Zo, dat zit er weer op. Een trits aan feestdagen met als afsluiting, als klap op de vuurpijl, de jaarwisseling. Op naar het nieuwe jaar, met een glas champagne in de hand. Dit jaar maar eens niet om middernacht obligaat een fles ‘opengeknald’, maar lekker eerder op de avond wat fijne Champagne gepakt. Gelukkig drinken we dat niet alleen op dit soort avonden –maar dat had u ongetwijfeld al begrepen.
Mooi om te zien wat een nieuwsbericht over het mogelijk verbieden van vuurwerk allemaal kan losmaken. We zijn erg gehecht aan onze ‘tradities’, zoveel is zeker. Tja. Maar laten we eerlijk zijn. Dat harde knallen, daar is ook eigenlijk niets aan. Ik ben benieuwd of het verbod echt zal doorgaan, volgend jaar. Misschien kan er tegelijk ook een verbod worden uitgevaardigd op het rond middernacht laten knallen van Champagneflessen. Een rondvliegende Champagnekurk kan ook tot ernstige schade aan de ogen leiden -misschien is dat een mooie aanleiding.
Nu de sneeuw valt en de kerstdagen naderen, is het weer tijd voor wat ik ‘nostalgische’ wijnen zou kunnen noemen. Wijnen van oudere jaren, die je met spanning openmaakt, in de hoop dat er nog iets moois onder de kurk zit. Met het panel hebben we altijd een jaardiner, waarin vaak heel oude flessen op tafel komen. Je weet van te voren dat er heel goede, maar ook mindere flessen bij zijn. Sommige wijnen doorstaan de tand des tijds niet. Andere juist fantastisch.
Terwijl ik de laatste hand leg aan de restaurantgids Grootspraak, is het altijd leuk en leerzaam eens te kijken naar ‘wat anderen er van vinden’. Wij doen het lekker op onze eigen manier, met de focus op de wijn en de wijnkaart, dus dat is per definitie anders. Voor de horeca is het rode bandengidsje nog altijd de ‘gouden standaard’.
Onze panelproeverij werd onlangs afgesloten met een aantal zoete Bordeaux, waaronder een paar mooie Sauternes. Heerlijk om na afloop nog wat te nippen van deze zoete wijnen, om de tannine van de rode wijnen een beetje ‘weg te spoelen’. Wat opvalt is dat moderne Sauternes tegenwoordig zo puur en zuiver in zijn fruit is. Zeker in een mooie jaargang als 2013, waarin ook mooie zuren zitten en bitters van veel edele rotting. Dat was in het verleden wel anders.
In het weekend ga ik meestal even een stukje fietsen, maar dat zat er niet erg in deze keer. Elders vielen misschien minder buien, maar hier was het bar en boos. Het was leuker om de laatste hand te leggen aan het Champagne-supplement, dat we in december uitbrengen bij nummer 8 van Perswijn. Ik verheug me er nu al op.
Een heerlijk radioprogramma om in het weekend naar te luisteren is het theater van het sentiment, op radio 5. Ik weet het, dit is een programma met een onverbiddelijk hoog ‘ouwe lullen’- gehalte. Excuses voor m’n taalgebruik, maar anders kan ik het niet noemen. Het thema van het programma is de huidige datum, maar dan een jaar of dertig, veertig terug. Heerlijke oude muziek. De muziek uit je jeugd blijft je je leven lang bij, dat is nu eenmaal zo -dat is uit onderzoek ook gebleken. Hoe ‘fout’ de muziek ook kan zijn. Maar goed, over smaak valt niet te twisten.
Wijn is een heerlijk product. Alleen is de marketing om de wijn niet altijd even verheffend, en ook niet altijd eerlijk. Dat is marketing, zou je kunnen zeggen. Maar ja, het aan de man brengen van een minder goede wijn met een mooi verhaal is voor ons als wijnliefhebbers geen onverdeeld genoegen. Het is goed dat er tv-programma’s zijn als De Keuringsdienst van Waarde, die er bij uitstek op uit zijn om dit soort marketingverhalen door te prikken.
