Grande Vini d’ItaliaTitel van een voorverkoopofferte van Wijnkoperij Okhuysen met Italiaanse wijnen. Op die wijnen valt niets aan te merken, maar op het gebezigde Italiaans helaas wel wat. Het moet immers Grandi Vini zijn. Tikje slordig, zeker na het ‘pondje’ over de Rijn in een recente uitgave van Okhuysens Vinée Vineuse…
Het is dinsdagmiddag, rond de klok van vieren. Enigszins verward en overprikkeld zit ik in de auto. Het tintelt van mijn kruin tot mijn tenen. Met nog ruim vier uur te rijden, kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel. Nog een laatste knipoog naar de kathedraal van Reims. Zo lang als het kan blijf ik in mijn linkerspiegel turen.
Zo lang mogelijk genieten van die stad, de sfeer en zijn wijnen, wetende dat ik het meest inspirerende weekend van dit jaar achter me laat. Het is bijna vijfentwintig graden. Als een labrador hang ik met mijn kop uit het raam. Exact de helft van mijn gezicht is zo rood als een kreeft. Ach, wat maakt het uit. Nog even dit vakantiegevoel, want in Amsterdam is het waterkoud. Met Reims uit het zicht dwalen mijn gedachten af, en maak ik een opsomming van alle wijnen die ik dit weekend heb geproefd. Ongeveer tweehonderdvijftig champagnes in vier dagen tijd, dat laat zijn sporen wel na. Het verwerken van de ontmoetingen met zoveel nieuwe wijnpersonages gaat nog wel even duren. Mijn lichaam siddert na van de zuren.
Wat is het toch een voorrecht om zoveel champagnes te mogen proeven. Al probeer ik mij wel te behoeden voor de gevaren van de grote proeverijen. Hoe meer flessen er naast elkaar staan, hoe sneller we geneigd zijn ze tegenover elkaar te zetten. En erger nog: ze tegen elkaar uit te spelen. Dit is niet hoe ik met prachtige wijnen om wil gaan, want zo gaan we immers ook niet met mensen om. Alsof iedere leuke blonde heer of dame wordt vergeleken met mijn bestaande blonde vrienden, waarna alleen de knapste mag blijven. Dan leer je maar weinig nieuwe mensen kennen en blijft je vriendengroep erg klein. Iedereen is immers uniek, iedereen doet er toe en kan een toevoeging zijn op mijn vriendenkring. Zo heeft ook elke fles zijn verhaal, moment en functie. Aan ons proevers de schone taak om de wijn te doorgronden en het juiste moment te vinden.
Bij zulke grote proeverijen dreigt dit ‘speeddaten’ te worden: vluchtig aftasten, een scan op zuiverheid en voorkomen. Het blijft vrij oppervlakkig en veelal komen de meer extroverte wijnen als winnaars uit de bus. Ja, het zijn vaak de snelle jongens met hun gladde praatjes die snel scoren. Tijdens eerdere edities van de champagneweek heb ik dan ook ruim honderd wijnen meer geproefd dan dit jaar. Maar toen nam ik nauwelijks de tijd om me af te vragen wat voor wijn ik nu daadwerkelijk in mijn glas had. In mijn gretigheid wilde ik alles proeven, maar wist ik geen contact te maken met wat er achter de bubbel verscholen lag.
Loslaten is het antwoord. Laat het idee los dat je overal een technische beschrijving van dient te maken. Dit jaar heb ik vooral naar de wijnmaker geluisterd, en de wijn proberen aan te voelen. Wat is het verhaal achter het wijndomein, wat wil de wijnmaker ons meegeven? En: wat voor impact heeft het op mij?
Conclusie: in vier dagen tijd honderden wijnen proeven blijft speeddaten, maar in plaats van de vraag “Wat doe jij in het dagelijks leven?”, vraag je “Wat wil je ermee bereiken?”. Het echte ontdekken vindt plaats aan tafel, met aandacht en voldoende tijd om de wijn te leren kennen. De grote proeverijen zijn niet bedoeld voor het verkrijgen van grootse inzichten, maar vooral voor het scheppen van overzicht. Laat je dan ook niet verleiden tot een oordeel. Geniet van de ontmoetingen, en wie weet wordt het liefde op het eerste gezicht.
Geniet & have fun,
Vinoniek
PS: mijn meest inspirerende ontmoeting was met Champagne Lacourte-Godbillon. Voor diegene die echt met zichzelf in het reine willen komen.
"Coupes de coeur""Dail 010-4360766"Bij het beste restaurant van Rotterdam en omstreken is zowel het Frans als het Engels op de website voor enige verbetering vatbaar. Wat betreft de keuken overigens een coup de coeur. So dial P for Parkheuvel.
In “Ergens aan de Maas” bezingt de Brabantse zanger en liedjesschrijver Gerard van Maasakkers een uniek plekje aan de rivier. Hij kan wel uitschreeuwen hoe mooi en fijn het daar is, maar wil het tegelijkertijd voor zichzelf houden. Heel herkenbaar. Ik had die ervaring en dat dilemma toen ik onlangs een aantal wijnen leerde kennen.
Met een vriend was ik op een proeverij in het Amsterdamse Casa400, een hotel waarvan de naam bij ons associaties opriep met kamers die je per uur kunt huren en waar je dan helemaal geen tijd hebt om wijn te proeven. Het bleek mee te vallen. We stapten een ruime, lichte lounge binnen waar de dame achter de balie ons vriendelijk de weg wees naar de juiste zaal. Daar waren veel wijnmakers uit Castilië en León samengekomen om hun wijnen te laten proeven en met een beetje geluk een importeur te vinden. Wijnen uit Toro, Ribera del Duero, Rueda, Cigales en andere streken in die regio.
Gretig begonnen we met de witte wijnen, vaak Verdejo’s. Zoals dat gaat, maakten we aantekeningen, vertelden we elkaar welke wijnen we het best vonden en bespraken we de prijs-kwaliteitverhouding. Er was veel te genieten. Het was ook boeiend om met producenten te praten, maar toch was er weinig om over naar huis te schrijven, laat staan om een column aan te wijden. Tótdat we bij een tafeltje kwamen van een man in een vaal, wit t-shirt waarop zijn naam stond: Daniel Ramos.
Daniël is een wijnmaker uit Cebreros in het zuiden van Castilië en León, niet ver van Madrid. Hij maakt ongefilterde, biologische wijnen van albilla real, sauvignon blanc en garnacha. Daarbij gebruikt hij zowel oude als nieuwe technieken. Het is een man van traditie die het terroir volledig tot z’n recht laat komen. Wat een variatie en eigenheid! De witte wijn van sauvignon blanc is vol, krachtig, complex en totaal anders dan de wijnen van die druif uit de Loire, Nieuw-Zeeland of Chili. De rode wijnen van garnacha verschillen allemaal sterk van elkaar, afhankelijk van de bodem (schist of zand), de helling en de ligging in de zon. Er is ook een overeenkomst: iedere wijn is een explosie, wat zeg ik, een tsunami aan geuren en smaken. Veel fruit, kruiden, rijpheid, complexiteit en ga zo maar door. Daarbij zijn de wijnen een soort toverballen in vloeibare vorm, waarbij niet de kleur, maar de geur en smaak voortdurend veranderen.
Ik viel van de ene verbazing in de volgende en meende zelfs te merken dat Daniel een beetje bang werd van mijn wat intimiderende enthousiasme. Ik was onder de indruk en dat liet ik merken ook. Liefde bij de eerste slok. Gulzige liefde.
Eerlijk gezegd betwijfel ik of deze wijnen commercieel interessant zijn. Het zijn geen allemansvrienden en goedkoop kun je ze niet noemen. Maar deze wijn wíl je ook helemaal niet verkopen. Die wil je ruiken, proeven, voelen, drinken! Deze wijn wil je voor jezelf houden. Net als dat ene mooie, unieke plekje aan de Maas.
Een chic geklede wijnjournalist, die in zijn leven nog nooit een druppel wijn maakte, las een verlegen wijnmaker tijdens een mega-wijnbeurs de les. De wijn was beter geweest als de vinificatie zus en zo was uitgevoerd, en in de wijngaard dit en dat was ondernomen. Ik aanschouwde dit eenrichtingsgesprek en voelde plaatsvervangend schaamte.
Wat was er gebeurd als de wijnboer de journalist had uitgelegd hoe hij beter teksten kon schrijven? Nederigheid is een belangrijke waarde. Natuurlijk mogen wijnbouwers bekritiseerd worden. Maar ik zou dat als sommelier, wijnhandelaar of wijnschrijver alvast voorzichtig doen.Het typeert de wereld van de wijn. Je hebt mensen die wijn maken en mensen die erover praten. De talrijke titels die liefhebbers en professionals in wijnopleidingen en wedstrijden kunnen verwerven, doen soms vergeten dat de belangrijkste plaats van onderscheiding de wijngaard en de kelder is. Het is daar dat het wonder van de wijn geschiedt, niet in tijdschriften, fel verlichte klaslokalen of grote seminarzalen.
Wijnmakers verdienen de meeste lof, niet de beste sommelier der Lage Landen, noch de internationaal doorgebroken wijnschrijver of nieuwbakken Master of Wine. Soms hoor je wijnhandelaren fier verkondigen dat hun wijn een prijs won in een wedstrijd. Op de website zie je de winkeleigenaar poseren met ‘zijn’ gemedailleerde fles. Ik heb daar moeite mee. De ongetwijfeld bekwame wijnverkoper heeft de wijngaard aangelegd noch onderhouden. Hij heeft geen stokken gesnoeid, geen gewasbescherming gespoten en niet geoogst. Hij had geen rusteloze nachten bij nachtvorst, hagel of aanhoudende regenbuien. De handelaar verdient een pluim omdat hij de wijn vond, verkocht en zo veel klanten tevreden maakte. Maar de eer van de bekroning komt de wijnboer en zijn of haar team toe.
Een gelijkaardig fenomeen is dat van bekende en welvarende politici, muzieksterren of bankiers die wijndomeinen kopen. Ze produceren zogezegd hun eigen wijn. Maar wijn maken is niet hetzelfde als betalen om wijn te maken. Terwijl de heren of dames gekostumeerd de lofbetuigingen van het publiek in ontvangst nemen, maken de echte vakmannen de vaten en de kelder klaar voor de oogst.Mensen poetsen graag hun blazoen op met wijn maar vergeten hun beperkte verdienste. Zij die geen aarde aan de schoenen hebben, geen groeven in de handen, geen vuil onder de nagels en geen ervaring in de kelder: zij moeten naar mijn mening niet de eerste viool pretenderen te spelen. Geef de wijn terug aan de wijnmaker!
Stefaan Soenen, gastauteur bij Perswijn, is wijnliefhebber en schrijft onder de naam Wine Tales. Hij bespreekt hierin uiteenlopende thema’s zoals de psychologie van het wijnproeven, de waarde van wijnbeoordelingen en scores, Beaujolais, de symboliek van wijn, het belang van schenktemperatuur, en nog veel meer. Stefaans verhalen zijn tevens te vinden op Facebook.
Pink Chilla – ein badischer „Pink Port“!Manfred Zimmermann, unser Kellermeister im Weingut Kalkbödele aus dem südbadischen Merdingen, hat einen Rosé-Port kreiert, der ab sofort unter dem Namen „Pink Chilla“ erhältlich ist.
Der Aperitif mit portugiesischem Vorbild ist geschmeidig, samtig und mit seinem fruchtig-frischen und feinen Himbeeraroma nicht nur geschmacklich ein echtes Highlight – auch die Farbe ist bezaubernd.[…]
Die Idee, einen roséfarbenen, gespriteten Aperitifwein zu kreieren, bewegte unseren Kellermeister Manfred Zimmermann schon länger. Der Jahrgang 2014 bot dann auch noch die natürlichen Bedingungen, dass unser badischer Pink Port Realität werden konnte. Die Roséfarbe erhält der, „Pink Chilla“ getaufte, Rosé im Portstil durch den Saftabzug bei der Rotwein-Maischegärung (Saignée). Dabei werden den mazerierenden Pinot-Beeren ca. 5% ihres schon eingefärbten Saftes entzogen.
Die temperaturkontrollierte Gärung und der Ausbau im Edelstahlgebinde transportieren die frische, klare Frucht. Die Gärung wird durch Zugabe von hochwertigem Branntwein an einem sensorisch interessanten Punkt gestoppt. Somit bleibt ein gewisser Anteil des natürlichen Restzuckers erhalten. Diese fruchtig-süße Rosé Port-Variante besticht durch das exquisite Aroma reifer Himbeeren. Auch optisch kommt er als Hingucker daher.
Mededeling van het Badische Weingut Kalkbödele.
In mijn zoektocht naar de wereld die wijn heet, ben ik in het vliegtuig naar Chili gestapt. Chili staat bekend om haar betaalbare en kwalitatief goede wijnen. Vooral het supermarktsegment met wijnen van rond de vijf euro wordt steeds meer door de Chilenen gedomineerd. Ik vraag me af in hoeverre de productie van de betere kwaliteitswijnen ook naar Nederland kan overwaaien.
Het is warm, de taxi zoeft door de vallei, wijnranken zijn tot in de verste heuvels te zien. Dit is Colchagua Valley, in de wijnvolksmond ook wel ‘het Napa Valley van Chili’: het gebied dat de beste druiven oplevert. De poorten openen en we rijden de laan op van het imperium van de grootste wijnmaker van Chili, Aurelio Montes.
In de hal staat een donkerbruin, glimmend houten standbeeld van een engel. Statig en vastberaden, net als de eigenaar. Aurelio Montes is een lange man met een flink postuur, levensgroeven tekenen zijn gezicht, en daarboven zijn herkenbare baseballpet. Hij glimlacht naar me en zegt: “I see a familiar face.” Een paar dagen eerder had ik hem ontmoet op een barbecue van een andere wijnmaker.
Aurelio vertelt: “De engel is er om ons te beschermen. Eén van mijn partners kwam bijna om het leven bij een auto-ongeluk. We besloten daarom de engel in ons merk terug te laten komen als beschermheilige. Zo heet onze beste Carmenère Purple Angel, vanwege de donkere kleur van de wijn.” Carmenère is dé druif van Chili, stevig qua structuur met in de schil aroma’s van groene paprika. Ik ben benieuwd.
Op de tafel in de door airco gekoelde zaal staat een aantal lege glazen. Aurelio nodigt ons uit om te gaan zitten en we proeven het volledige assortiment. In de nieuwe lijn ‘Outer Limits’ heeft hij ge-experimenteerd met verschillende druivenrassen. Zo maken we kennis met een nieuwe assemblage van carignan, syrah en mourvèdre. Stevig, maar met ronde tannines.
Aurelio beschrijft zijn beste cuvées: “Montes Alpha M, cabernet sauvignon, is voor bij een galadiner; Montes Folly, syrah, komt het beste tot zijn recht bij het haardvuur; Montes Purple Angel, carmenère, maakt je wild; naakt ren je door de wijngaard.” Ik laat deze topcuvées door mijn mond kolken. Het zijn werkelijk parels, en ze kunnen in mijn beleving absoluut concurreren met hun Franse druifgenoten.Het is de vraag of de Nederlandse consument bereid is om meer te betalen voor de Chileense wijnen dan ze gewend zijn in de supermarkt. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen om deze goudmijnen te promoten.
Tekst en foto: Maud Veldkamp
Maud Veldkamp schrijft al geruime tijd wijnblogs. Dit blog verscheen eerder op de website van E-CRU wines & spirits.
True, the label paper had been imported from Italy. The labels had been produced on an old letterpress printer, after which the paper had been hand-cut and applied by hand. My problem was that I had come to taste wine – not sneak a peek at the Gutenberg Bible. […]
Savvy producers may sometimes act rustic, but it seems they think like Louis Vuitton’s marketing department.
Michael Fridjhon over zogeheten ‘craft wines’ in de Zuid-Afrikaanse krant Business Day Live.
Vacqueyras heeft 1300 hectare wijngaard met 45 wijnboeren en 130 coöperaties.Opmerkelijke mededeling in een Nederlandse prijscourant. Vertaalfoutje?
Chateau Lafite Rothschild has released its Bordeaux 2014 wine at an approximate price of 285 euros per bottle ex-Bordeaux, which makes it the same price as last year and around 14% lower than 2012, so the cheapest on the market excepting the 2013 vintage.
Decanter.com over de prijsstelling van Lafite 2014. Een term als 'least expensive' zou hier meer op zijn plaats geweest zijn.
