Reportages & Reizen

Afgelopen donderdag, op de eerste dag van Nebbiolo Prima Albeisa Wines, hebben we in de ochtend Roero en Barbaresco 2017 geproefd. En in de middag wijnen uit 2007, 2006, 2005 en 2004. Het was een interessante, leerzame dag. 2017 was een bijzonder jaar, dat vroeg begon en waarin (zeer) vroeg werd geoogst (ruim 2 weken eerder dan langjarig gemiddelde). Al met al was de cyclus maar circa een week korter dan ‘normaal’. De zomer kende een aantal zeer hete perioden, waarin de groei en rijping deels blokkeerden. Dat heeft ervoor gezorgd dat de wijnen uiteindelijk veel maar niet té veel alcohol hebben. Over de fenolische en aromatische rijpheid is men tevreden. Bijzonder is 2017 als het gaat om zuren. De totale zuurgehaltes (som van alle organische zuren, gemeten in de most en wijn) zijn vrij laag, maar de pH (kracht van zuren, vooral wijnsteenzuur) ook. Daarvoor zijn waarschijnlijk twee redenen: de geoogste druiven hadden nog maar weinig appelzuur en door de droogte (gebrek aan water in bodem) is er weinig kalium opgenomen. En dus weinig uitval van wijnsteenzuur (kalium bindt wijnsteenzuur en dat valt dan deels uit als wijnsteen), waardoor de pH nauwelijks omhoog ging.

Zou door de eeuwen heen de angst voor het zoetgevooisde, behekste stemgeluid van de Lorelei ook de druiven eromheen onbemind hebben gemaakt? Het moet bijna wel, want wijnen uit de Mittelrhein zijn niet bepaald bekend. En dat terwijl ze toch behoorlijk indrukwekkend zijn. Hoog tijd dus voor een spotlight op dit kleine, maar kwalitatief hoogwaardige Duitse Anbaugebiet.

Begin oktober 2019 trok ik met Camille Karout, handelaar in Libanese wijn sinds 2013, en mijn vriend Peter, gediplomeerde sommelier, voor een week naar Libanon. Het was een droom van me om dit bijzondere land in het Midden-Oosten te bezoeken. Een klein land met een rijke geschiedenis, qua oppervlakte slechts een derde van België en een vierde van Nederland. Ik vroeg Camille, geboren en getogen in Libanon, Nederlander van nationaliteit maar wonend in het Belgische Retie, om voor mij een wijnreis te organiseren.

Deze proefnotities horen bij het artikel Alto Adige: bijna perfect (PERSWIJN #7 – 2019). Binnen Italië neemt Alto Adige, of Südtirol, zoals ze hier meestal zeggen, een bijzondere plaats in. De streek werd na de Eerste Wereldoorlog van Oostenrijk naar Italië overgeheveld, en de uitstraling is nog altijd heel Oostenrijks.

Deze proefnotities horen bij het artikel Monferrato – ‘We blijven knokken voor Barbera d’Asti’ (PERSWIJN #7 – 2019). We waren ter plekke op uitnodiging van het Consorzio van Barbera d’Asti. Voluit: het Consorzio Barbera d’Asti e Vini del Monferrato. De wijngaarden van Monferrato liggen grotendeels in de provincies Asti en Alessandria. Uit de naam van het Consorzio kun je afleiden dat Barbera d’Asti de belangrijkste en bekendste wijn is uit deze regio, en barbera verreweg de belangrijkste druif. Tijdens ons bezoek werd daarnaast uiteraard ook aandacht gevraagd voor de andere druiven van de streek. Voor freisa en grignolino bijvoorbeeld, maar ook voor onbekende rassen als ruchè en uvalino.

Woensdag 16 september organiseerde de Vereniging Vlaamse Sommeliers voor de 15e keer de wedstrijd Beste Belgische Wijn. Naar goede gewoonte in Brugge die scone, mijn geboortestad. Ik was present, samen met een aantal wijnjournalisten, een handvol wijnbouwers en 60 sommeliers en wijnexperten.

Wijntoerisme is populairder dan ooit. Wij van Perswijn krijgen veel vragen over wat je kunt doen in wijngebieden, welke producenten je absoluut moet bezoeken, waar je moet eten en drinken, wat de mooiste routes zijn om te rijden, fietsen en wandelen, enzovoort. Dus moeten we dat weer eens optekenen. Deze keer gaat Lars Daniëls naar een tijdloze favoriet: de Elzas.

Giovanni Bodecchi laat ons trots zijn druiven zien in zijn wijngaard in de buurt van het stadje Albinea in de provincie Reggio Emilia. Hij bewerkt ongeveer 4,5 hectare met druivenrassen als trebbiano, lambrusco, malvasia en spergola. Met druppelirrigatie krijgen de druiven voldoende water om uit te groeien tot grote, volle trossen. Giovanni is zeer tevreden over hoe de planten erbij staan. Dat gaat lekkere wijn worden, denk je dan. Maar daar zijn deze druiven niet voor bedoeld.