Ongefilterd: waarom Bordeaux uiteindelijk altijd wint
Bordeaux is en blijft een merkwaardig geval in wijnland. Het is een beetje als met religie. Je probeert je er tegen te verzetten en er van los te komen, maar het lukt niet. Bordeaux blijkt uiteindelijk toch boven alle twijfel verheven!
De meeste wijnliefhebbers van middelbare leeftijd zijn ooit met Bordeaux begonnen. Als serieuze wijn, wel te verstaan. Bourgogne deugde immers niet en ook de rest was bij voorbaat al tweederangs. En dat is dan nog mild uitgedrukt.
Waarom Bordeaux uiteindelijk altijd wint
Bordeaux is en blijft een merkwaardig geval in wijnland. Het is een beetje als met religie. Je probeert je er tegen te verzetten en er van los te komen, maar het lukt niet. Bordeaux blijkt uiteindelijk toch boven alle twijfel verheven!
De meeste wijnliefhebbers van middelbare leeftijd zijn ooit met Bordeaux begonnen. Als serieuze wijn, wel te verstaan. Bourgogne deugde immers niet en ook de rest was bij voorbaat al tweederangs. En dat is dan nog mild uitgedrukt. Met het vorderen der jaren en bijgevolg het milder worden van het oordeel is de wereld er echter wat genuanceerder gaan uitzien. De Bourgogne bleek bij nader inzien zo gek nog niet en pinot noir eigenlijk een veel intrigerender en complexere druif dan de toch enigszins beperkte cabernet sauvignon. Merlot dan? Tja, niet aan te ontkomen, maar voor een Cabernetadept een beetje dubieus vanwege niet streng genoeg. Liever een moeilijke Cabernet – enkel te begrijpen voor gevorderden! – dan een ‘gulle’ Merlot. Jammer alleen van die ongemakklijke werkelijkheid, lees: volstrekt onbegrijpelijke wijnen van de niet te hachelen soort. De Bordelais bleken – en blijken nog steeds – sterker in het consistent uiten van ronkende woorden dan in het consistent aanbieden van lekkere wijnen. Je kan wel zeggen dat een wijn ‘klassiek’ is en bijgevolg tijd nodig heeft, maar eens onrijp is altijd onrijp. Alle fijne traditie ten spijt. En dus begon er twijfel te rijzen aan de onfeilbaarheid van het Classement van 1855, zeg maar de catechismus van de Bordeauxdrinker. Het valt toch niet te rijmen dat een notoire minkukel als Croizet-Bages jaar in, jaar uit door mag gaan met het uitbrengen van regelrechte troep onder de noemer cru classé? Een schande, om nog maar te zwijgen van al die andere crus die door niemand minder dan Parker zelve zo mooi omschreven worden als ‘perennial underachievers’. Ja maar ze moeten rijpen. Om te ruiken naar jodium en te smaken naar groene paprikasap? Voeg daar dan ook nog eens het hele gedoe met die uit de hand gelopen primeurprijzen voor de veronderstelde topwijnen bij, en de verklaring voor opstandigheid en drang tot afvalligheid is daar. Over dus naar Bourgogne, zij het uiteraard heimelijk. En naar de rijpe, ‘fruit driven’ sexbommen uit streken waar de zon wel altijd schijnt? Soms. Want er is ook twijfel aan de twijfel.
Met Bordeaux is het net als met gereformeerd (geweest) zijn: al probeer je het nog zo hard, je komt er nooit van af. Als ware het predestinatie! Uiteraard is dit de pure, zij het extreme versie voor streng calvinistische Médocdrinkers. Voor (ex-) rooms-katholieken is er de wat mildere variant met meer merlot uit de Libournais. Ook Bordeaux, maar toch wat ‘rekkelijker’ en makkelijker. Dit echter terzijde.
De grote kracht van Bordeaux, ondanks alle mitsen en maren, is dat het keer op keer weergaloos mooie wijnen produceert waar je koude rillingen van krijgt. Net als van psalm 23, hetzij in oude, hetzij in nieuwe berijming. Voor heidenen: De Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Vertaald naar Bordeaux: wijn die je in je nekvel grijpt, ofwel in traditionele stijl – in de goede zin des woords! – ofwel in een wat modernere.
Ik kreeg recentelijk weer eens die aangename koude rillingen bij het proeven van de net gebottelde jaargang 2004 bij de jaarlijkse presentatie van de Union des Grands Crus de Bordeaux in Brussel. Die jaargang is hopeloos onderschat, omdat hij ingeklemd zit tussen het geweld van 2003 en 2005, een beetje als de luchtige vierde symfonie van Van Beethoven tussen zware giganten als de Eroica en de Vijfde. Menige 2003 valt echter zwaar tegen vanwege geroosterd, alcoholisch, tannineus en atypisch, terwijl bij 2005 de concentratie bij vlagen wel heel erg intens is. Met andere woorden: is dat spul nog wel drinkbaar? Het meer ‘klassieke’ 2004 – in de positieve zin des woords – is dat al vast wel, dankzij mooie zuren en rijpe tannines bij een gemiddelde intensiteit. Ik ben zelden een jaargang tegengekomen waarbij het zo makkelijk was om alle wijnen te proeven zonder door alcohol of valse tannines uitgeteld te raken. Wijnen die zich laten drinken én bewaren. Een beetje als die van het eveneens nogal onderschatte 2001, zij het wellicht over de hele linie een slagje beter. En die laten zien dat de Bordelais wel degelijk verstand van eigentijds wijnmaken hebben. Sommige van die ‘perennial underachievers’ blijken het nu ineens te kunnen! Zie bijvoorbeeld Lascombes, Beychevelle, Belgrave, La Tour Carnet, Malescot-Saint-Exupéry… Moraal: laat de ‘grote-namen-uit-de-grote-jaren-met-de-hoge-punten-en-de-veel-te-hoge-prijzen rustig aan de statusbeluste patjepeeërs. Er is gelukkig nog heel wat meer moois voor wie echt verstand van en liefde voor wijn heeft. Wees gerust: de voorraden van 2004 zijn – mild uitgedrukt – voorlopig nog lang niet uitgeput. Ergo…
2006: goede kwaliteit op basis van strenge selectie
Opbrengsten omlaag, prijzen omhoog
Wijnen serveren
Overzichtsproeverij Imperial en Partners in Wijn
Dirler, Riesling Bollenberg 2004, Alsace
Résidence haalt nog meer Duitse toppers in huis
Gall & Gall pakt dit najaar uit met een ambitieuze serie Australische wijnen in diverse smaken en stijlen. De van origine Australische Matt Skinner, sommelier van Jamie Oliver, was speciaal uit Londen overgekomen naar restaurant Southern Cross in Heemstede om de wijnen te presenteren en om en passant het eerste exemplaar van zijn eigen boekje Superwijn 2007 in ontvangst te nemen. Hij had het niet al te moeilijk, want de inkopers van Gall&Gall hadden hun huiswerk werkelijk uitstekend gedaan. Er stond derhalve een ijzersterke serie wijnen op tafel. Onderstaand een korte typering, met tussen haakjes de normale verkoopprijs. Wijnen met * zijn met nadruk aanbevolen.
Frankrijk heeft voor de productie van tafelwijnen na enig onderhandelen een limiet gesteld van 110 hectoliter per hectare. Dit is een verlaging van 20 hectoliter per hectare ten opzichte van de limiet van vorig jaar, die op 130 hl/ha stond. Oorspronkelijk was de Franse regering van plan om te werken met een beperking tot 90 hectoliter, om te komen tot een beperking van de overproductie van wijn, die het land al enige tijd parten speelt. Dat er toch een compromis is bereikt op een hoger niveau, komt door protesten van de Franse organisatie van producenten van tafelwijnen. Deze organisatie wees er op dat er in Italië en Spanje helemaal geen productiebeperkingen gelden, zodat de Franse boeren niet meer goed zouden concurreren met hun zuidelijke collega’s. Daar zit wel wat in. Vreemd eigenlijk dat Europa zich met allerlei detalis bemoeit, maar in dit soort kwesties totaal geen sturende of afremmende rol vervult.
Katja Schweder uit Hochstadt in de Pfalz is in Dresden gekozen en gekroond als 58e Duitse wijnkoningin. Ook de koningin van het afgelopen jaar, Sylvia Benzinger, was uit dat gebied afkomstig. De nieuwe koningin wacht de taak om gedurende het komende jaar als ambasadrice van de Duitse wijn bij ongeveer 200 manifestaties in binnen- en buitenland aanwezig te zijn. Saillant detail: de jury voor de verkiezing bestond uit niet minder dan 73 leden…
Voor de 20e keer heeft de belangrijkste Italiaanse wijngids Vini d’Italia – ook wel bekend als Gambero Rosso – zijn sterrenwaarderingen bekend gemaakt. De editie 2007 beschrijft op ruim 1000 pagina’s maar liefst 2206 producenten en vermeldt daarvan 16 duizend wijnen. De beoordeling gebeurde door een team van 130 proevers. Dit jaar kregen 282 wijnen de hoogste waardering van drie glazen, alias tre bicchieri. Toscane haalde er daarvan 55 binnen, Piemonte 53. Subtoppers zijn Friuli Venezia Giulia met 29 wijnen, Veneto met 24 en Südtirol / Alto Adige met 23. Onderstaand het volledig overzicht van bekroonde wijnen.