. Veel smaak, onmiddellijke smaak, vette smaak en zoete smaak door overrijpe druiven, belachelijk lage opbrengsten, maximale extractie van aroma en kleur, boostergisten, stevig oproeren van gistresten en genereuze houtrijping, en bam: 95 punten. Verschrikkelijk vermoeiend, zo’n krachtcultus! En merk op: wat we dolgraag drinken, is niet altijd wat we hoog (laten) scoren.
De schuld van deze misgroei wordt op de Amerikaanse wijnschrijver Robert Parker afgeschoven. Niet helemaal onjuist, maar wel wat gemakkelijk. De macht van een schrijver is een exponent van heersende cultuurtendensen. En die cultuur ademen wij met volle teugen in. Het glas moet big and amazing zijn. Het ridicule van de krachtcultus blijkt als men het vergelijkt met andere domeinen die esthetische beleving nastreven: de kunst en de muziek. Is een groot schilderij beter dan een gedetailleerd miniatuur? En is pianissimo minder mooi dan forte? Gelukkig laat de wereld van de wijn ook andere geluiden horen.
Schenk mij nu maar een glaasje Muscadet, Domaine de l’Ecu. Geef me tijd om te zoeken naar de fijne smaaknuances. Elke dag opnieuw wil ik de wijn interpreteren, opnieuw beluisteren, genieten van zijn zuiverheid, mijn oren spitsen voor het gefluister dat ook finesse wordt genoemd. Elegantie, evenwicht, delicatesse, zo heten wijnen die aan tafel passen. Originaliteit en magie zijn wat ik zoek. De ene wijn is het in kracht, de andere in bescheidenheid. Stefaan Soenen, gastauteur bij Perswijn, is wijnliefhebber en schrijft onder de naam Wine Tales. Hij bespreekt hierin uiteenlopende thema’s zoals de psychologie van het wijnproeven, de waarde van wijnbeoordelingen en scores, Beaujolais, de symboliek van wijn, het belang van schenktemperatuur, en nog veel meer. Stefaans verhalen zijn tevens te vinden op Facebook.
Bediening: “Wat wilt u drinken, meneer?”
Gast: “Een fino sherry graag, mevrouw.”
Bediening: “Bedoelt u soms Viognier?”
Modern leven in een bekende Utrechtse wijnbar.
In Cot We Trust.
Motto dat niet op dollarbiljetten staat, maar op een etiket van Thierry Puzelat-Bonhomme, producent in Touraine.
