Reportages & Reizen Archives - Pagina 27 van 32 - Perswijn

Reportages & Reizen

Reportages & Reizen

Tsjechische wijnen

Best verrassend eigenlijk, het gegeven dat de Tsjechische Republiek, bierland bij uitstek, bijna 20.000 hectare wijngaarden telt. Dat is niet zo heel vel minder dan de 25.000 van Slovenië. Wijnbouw in Tsjechië is niet iets van vandaag of gisteren, maar kent een eeuwenlange traditie. Dat Tsjechische wijnen niettemin nobele onbekenden zijn, heeft alles te maken met kleinschaligheid en met omstandigheid dat ze tot voor kort uitsluitend voor binnenlandse consumptie bedoeld waren. Maar daar begint langzaam aan verandering in te komen. Een groep van zestien bedrijven kwam onlangs zelfs naar Den Haag, op zoek naar Nederlandse importeurs. Of hun wijnen enige kans maken? Misschien. Een beetje klimaatopwarming zou daar alvast toe bijdragen…

Tsjechie_groot.jpg
Best verrassend eigenlijk, het gegeven dat de Tsjechische Republiek, bierland bij uitstek, bijna 20.000 hectare wijngaarden telt. Dat is niet zo heel vel minder dan de 25.000 van Slovenië. Wijnbouw in Tsjechië is niet iets van vandaag of gisteren, maar kent een eeuwenlange traditie. Dat Tsjechische wijnen niettemin nobele onbekenden zijn, heeft alles te maken met kleinschaligheid en met omstandigheid dat ze tot voor kort uitsluitend voor binnenlandse consumptie bedoeld waren. Maar daar begint langzaam aan verandering in te komen. Een groep van zestien bedrijven kwam onlangs zelfs naar Den Haag, op zoek naar Nederlandse importeurs. Of hun wijnen enige kans maken? Misschien. Een beetje klimaatopwarming zou daar alvast toe bijdragen…

Tsjechië is ondanks zijn verleden in feite een nog jong wijnland dat pas in de jaren negentig, nadat het van het juk van het socialisme verlost was, serieuze kwaliteitsambities begon te tonen. Kwaliteit van levensmiddelen was in de naoorlogse arbeidersparadijzen van het Oostblok bepaald geen prioriteit geweest. En dus was het bij de productie onverschilligheid troef. Het enige wat telde, waren hectoliters. Evenals andere voormalige broederstaten als Hongarije en Slovenië had Tsjecho-Slowakije wel het voordeel dat ook in de decennia van het alles nivellerende reëel existerende socialisme beperkt particulier grondbezit was toegestaan, in principe een gunstig uitgangspunt voor de ontwikkeling. Bij de splitsing van het land in 1993 kreeg Tsjechië ongeveer een derde van de wijngaarden binnen zijn grenzen.

Waar het sindsdien sukkelen geblazen was in Slowakije, heeft Tsjechië flink wat werk van zijn wijnbouw gemaakt. Zo zeer zelfs dat het nu niet alleen een grotere aanplant heeft dan de buren, maar ook een opmerkelijke technische voorsprong. In de aanloop naar het lidmaatschap van de Europese Unie nam de Tsjechische Republiek in 1995 een nieuwe wijnwet aan die gebaseerd was op de Duitse en die nadien enkele malen is aangepast. In de jaren negentig is veel geïnvesteerd in aanplant en modernisering van productiefaciliteiten. Via het nieuw in het leven geroepen Wijnfonds waren genereuze subsidies beschikbaar om nieuwe wijngaarden aan te leggen voorafgaand aan de toetreding tot de EU in mei 2004. De totale aanplant was in dat jaar toegenomen tot ruim 18.000 hectare tegen 11.000 in 1998. Sindsdien weten de Tsjechische producenten zich echter ook geconfronteerd met de vrije Europese wijnmarkt. Lees: met serieuze concurrentie.

Moravië

De Tsjechische wijnbouw is officieel verdeeld over twee gebieden, Bohemen en Moravië. Van die twee is het eerste van anekdotisch belang. Bohemen is de verzamelnaam voor geïsoleerd liggende wijngaardjes in de omgeving van Praag, o.a. langs de Elbe. Aardig, maar wie Tsjechische wijn zegt, zegt in feite Moravië. Het omvat 96% van het nationale wijngaardareaal. Moravië is onderverdeeld in vier subregio’s. Van west naar oost zijn dat Znojmo, Mikulov, Velké Pavlovice en Slovácko. Ze liggen ten zuiden van de stad Brno (Brünn) en lopen naar het zuiden door tot aan de grenzen met Slowakije en Oostenrijk. Ze sluiten zodoende aan op het Weinviertel en liggen dichter bij Wenen dan bij Praag. Voor het uiteenvallen van het Habsburgse Rijk vormden de gebieden één geheel.

Ook vandaag de dag is er een voorspelbaar grote mate van overeenkomst. Landschappelijk bijvoorbeeld. Veel wijngaarden liggen op zacht glooiende hellingen met op de top meestal bos, terwijl de rest zich bevindt op de golvende vlaktes die aflopen naar het nog vlakkere Donaubassin. In de lager gelegen wijngaarden komen klei en zand in de bodem voor, maar de belangrijkste kwaliteitsfactoren zijn de betrekkelijk lage ligging ervan tussen 100 en 250 meter boven zeeniveau en het continentale klimaat. De hoeveelheid neerslag is hier met amper 500 millimeter vrij gering. De meeste wijngaarden hebben een expositie tussen het zuidwesten en zuidoosten en worden goed beschut door hoger gelegen land meer naar het noorden.

Grensgeval

Toch is Moravië in klimatologisch opzicht een grensgeval, want voor het mooi iets te koel. Het is misschien politiek incorrect om het hardop te zeggen, maar een structurele opwarming van het klimaat zou voor de Tsjechische wijnbouw allesbehalve ongunstig zijn. Nu is het bereiken van voldoende rijpheid de achilleshiel. In de officiële documentatie van de nationale belangenorganisatie wordt zelfs openlijk toegegeven dat gemiddeld een op de vijf jaar ondermaats is. Zoveel eerlijkheid kom je niet vaak tegen!

Naar zich laat raden is de productie in overgrote meerderheid wit, waarbij de aanplant vrij divers is. Over allerhande obscure kruisingen hoeven we het niet te hebben wegens kwalitatief totaal oninteressant. De nabijheid van Oostenrijk komt duidelijk naar voren bij druiven als veltlínské zelené (grüner veltliner) en ryzlink rýnsky (rheinriesling), de variëteiten van het Weinviertel. Verder kom je ook welschriesling, gewürztraminer, pinot blanc en pinot gris tegen, alsmede de ‘internationale’ sauvignon blanc en chardonnay tegen. Rood is van ondergeschikt belang, met als druiven o.a. blaufränkisch, st. laurent en zweigeltrebe.

Aandachtspunten

Je kunt er niet omheen. Wie anno 2010 Tsjechische wijnen proeft, zal ze altijd vergelijken met die uit Oostenrijk, en dan met name die uit het Weinviertel. Hoewel hun progressie in technisch opzicht overduidelijk is en de in Den Haag geproefde wijnen zonder uitzondering zuiver bleken, blijft er voor de Moravische producenten nog het een en ander te doen wanneer ze succesvol willen concurreren met hun buren. Zo zou het voor sommigen bijvoorbeeld geen kwaad kunnen om het eens wat rustiger aan te doen met het gebruik van gecultiveerde gisten. Ook was er bij diverse wijnen sprake van een te nadrukkelijk proefbaar restzoet. De verleiding om met wat restzoet te werken is overigens wel begrijpelijk, gelet op de van nature forse zuurgraad van de wijnen. Een hoeveelheid van 6 gr/l is heel normaal.

De Tsjechen hanteren in hun internationale communicatie hardnekkig Duitse termen als Kabinett, Spätlese en Auslese. Dat is begrijpelijk omdat men de Duitse wijnwetgeving als vertrekpunt voor de Tsjechische genomen heeft, maar toch niet zo slim omdat ze potentiële consumenten makkelijk in verwarring brengen. Het moet toch te denken geven dat heel wat Duitsers zelf liever vandaag dan morgen afscheid nemen van al die predikaten. Bovendien zijn de Tsjechische (eigen)namen zijn al moeilijk genoeg. We blijven de ontwikkelingen met belangstelling volgen, want met de ambities in Moravië zit het wel goed.

www.wineofczechrepublic.cz

René van Heusden

Reportages & Reizen

Pieksman Wijnimport: bio, bio en niets dan bio

Iedereen heeft het momenteel over biologisch geproduceerde wijnen, maar hoe veel importeurs voegen nu werkelijk de daad bij het woord? Het zijn er nog altijd maar een handjevol. Een bedrijf dat al sinds de oprichting ervan in 2002 een radicale biokoers vaart en zich volledig in dit type wijnen gespecialiseerd heeft, is Pieksman Wijnimport in Amstelveen. Niet alleen laat de nieuwe prijscourant zien dat assortiment zich al maar verder uitbreidt, binnen afzienbare tijd zullen de wijnen ook makkelijker bereikbaar worden voor de liefhebber.

Auke_groot.jpg
Iedereen heeft het momenteel over biologisch geproduceerde wijnen, maar hoe veel importeurs voegen nu werkelijk de daad bij het woord? Het zijn er nog altijd maar een handjevol. Een bedrijf dat al sinds de oprichting ervan in 2002 een radicale biokoers vaart en zich volledig in dit type wijnen gespecialiseerd heeft, is Pieksman Wijnimport in Amstelveen.

Niet alleen laat de nieuwe prijscourant zien dat assortiment zich al maar verder uitbreidt, binnen afzienbare tijd zullen de wijnen ook makkelijker bereikbaar worden voor de liefhebber.

Volledig gecertificeerd

Vader Auke en zoon Yvo Pieksman werken met een assortiment dat volledig uit gecertificeerd biologische en biologisch-dynamische wijnen bestaat. Nog opmerkelijker is dat het bedrijf zich met deze wijnen tot nu toe sterk op de horeca alsmede op gespecialiseerde wijndetailhandels richtte. Die focus op de horeca vraagt wel enige durf en overtuigingskracht, te meer omdat er naast makkelijk te appreciëren wijnen ook wel eens eigenzinnige of zelfs ronduit controversiële exemplaren bij zitten die wel heel nadrukkelijk ‘biologisch’ overkomen en een nadrukkelijke gebruiksaanwijzing vragen. Maar laat dat maar over aan een markante persoon als Auke Pieksman. Aan spraakwater heeft hij nooit gebrek. En dat is zacht uitgedrukt. Goed nieuws voor geïnteresseerde particulieren: begin juni is de opening van een eigen winkel in Amsterdam gepland. Die wordt gevestigd aan de Hogeweg 19, op de hoek met de Bredeweg.

Twee-derde Frans

Het assortiment van Pieksman Wijnimport is de afgelopen jaren gestaag uitgebreid en telt intussen rond de 230 wijnen, afkomstig van ongeveer tachtig producenten in acht verschillende landen. Ruim twee-derde daarvan komt op rekening van Frankrijk. Nieuwkomers in de prijscourant van dit voorjaar zijn Domaine Grand Guilhem uit Fitou, Mas Foulaquier uit Pic Saint-Loup, Domaine du Loup Blanc uit de Minervois, alsmede Quinta de Sardonia en moederbedrijf Dominio de Pingus in Ribera del Duero. Inderdaad, de producent van cultwijn Pingus. Pieksman biedt daarvan het oogstjaar 2001 aan.

Grote namen

Het assortiment (zie de website) telt trouwens wel meer ‘grote namen’, wat eens te meer aantoont dat biologische wijnbouw een steeds gangbaardere en vanzelfsprekendere praktijk aan het worden is. Toch ligt de grootste aantrekkingskracht van het aanbod wellicht nog meer in de originaliteit van de vele minder bekende producenten. Je houdt ervan of niet, maar commercieel opportunisme is niet bij. Je krijgt hier bio in zijn puurste vorm en niet uit een fabriek.

http://www.pieksman.nl

René van Heusden

Reportages & Reizen

Variatie troef bij voorjaarsproeverij Q-Vines

Of we dit jaar toch eens wilden proberen om langs te komen bij een van de proeverijen in het Biltse. Gelet op de sympathieke toon van de uitnodiging én de beschikbaarheid van tijd konden we ditmaal moeilijk nee zeggen tegen de uitnodiging van Q-Vignes. Ook niet gelet op de goede reputatie die Q-Vignes geniet. Eind 2006 werd Tjeerd Dijkstra door Hubrecht Duijker tot Wijnkoper van het Jaar uitgeroepen. Dan heb je echt wel bewezen iets in je mars te hebben.

Rene-groot_1.jpg
Of we dit jaar toch eens wilden proberen om langs te komen bij een van de proeverijen in het Biltse. Gelet op de sympathieke toon van de uitnodiging én de beschikbaarheid van tijd konden we ditmaal moeilijk nee zeggen tegen de uitnodiging van Q-Vignes. Ook niet gelet op de goede reputatie die Q-Vignes geniet. Eind 2006 werd Tjeerd Dijkstra door Hubrecht Duijker tot Wijnkoper van het Jaar uitgeroepen. Dan heb je echt wel bewezen iets in je mars te hebben.

Samen met Clara Gruben startte Tjeerd in 1993 zijn zaak in De Bilt. Vandaag de dag werkt hij met een team van acht gekwalificeerde wijnenthousiastelingen. Dat woord kan niet genoeg benadrukt worden, want het oprechte enthousiasme druipt er letterlijk en figuurlijk af. Onder de teamleden bevindt zich ook Tim Bos, de man die zich met name met de Utrechtse horeca bezighoudt. Q-Vignes opereert vanuit twee dicht bij elkaar gelegen locaties. Naast het monumentale moederpand (met kelder!) aan de Dorpsstraat in De Bilt werd namelijk kortgeleden een tweede vestiging geopend aan de buitenkant van Bilthoven. Een niet onbelangrijke reden daarvoor was de langdurige afsluiting van de Biltse Dorpsstraat voor ingrijpende werkzaamheden. Menig detaillist kan daar tegenwoordig over meepraten… Ondanks de ligging buiten het centrum is de vestiging in Bilthoven wel opvallend vanwege het moderne exterieur en de ligging op een ‘zichtlocatie’, zodat er heel wat nieuwsgierige nieuwe klanten binnenkomen. In het weekeinde, want de winkels kennen beperkte openingstijden (zie de website).

Op wie richt Q-Vignes zich? In principe op iedereen. Het verkoopt zowel aan de (regionale) horeca als aan particulieren die op zoek zijn naar wijnen buiten de platgetreden paden. Hoe het bedrijf te werk gaat bij zijn selectie en wat voor wijnen het voert? Laten we gemakshalve gewoon even citeren wat er op de site staat:

“Sinds 1993 importeert Q-Vignes Wijnimport rechtstreeks wijnen uit diverse wijnlanden. Authenticiteit en karakter staan hierbij voorop. Dat betekent dat de herkomst (bodem, klimaat, druif) terug te vinden moet zijn in de wijn. Alleen wijnen die het karakter van de regio weerspiegelen en een gunstige wijn/prijs verhouding hebben, worden door ons proefpanel geselecteerd voor import. Maandelijks komt dit proefpanel bijeen om de binnengekomen monsters deskundig te beoordelen. Wij bezoeken vele beurzen in binnen- en buitenland en gaan uiteraard bij de “wijnboer” op bezoek om de sfeer van het bedrijf te proeven.”

In de praktijk klopt dat, want men blijkt het avontuur allerminst te schuwen. In tegendeel zelfs, al ligt de nadruk ligt wel duidelijk op Europa. Zie de diverse wijnen uit weinig gangbare herkomstgebieden of van weinig courante druivenrassen. Landen als Hongarije of Slovenië mogen op evenveel belangstelling rekenen als de meer gangbare. Binnenkort gaan Dijkstra en Bos bijvoorbeeld Hongaarse wijnen met ‘moeilijke’ namen van Zoltán Demeter voeren.

Het zijn stuk voor stuk indicaties dat intrinsieke kwaliteit van een wijn hier nog altijd voor vermeende ‘naam’ gaat. Met andere woorden: etikettendrinkers hebben bij Q-Vignes weinig te zoeken. Liefhebbers van originele wijnen zo veel te meer. Uit de ongeveer vijftig wijnen die te proeven waren bij de voorjaarsproeverij in Bilthoven een aantal coups de coeur. Genoemde prijzen zijn particulier, inclusief BTW en afgerond.

Weingut Kurt Hain, Piesporter Riesling trocken 2008

Typisch Riesling, typisch Mosel, typisch 2008. Frisse zuren, mineralen, lichtvoetigheid, finesse, zeer hoge doordrinkfactor. En nog eens scherp geprijsd ook. Wat wil je nog meer?

€ 6,85

Marquès deAlella, Alella 2009

Een goed voorbeeld van de originaliteit bij Q-Vignes. Zeldzame Spaanse witte uit een klein gebiedje vlakbij Barcelona in Catalonië. Zuiver, mooi balans tussen fruit en fijne kruidigheid. Perfect bij mediterrane visgerechten.

€ 7,10

Quinta do Feital Alvarinho ‘Auratus’, Vinho Regional Minho 2009

Aantrekkelijk Portugees antwoord op de populaire (maar in de regel veel duurdere) Albariño uit Rías Baixas. Heel ranke, vieve en opwekkende wijn met spanning die smeekt om fruits de mer. Ongecompliceerd lekker.

€ 8,10

Cavalchina, Bianco di Custoza ‘Amedeo’ 2009

Wat een charmeur is deze witte Italiaan uit de omgeving van het Gardameer! Sap, sap en nog eens sap. Alsof je een rijpe witte perzik in je mond hebt. Met natuurlijk een beetje van die ‘typisch Italiaanse’ amandel.

€ 10,40

Birgit Eichinger, Roter Veltliner ‘Stangl’ 2009

Opmerkelijke, lichtelijk exotische wijn uit het Oostenrijkse Kamptal van een zeldzame druif. Vol en rond van smaak met een subtiel vleugje ‘gewürz’. (N.B. Ook Eichingers Grüner Veltliner Hasel is voortreffelijk.)

€ 12,20

Ktima Argyros, Santorini ‘Aidani’ 2008

Uitgesproken minerale wijn van het Griekse vulkaaneiland Santorini, gemaakt van de assyrtiko. Mineralen in het kwadraat, pikant, goede vulling. Wijn met uitgesproken karakter, een van de meest intrigerende witte van het hele Middellandse Zeegebied.

€ 14,35

Hermanuspietersfontein, Bloos 2009

Q-Vignes is sterk Europees georiënteerd, maar niet eenkennig. Zie deze lichtgekleurde rosé uit de omgeving van het Zuid-Afrikaanse Hermanus (dat ooit Hermanuspietersfontein heette). Gemaakt als klassieke Bordeauxblend van vijf met ietsje pietsje hout. Allesbehalve doorsnee!

€ 6,55

Nals Margreid, Südtiroler Lagrein 2008

Fraaie rode wijn van de ‘eigen’ blauwe druif lagrein uit het hoge noorden van Italië, geproduceerd door van een van de beste coöperaties in het zuidelijke deel Zuid-Tirol. Pittig, licht rokerig, karaktervol. Uiterst gastronomisch.

€ 10,75

Cavalchina, Valpolicella Superiore Ripasso ‘Torre d’Orti Morari’ 2008

Niet direct een speelse voorjaarswijn, want juist heel rijk en complex van structuur. Intens en extractvol, rijk zwart fruit, specerijen, warm, mooie tannine, prima lengte.

€ 9,70

Poggio Salvi ‘Tosco’, IGT Toscana 2006

Hoezo, klassiek Italiaans? Uitstekende Toscaan gemaakt van brunello (sangiovese grosso) en met een stevige knipoog naar Brunello di Montalcino. Gelaagde wijn met compacte smaak en prachtige complexiteit.

€ 14,25

Vins de Vienne, Crozes-Hermitage ‘Les Palignons’ 2007

Op de valreep nog een Franse rode. Veel hout – zoals ze dat bij Vins de Vienne nogal eens voor een handje hebben -, maar ook enorm veel concentratie en extract. Aangenaam heftig!

€ 19,45

Q-Vignes Wijnimport, Dorpsstraat 44, De Bilt

QV Wijnen, Van Dijcklaan 1, Bilthoven

http://www.qvignes.nl

René van Heusden

Links op de foto Tim Bos, rechts Tjeerd Dijkstra

Wine Society

Schoon volk

René van Heusden raakte diep onder de indruk van al het schone volk in de WineSociety deze maand. Hippe Cuno schopt het tot nieuw gezicht van de Wijnalmanak, Annette Badenhorst stuurde de Master of Lunch naar de Kaap en Stéphanie en Dieuwke verschenen hooggehakt bij de lunch.

WineSociety_groot.jpg
1 April…

Direct maar even met de deur in huis gevallen. We zijn erin getuind, in de 1 aprilgrap van WineLife met die zogenaamde hotlist van vijftig invloedrijkste Nederlanders op wijngebied. We dachten namelijk een paar dagen lang dat dit dilettantistische samenraapsel vol fouten, dubieuze klasseringen en raadselachtige ex-aequo’s serieus bedoeld was. Totdat we ontdekten dat we de apriluitgave in handen hadden. De grote denker Cruyff had weer eens gelijk: als je goed kijkt, dan zie je ‘t. Het is waarschijnlijk zo gegaan. De girlz van het vineuze meidenblad hadden al een paar biologische proseccootjes te veel op, toen een van hen voorstelde om dudes met strakke kontjes uit IJdorp en omstreken, alsmede wat eigen jeugdvriendjes uit de provincie tot wijniconen te verheffen. Van ‘onder invloed’ naar ‘invloedrijk’ is immers maar een klein stapje. Een paar ‘leken’ mochten de lachwekkendheid nog extra verhogen door types als Jan van Riebeeck toe te voegen. En wij er in onze naïviteit toch nog geloof aan hechten. Een beetje dom.

Bling voor Cuno!

Over coole dudes en hunks gesproken, ons aller hippe Cuno heeft het goed geschoten met zijn benoeming tot nieuw gezicht van de Wijnalmanak. Hij wist dat kennelijk al even voordat dit heuglijke nieuws door het Spectrum wereldkundig werd gemaakt, want we hoorden hem een week eerder op de jongerenzender BNN al hoog opgeven van zijn lunch in het Parijse etablissement L’Arpège, waar hij naar eigen zeggen 670 euro gespendeerd had aan een maaltijd. Bling! Daar kun je als jongere iets mee. Meer iets voor een zakenzender als BNR, dachten we zo. Maar dat terzijde. Terwijl we dit schreven, was onze trendgevoelige jongerenvriend wederom op BNN te beluisteren om La Tulipe van Snorremans aan te bevelen. Tja, dat is dan weer het andere uiterste.

We zien nu al vol spanning uit naar de ongetwijfeld heftige publicitaire concurrentiestrijd die dit najaar zal uitbreken om de gunst van Jan & Mien Publiek. Want met én Nicolaas én Harold ook vol commerciële ambities – ze proeven al dat treurige bocht echt niet louter voor de lol – zal het immers dringen geblazen worden in gidsenland. Misschien aardig om eens een weddenschapje over af te sluiten, want werelden met enkel winnaars bestaan niet. Cuno heeft wel een streepje voor op zijn rivalen. Met zijn team van assistent-proevers, onder wie zelfs de uiterst kundige maar immer bescheiden hoofdredacteur van Perswijn in de rol van meesterknecht, is hij wel de enige van de drie die zich kan meten met de fameuze Robert Parker! Zelf overwegen wij ons ook trouwens in de strijd om de gunst van wijndrinkend Nederland te werpen, maar dan wel met een even exclusieve als smaakvolle uitgave die De Beste Wijnen boven 100 euro zou kunnen gaan heten. Allez, laten we er 50 euro van maken. De crisis is immer nog niet ten einde.

In de wolken

We waren recentelijk weer eens in Zuid-Afrika. Op uitnodiging van het voorheen ‘kittige ding’, maar nu officieel tot wêreldwyf gepromoveerde Annette Badenhorst van WOSA. Ja, ja, daar heb je ‘r weer! Wen daar maar aan, want dit Boeremeissie heeft ons hart gestolen. Een vrouw buiten categorie. En dat supersensuele Afrikaans van haar. Grrr!

Wij dus naar de Kaap. En wie zagen we bij aankomst in Kaapstad as eerste in de aankomsthal? Bert de Boer van L’Exception! Even de miserie van ADO ontvlucht. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij niet op ons stond te wachten, maar we hadden niettemin een prettige en voor ons tegelijkertijd leerzame conversatie over technische details van het zwembad bij zijn optrekje in Zuid-Afrika. Ondanks zijn rare voetbalsympathieën is Bert namelijk wel een succesvol zakenman. Met kennelijk meer verstand van wijn verkopen.Eerder hadden we aan boord van de KLM even alle wijnen uit business class doorgenomen die geheel en al toevallig allemaal uit de stal van Bert en zijn compagnon Otto Lenselink, alias Mister Zuid-Afrika, bleken te komen. Een moment van vertroosting, want vliegen is tegenwoordig niet leuk meer. Nederig als wij zijn, doen wij dat gewoonlijk in economy. Ach ja, ze serveren je daar een ondefinieerbare hap uit de magnetron die door moet gaan voor een ‘Delicious Meal’, ook nog eens ‘specially selected for you’. Tjonge jonge, alleen een kalmeringstabletje ontbrak er nog aan! Maar duidelijk niet bedacht door Margot Janse, onze nationale trots die in Franschhoek de sterren van de hemel kookt. We kregen er een industrieel bijproduct uit Chili als ‘wijn’ erbij. Kennelijk even gekoeld in het bagageruim bij -40 graden. Maar vooruit, er zat wel alcohol in. Om de heilzame werking daarvan enigszins te kunnen ondergaan vroegen we netjes om een extra flesje. Meneer, dat mag ik eigenlijk niet doen, wist de purser ons te antwoorden. O nee, en van wie dan wel niet? We kregen uiteindelijk dus wel ons tweede flesje. En later werd alles goedgemaakt met dat spul uit de bezigheidsklasse. En Zuid-Afrika? Heel bijzonder: een paar gezamenlijke afspraken met Derrick Neleman van By the Grape en zijn twee (!) helpers die daar aan het filmen waren. Sympathieke kerels, daar niet van, maar op z’n zachtst gezegd geen toonbeelden van strakke organisatie. Soit. Als we dagelijks buiten kunnen ontbijten, lunchen en dineren, verdragen we veel. Een paradijsje, die Kaap. Voor ons soort mensen althans.

Brazil on the beach

Nog zo’n ervaring met deprimerende en opwekkende elementen was ons bezoek aan Scheveningen, alwaar een proeverij van Braziliaanse wijnen gehouden werd. Ideetje van Ivens Signorini die voor de ambassade dit soort leuke dingen doet. Locatie: het Braziliaanse restaurant Rodizio. Eerst even een beetje lente opgesnoven op de boulevard. Al waar opvallend veel lelijke en dom uitziende types zich onledig hielden in een allesoverheersende walm van frituurvet. In menig opzicht wel heel ver verwijderd van Copacabana en Ipanima…. Eenmaal binnen was het gelukkig en stuk plezieriger. Want hé, die Braziliaanse wijnen zijn echt leuk. Niks Nieuwe Wereld alcoholbommen, maar eerder Italiaans in stijl. En niet zelden gepresenteerd door zeer aantrekkelijke dames. Laat dat maar aan Brazilië over. Heel wat anders dan die ordinaire types buiten. Ook waren er natuurlijk diverse belangwekkende Nederlandse gasten, van wie zeker Ger Zwitser dienen te noemen, de machtige wijnman uit Zaandam. Hij verklaarde jaloers te zijn op zijn collega Hans Bootsma van de buying desk. Ja, ja, zo heet de afdeling inkoop daar tegenwoordig. Hans was namelijk ook naar Zuid-Afrika afgereisd. We kunnen de lezer verzekeren dat diens naam al rond gonsde toen wij er waren. Grote klanten bepalen immers hoe de wijn moet smaken die zij afnemen, niet de producent. Sterk punt nog voor Brazilië: bij Rodizio tappen ze een lekker pilsje. Zo zien wij dat graag.

Hemelse genoegens

Eindelijk weer eens een superbe lunch op kosten van een derde partij genoten!. Dat zat zo. Wijnkooperij (ja, met dubbel o) de Lange wilde graag even op tastbare en indringende wijze communiceren dat men sinds 1 maart met Champagne Henriot werkt. Zulks ter vervanging van Champagne Ruinart, dat door een interne verschuiving van strategie bij LVMH voortaan door Moët Nederland gevoerd wordt. Maar goed, een partijtje in het teken van Henriot dus. Net huis. En Dolf ten Houte de Lange en Paul Fankhuizen van voornoemde Wijnkooperij de Lange zijn mannen die je om een boodschap kunt sturen. Als locatie voor hun presentatie hadden ze restaurant De Bokkedoorns – voor intimi: De Bok – gekozen. Excellente keuze! Want wat is en blijft dat toch een fantastische zaak. Keer op keer, altijd weer. Als je dan in bepaalde publicaties leest dat de keuken zich onvoldoende zou ontwikkelen, dan kunnen wij daar alleen maar bedrukt van raken. Het supertrio John Beeren, Lucas Rive en Peter Bruins was wederom in topvorm. Maar er is altijd nog een overtreffende trap. Zoals de aanwezigheid van twee onwaarschijnlijk mooie vrouwspersonen in de gedaante van Stephanie Dumoulin van het Champagne Bureau en Ambassadeur de Champagne Dr. Dieuwke Engelsma. Beide hooggehakt en strak gesneden. Va va, wat een ravissante verschijningen! We verzekeren u, we hadden op dat moment nog geen druppel champagne op. Blijde boodschap uiteraard al wel op voorhand gecommuniceerd. Die champagnes smaakten derhalve wonderwel en de maaltijd was mag-ni-fiek! Echt waar. (ML 19,5/20)

Daarna een paar uur in de file om in het gezelschap van de geleerdste, geestigste én stilistisch begaafdste wijnvrouw van Nederland, tevens van fijn griffermeerde huize én schoenfetisjiste, de Matthäus te aanhoren. (Wie zou dát nou weer zijn???) Met champagne van De Sousa na om een voorschotje te nemen op de aanstaande opwekking van de Heer. Kijk, dat zijn nou die louterende dagen waar we intens blij van worden en nog een poosje blij van blijven.

Zen op z’n Zeeuws

Wat heet blij blijven? Op eigen kosten, maar daarom niet minder euforisch stemmend, was ons lunchbezoek aan De Kromme Watergang in het Zeeuws Vlaamse Slijkplaat, de zaak van Edwin en Blanche Vinke in de polder bij de Westerschelde. Voorspelbaar hoog Belgengehalte, wat altijd een bemoedigend teken is. Ja, maar het is zo ‘ver’, zeggen IJdorpers dan. Geneuzel. Hiervoor geldt: vaut le voyage! Slimme mensen begrijpen dat. We kwamen dan ook de in dit soort etablissementen welhaast onvermijdelijke Cees Vos tegen, voorzitter der Nederlandse Sommeliers en derhalve een man met smaak. Eerst even een eetlust bevorderende wandeling gemaakt langs het water. Zilte zeelucht opsnuiven en jezelf betrappen op de voorspelbare Pavlovreactie: onweerstaanbare trek in oesters. Aha! En dan kan de verwennerij beginnen. Champagne aan de Japanse karpervijver, in het zonnetje en in het meest betoverende damesgezelschap dat we ons als heer kunnen dromen. Super oesters natuurlijk. En wat kookt die Vinke machtig mooi! Puur en eerlijk, zouden ze in Zaandam waarschijnlijk zeggen. Geen schuimpjes, torentjes of wat voor technotrucjes. Wel onwaarschijnlijk subtiele bereidingen. Een door ons bewonderde collega van Vinke vertelde ons eens dat eten je tegelijk iets moet doen en rust moet geven. Welnu, dat is daar in Zeeland het geval. (ML 19/20).René van Heusden ML

Op de foto, van boven naar beneden en van links naar rechts: Cuno van ‘t Hoff, hoofdredacteur Ronald de Groot, Annette Badenhorst, Bert de Boer, Derrick Neleman, John Beeren, Ivens Signorini met Braziliaanse wijndames, Stéphanie Dumoulin en Dieuwke Engelsma.

Reportages & Reizen

Peptalk moet Bordeaux door de crisis helpen

En weer was het zover: Bordeaux presenteerde nog maar eens een ‘jaargang van de eeuw’. Het werkte. De afgelopen week werden alle bezoekrecords gebroken. De jaargang 2009 bracht honderden journalisten en duizenden handelaren uit de hele wereld naar Bordeaux, na een geslaagde ´buzz´ over de nieuwe, geweldige jaargang. Van de 220 aangemelde journalisten konden er ‘maar’ 120 aan de officiële proeverijen van de Union des Grands Crus de Bordeaux deelnemen, overigens al weer twintig meer dan vorig jaar. Maar de grote vraag blijft: hoe goed is 2009 nu eigenlijk? En: gaat dit ook leiden tot betere verkopen? Een eerste indruk na een week van marathonproeverijen.

Margaux_groot.jpg
En weer was het zover: Bordeaux presenteerde nog maar eens een ‘jaargang van de eeuw’. Het werkte. De afgelopen week werden alle bezoekrecords gebroken. De jaargang 2009 bracht honderden journalisten en duizenden handelaren uit de hele wereld naar Bordeaux, na een geslaagde ´buzz´ over de nieuwe, geweldige jaargang. Van de 220 aangemelde journalisten konden er ‘maar’ 120 aan de officiële proeverijen van de Union des Grands Crus de Bordeaux deelnemen, overigens al weer twintig meer dan vorig jaar. Maar de grote vraag blijft: hoe goed is 2009 nu eigenlijk? En: gaat dit ook leiden tot betere verkopen? Een eerste indruk na een week van marathonproeverijen.

Bordeaux blijft een bijzondere streek. Het is al heel bijzonder dat een week met proeverijen zoveel belangstelling trekt van over de hele wereld. Toch zijn ook de eerste kritische geluiden te horen over de nieuwe jaargang. Niet zo vreemd: bij zulke hooggespannen verwachtingen is de kans op teleurstellingen ook groter. Het staat buiten kijf dat de wijnen krachtiger en geconcentreerder zijn dan ooit. Ook de hoeveelheid tannines in de rode wijnen is nimmer zo hoog geweest. Maar dat heeft ook een keerzijde: veel tannines is geen goede eigenschap op zich, zo mochten we constateren. Algemeen wordt erkend dat de druiven begin september nog niet perfect rijp waren. Vroeger zouden ze wellicht tóch zijn geoogst, maar de moderne markt eist wijnen met niet te hoge zuren en met rijpe tannines. Wachten had echter zijn prijs: het alcoholgehalte van de wijnen bereikte recordniveaus. Bij verschillende châteaux in Saint-Emilion en Pomerol ligt de alcohol ruim boven de 15 procent. Toch te vroeg plukken leidde tot wijnen met harde tannines. Laat plukken ging ten koste van de frisheid en het fruit. Nog niet zo gemakkelijk als het lijkt dus. En dus kan zeker voor de rechter oever niet worden gesproken van een volledig geslaagde jaargang.

De eerste indruk is dan ook dat de mooiste wijnen uit het hart van de Médoc komen, met die uit Saint-Julien als hoogtepunt. We waren zeer onder de indruk van Ducru-Beaucaillou, Léoville-las-Cases en Léoville-Barton. Maar ook minder opvallende châteaux als Langoa-Barton, Lagrange of Talbot maakten daar prachtige wijnen. Ook in Margaux proefden we geweldige wijnen, met Margaux en Palmer als toppers. Alexander van Beek maakte prachtige Giscours 2009, zo mochten we met genoegen vaststellen. Pauillac deed het zeer goed, met prachtige wijnen bij de Premiers Crus -Mouton-Rothschild iets minder- en een geweldige Pontet-Canet, wederom. Iets minder waren we te spreken over de beide Pichons, overigens. In Saint-Estèphe één shining star: Montrose. Wát een wijn! Misschien wel dé wijn van de jaargang.

Nu iedereen weer huiswaarts is gekeerd, wordt de prijsvorming met angst en beven afgewacht. De fantastische Premiers Crus -Haut-Brion groots, Latour fantastisch, Ausone briljant- zijn echte speculatiewijnen geworden, die over de hele wereld hoge prijzen zullen behalen. Maar dan? De anderen zullen zich daaraan willen spiegelen -zo zit de Bordeaux in elkaar. Maar of ze dat kunnen is de vraag. In de Verenigde Staten zitten de kelders tjokkievol. Onlangs nog zijn daar grote partijen 2005 (het vorige ‘jaar van de eeuw’) onder de primeurprijzen van eigenaar gewisseld. Bordeaux hoopt op Engeland en Azië. Maar Engeland is nog in crisis, het pond staat laag, en of de Chinezen andere wijnen dan grote namen willen kopen, is heel twijfelachtig. Probleem is dat de châteaux hun wijnen van vorige jaargangen hebben verkocht en dus niet met de problemen van de afgelopen jaren zitten. Daar hebben ze de handel mee opgezadeld. En de handel durft amper tegengas te geven. Theodoor Mostermans formuleert het zo: “We zeggen wel dat de prijzen gematigd moeten zijn, maar niet te hard. We zijn bang dat we dan worden uitgesloten bij de verkoop van de wijnen. En dat kunnen we ons niet permitteren.” Tja. Bordeaux-eigenaren zijn net lemmingen. Allemaal richting afgrond, en dan?

Ronald de Groot

Lees alles over Bordeaux 2009 in Perswijn 3, inclusief meer dan vijfhonderd geproefde wijnen.

Reportages & Reizen

Lunch met Champagne Henriot

Sinds 1 maart 2010 wordt Champagne Henriot in Nederland vertegenwoordigd door Wijnkooperij de Lange. Producent en importeur communiceerden hun gemeenschappelijke boodschap op passende wijze met een proeverij en een lunch in restaurant De Bokkedoorns. Namens Henriot waren exportmanager Antoine Huray en chef de cave Laurent Fresnet naar Overveen afgereisd, met in hun bagage enkele bijzondere magnums – zoals de legendarische 1976! – om hun boodschap extra te ondersteunen. Dat lukte wonderwel.

Henriot_groot.jpg
Sinds 1 maart 2010 wordt Champagne Henriot in Nederland vertegenwoordigd door Wijnkooperij de Lange. Die raakte zelf Ruinart kwijt door verschuivingen binnen de Moëtgroep, terwijl Henriots vorige importeur niet zo goed paste bij de ambities van het huis. Dat ziet zijn wijnen – met nieuwe etiketten – het liefst in de topgastronomie.

Producent en importeur communiceerden hun gemeenschappelijke boodschap op passende wijze met een proeverij en een lunch in restaurant De Bokkedoorns. Namens Henriot waren exportmanager Antoine Huray en chef de cave Laurent Fresnet naar Overveen afgereisd, met in hun bagage enkele bijzondere magnums – zoals de legendarische 1976! – om hun boodschap extra te ondersteunen. Dat lukte wonderwel.

Chardonnay favoriet

Henriot, gesticht in 1808 en gevestigd in Reims, behoort met zijn jaarlijkse productie van ongeveer 1 miljoen flessen tot de weinige nog overgebleven zelfstandige middelgrote huizen. Henriot is tevens eigenaar van Bouchard Père et Fils (Bourgogne), William Fèvre (Chablis), Château Poncié (Fleurie) en Lejay Lagoute (crème de cassis). In de Champagne beschikt het over 35 hectare eigen wijngaarden in Avenay, Chouilly, Epernay en Mareuil-sur-Aÿ. Fruit van nog eens 85 hectare komt van telers met wie al jarenlang samengewerkt wordt. Smaakbepalende druif is de chardonnay, afkomstig uit befaamde cru’s als Chouilly, Oger, Avize, Mesnil-sur-Oger, Vertus en Cramant in de Côte des Blancs. Voor pinot noir zijn dat Avenay, Verzy, Verzenay en Mailly in de Montagne de Reims. Ook wordt wel eens klein beetje pinot meunier gebruikt.

Vijf wijnen

De vinificatie van alle basiswijnen gebeurt op staal, terwijl volledige malolactische gisting eveneens standaardprocedure is. In de Gallo-Romeinse crayères varieert de rijpingstijd voorafgaan aan het dégorgement van ongeveer drie jaar voor de Brut tot soms wel dertien jaar voor de prestigecuvée. Men hanteert een betrekkelijk lage dosage, zij het vanwege het hoge aandeel chardonnay ook weer niet extreem laag. Meestal ligt die tussen 8 en 10 gr/l. Aan Extra Brut doet men niet, aan zoetere types of monocru’s evenmin. Henriot brengt zodoende in totaal slechts vijf wijnen op de markt:

  • Rosé Brut

    Assemblage van 58 procent pinot (inclusief stille wijn om kleur te geven) en 42 procent chardonnay. Zalmkleur, discreet en subtiel rood fruit. Stijlvol, levendig en mineraal (niet voor het laatst), beschaafd fruitaccent. Delicate stijl.

  • Brut Souverain

    Henriots belangrijkste wijn, goed voor twee derde van de totale productie, met gelijke delen pinot en chardonnay en 20 procent reservewijn. Romige aandronk, toast, frisse citrustoets, aangename ronding. Echte allrounder.

  • Blanc de Blancs

    Pure Chardonnay, uiteraard een must voor een huis dat zo graag met die druif werkt. Florale aroma’s, gespierde smaak, vlezig, brioche, pittig mineraal, goede lengte en precisie. Sleutelwoord: spanning.

  • Brut Millésimé 1998

    Assemblage van 51 procent pinot en 49 procent chardonnay met zes jaar kelderrijping. Vineuze champagne met duidelijk wat ontwikkeling, roostertoon, boter, honing, champignons. Fraaie zuren, dito lengte en complexiteit. Opvallend goed gelet op het grillige oogstjaar!

  • Cuvée des Enchanteleurs 1995

    Prestigecuvée, genoemd naar kelderwerkers die vroeger vaten stapelden, met gelijke delen pinot en chardonnay en tien jaar kelderrijping. Gouden tint, gerijpte en complexe geur, noten, mineraal, paddenstoelen, kamperfoelie. Romige aanzet, veel body, vleugje munt (als rijpe Riesling), toast, hartige mineralen, vitale zuren, pure rijkdom!

Gastronomische champagnes

Henriots primair door chardonnay bepaalde huisstijl is te karakteriseren als verfijnd, mineraal – je proeft de kalkbodem! – en spannend. Elegant, maar zeker niet licht. De wijnen bieden behalve een zacht romige mousse ook behoorlijke vulling. Samen geven die een tastbaar mondgevoel. Gecombineerd met de speelse zuren maakt ze dat tot ideale maaltijdchampagnes. Chef Lucas Rive en maître-sommelier Peter Bruins van De Bokkedoorns demonstreerden dat met de volgende, werkelijk briljante en van groot vakmanschap getuigende combinaties:

Amuses Bouche

Champagne Henriot Rosé

***

Met platte Zeeuwse oesters gevulde kreeft, macedoine van Bresse-kip

en kokkeltjes en julienne van ansjovis, olie van zeewier

Champagne Henriot Blanc de Blancs

***

Gebakken langoustines met een crème van witlof, ham en kaas

Champagne Henriot Millésimé 1998

***

Gebakken en gebraiseerde kalfszwezerik met verse morilles,

braiseerjus en gebrande boter

Champagne Henriot Cuvée des Enchanteleurs 1995

***

Ongefermenteerde chocolade met vulling van azijn en bloedsinaasappel,

sorbet van pure chocolade

&

Mousse van venkel met sabayon van dragon

Champagne Henriot Brut Souverain

Trophée Henriot

Champagne Henriot is de nieuwe sponsor geworden van het Nederlands kampioenschap voor sommeliers. Jarenlang werd die rol vervuld door Ruinart, niet alleen in Nederland maar ook in tal van andere Europese landen. Door andere prioriteiten voor promotie – lees: substantieel minder budget – heeft dit huis zich echter volledig teruggetrokken uit dergelijke sponsoractiviteiten. De wedstrijd om de eerste Trophée Henriot zal gehouden worden op maandag 26 april, ook weer in De Bokkedoorns. Aangezien regerend en meervoudig kampioen Roy Pelgrim ditmaal niet meer meedoet, zal de editie 2010 van het NK hoe dan ook een nieuwe winnaar opleveren. De organisatie is zoals te doen gebruikelijk in handen van het Nederlands Gilde van Sommeliers.

Importeur

Champagne Henriot wordt geïmporteerd door Wijnkooperij de Lange in Oosterhout, tel. 0162-447847, http://www.wijnkooperijdelange.nl.

Wijnkooperij de Lange levert niet direct aan particulieren, maar aan de betere horeca en aan gespecialiseerde wijndetailhandels.

René van Heusden

Reportages & Reizen

Blitzbesuch aan de Moezel

Ürzig, zondagmiddag 7 maart 2010. Er komt viermaal snoekbaarsfilet op tafel, en een fles Riesling Feinherb Alte Reben van een plaatselijk wijngoed. Ik kijk mijn drie reisgenoten, de topsommeliers Roy Pelgrim, Michael Daals en Martijn Verkerk, tevreden aan: het leven is mooi. We zijn voor anderhalve dag in de Mittelmosel, om deze kort, maar intensief te ‘beleven’. Dat betekent wijngaarden bekijken, lekker eten en vooral heel veel wijn proeven, niet in de laatste plaats die van 2009, een vermeend nieuw topjaar.

Moezel-groot_1.jpg
Ürzig, zondagmiddag 7 maart 2010. Er komt viermaal snoekbaarsfilet op tafel, en een fles Riesling Feinherb Alte Reben van een plaatselijk wijngoed. Ik kijk mijn drie reisgenoten, de topsommeliers Roy Pelgrim, Michael Daals en Martijn Verkerk, tevreden aan: het leven is mooi. We zijn voor anderhalve dag in de Mittelmosel, om deze kort, maar intensief te ‘beleven’. Dat betekent wijngaarden bekijken, lekker eten en vooral heel veel wijn proeven, niet in de laatste plaats die van 2009, een vermeend nieuw topjaar.

In deze tijd van het jaar moet je mazzel hebben met het weer en dat hadden we. De Mittelmosel was koud, maar zeer zonnig, en dat zorgde voor mooie plaatsjes, ook door het kleine beetje sneeuw dat er hier en daar nog lag. Een van de mooiste plaatjes blijft het uitzicht op de hele bocht van Piesport, komend vanaf de Panoramastrasse hoog boven het dorpje. Langs die route zijn meerdere stopplaatsen, die een geweldig uitzicht geven over de wijngaarden van Piesporter Goldtröpfchen, het mooiste natuurlijke amfitheater van wijnland Duitsland.

Gerijpte Riesling

Beneden aan de rivier hadden we een afspraak bij Weingut Reinhold Haart, en daar bleek al snel dat de roem 2009 niet voor niets vooruit is gesneld. Maar gelukkig trok Johannes Haart, die tegenwoordig veel van het werk van zijn vader Theo heeft overgenomen, ook een paar oudere flessen open. Gerijpte Riesling is nergens mooier dan aan de Moezel en dus is het altijd een feestje wanneer een producent een exemplaar daarvan uit zijn kelder haalt om te laten proeven. Bij Haart dit keer helaas geen Goldtröfpchen Auslese 1971 (wat is dát mooi!), maar een droge 1982-er, de verre voorloper van wat nu hun Grosses Gewächs is. Zo’n droog type rijpt natuurlijk anders en minder goed dan een hoge zoete wijn, maar de wijn was nog goed en interessant.

Apotheke en Altärchen

Na Piesport werden we in Trittenheim verwacht. Dit is een van de meest interessante dorpen van de Moezel, met een flink aantal echt goede producenten, die allemaal Clüsserath, Weiler en Eifel in hun naam hebben. De meest vermaarde wijngaard van het dorp ligt aan de andere kant van de rivier, de brug over: Trittenheimer Apotheke. Van deze Steillage, gelegen op het westen tot zuidwesten, komen de beste wijnen van het dorp, vooral van de oudere stokken. Maar zijn goede naam dankt Trittenheim stiekem misschien wel net zozeer aan de bovengemiddelde kwaliteit van de wijngaarden in de minderwaardige binnenbocht van de Moezel: Trittenheimer Altärchen. De expositie ten opzichte van de zon is hier niet optimaal, maar de wijngaarden krijgen wel lang zon en de gemengde bodems van zand, grind en leisteen zijn beter dan elders in de binnenbocht. Hier kun je bij een goed bekend staande wijnboer met een gerust hart Gutsriesling 2009 kopen!

Steillage

Maar toch, aan de Moezel draait het om Steillagen, dus gingen wij omhoog, de Apotheke in. Eén van de Eifels van het dorp nam ons mee naar een paar van de oudste en boeiendste percelen van de wijngaard, een zeer rotsig stukje, waarbij je je onwillekeurig afvraagt waarom iemand hier in godsnaam wijnbouw wil bedrijven. En inderdaad zijn er nog maar weinig mensen gepassioneerd genoeg om zulke percelen te cultiveren. Apotheke is weliswaar sinds zes jaar helemaal Flurbereinigt (heringedeeld door de staat), maar de daarmee gepaard gaande wegenbouw is maar beperkt hier, want vele stukken kennen een té groot instortingsgevaar. Zoals dat waar wij liepen, over zeer smalle paadjes van verweerde stukken Blauschiefer, met hier en daar een provisorisch aandoende leuning van oude wijnstokken. Dit is terroirbeleving pur sang en van dichtbij vallen natuurlijk dingen op, die je van veraf nooit ziet. Zoals de begroeing van de leisteenrotsen met vetplantjes, die aangeven hoe droog het hier ook kan zijn.

Wurzelechte Reben

Wandelen, zeg maar klimmen, maakt dorstig en gelukkig stond er een uitgebreide Faßprobe op het programma. Zo’n tien verschillende tanks met droge en feinherbe Riesling van 2009 hebben we geproefd en de wijnen lieten zien dat 2009 geweldig kan zijn. Om nu al van een groot jaar te spreken is veel te vroeg, daarvoor moeten we tenminste tot mei wachten, maar in potentie is Mosel 2009 geweldig. De boeiendste wijnen komen meestal van de oudste stokken en daarvan zijn er gelukkig nog veel langs de Moezel. De ware natural treasures van het gebied zijn de zogenaamde Wurzelechte Reben, ongeënte planten, die nog hun eigen oorspronkelijke wortels hebben. Dat kunnen met gemak stokken zijn van meer dan honderd jaar oud en dan weet je niet wat je proeft; de ultieme terroirexpressie.

Paulée in Trittenheim

‘s Avonds zaten we aan tafel met ondermeer twee Duitse heren, een topslager uit Bochum, van wie wij vermoedden dat hij een Allard Bottenga-achtige kelder heeft, en Thomas Kierdorf, bekend wijnkoper uit Essen. Zij keken blij verrast en later wat gegeneerd, toen bleek dat er door de Nederlandse gasten een aantal ‘aardige’ flessen was meegebracht. Taittingers Comtes de Champagne Blanc de Blancs 1998 was het prachtige begin van een onvergetelijke Paulée in Trittenheim. Omdat het zo lekker is om op te schrijven, hier een aantal van de overige wijnen: een bijzondere, want nog helemaal goede Chablis-Grenouilles 1979 van Bouchard Père & Fils; het absolute vineuze hoogtepunt van de avond, Meursault-Genevrières 2005 van Coche-Dury; mooi Italiaans rood van Foradori, Granato 2004; en vele, vele prachtige Duitse wijnen, waaronder een rosé gekleurde Trittenheimer Apotheke Beerenauslese 1976 en een van de beste Weißburgunders van Duitsland, Rebholz’ Siebeldingen Im Sonnenschein Weißburgunder Grosses Gewächs 2002. U kunt zich voorstellen hoe tevreden wij naar bed gingen.Back to reality

Maandagochtend moest er snel nog wat geproefd worden in Wehlen en met wat sublieme Wehlener Sonnenuhr Auslese 2007 in de kofferbak, verlieten we weemoedig het dal van de Moezel; ons Blitzbesuch was voorbij. Om drie uur waren we thuis, en was het back to reality, voor de een werk, voor de ander voetbal en voor de pappa’s kinderen die aandacht behoefden. “Pappa, ben je weer wijntjes wezen proeven?” “Ja, lieffie, maar pappa blijft nu even thuis hoor”.

Lars Daniëls MV.

Reportages & Reizen

Seinpost combineert sauternes met spannende gerechten

Met een lunch bij Seinpost wilden châteaux uit de Sauternes laten zien dat hun wijnen kunnen worden gecombineerd met heel andere gerechten dan met deze ‘cliché-combinaties’. Bérénice Lurton president van de club van Grands Crus Classé’s: ‘sauternes moet worden bevrijd van foie gras.

Climens_groot.jpg
Met een lunch bij Seinpost wilden châteaux uit de Sauternes laten zien dat hun wijnen kunnen worden gecombineerd met heel andere gerechten dan met deze ‘cliché-combinaties’. Bérénice Lurton president van de club van Grands Crus Classé’s: ‘sauternes moet worden bevrijd van foie gras. Sauternes is te veel een wijn met beperkingen bij de maaltijd. Sauternes kan met veel meer gerechten worden gecombineerd dan die obligate eendenlever of het standaard zoete nagerecht. Een bijzondere lunch bij Restaurant Seinpost moest het bewijzen.

In alle eerlijkheid hebben de sauternes ook een commercieel probleem door hun beperkte inzetbaarheid. Zoete wijnen bij nagerechten worden gemakkelijk weggelaten in restaurants, als de alcoholcontroles strenger worden. Maar hoe zijn ze met andere gerechten te combineren? Dat is een lastige vraag. Als ik naar m’n eigen kelder kijk, dan blijven de sauternes toch vaak liggen. Niet omdat ze niet lekker genoeg zijn, maar omdat het niet voor de hand ligt om ze te pakken. Daarom was het goed te zien dat Seinpost de handschoen wilde oppakken. Maar of je het zelf ook zou doen? Ik weet het niet.

Neem een gerecht -het eerste- als ‘op brood gebakken sardines met een saus van opperdoezer ronde, oester, zee-egel en komkommerkruid’. Krachtige smaken, die op een of andere manier inderdaad goed combineerden met de Doisy-Daënes 1997, een elegante, mooi gerijpte Barsac van de befaamde wijnmaker Denis Dubourdieu. Iemand die altijd minder zware zoete sauternes maakt. De rijke smaak van dit gerecht zou gemakkelijk over een droge witte wijn heen gaan, maar kon de mooie sauternes niet ‘klein’ krijgen. Een bijzondere combi, meer een contrast, maar toch goed. Maar: zelf zou je er nooit op komen.

Bij de combinatie van Guiraud 2002 met tarbot was de aansluiting gezocht door deze met perzik en een sausje van Hollandse geitenkaas. De Guiraud was minder fijn dan de wijn er voor, duidelijk zoeter, maar dat ging goed met de geitenkaas. Toch kwam het wat gekunsteld over, omdat de tarbot en de perzik geen ideale combinatie vormden. Een bruggetje dus, maar een wankel bruggetje.

Bij de volgende combinatie was het bruggetje niet wankel, het was er helemaal niet. Lauwwarme oesters met ansjovis is al behoorlijk experimenteel, ondanks een mooie zeewiermarinade. Zeker een spannend gerecht, dat wel. Maar het sloot helemaal niet aan bij de zeer rijke en zoete Clos Haut-Peyraguey 1999, een volle en brede sauternes van het klassieke soort. De wijn versterkte het gerecht niet en het gerecht de wijn niet. Jammer.

Prachtige kreeft uit Bretagne met hachee en rode biet is ook niet gemakkelijk, toch werkt het op de een of andere manier wel. De ui in de hachee overheerst de kreeft iets, maar zoekt wel een goede aansluiting in de klassieke, aangename, maar niet echt grootse Coutet 2004.

De mangochutney en de spicy-elementen van de Thai curry doen goed werk bij de combinatie van mooie gebraiseerde zeeduivel en mosselen met de heerlijke, maar nog heel jeugdige Doisy-Daëne 2007, een wijn met concentratie en mooi, krachtig zoet.

Kip van de barbecue moet een beetje knokken tegen het gelukkig niet zo zware zoet in de Coutet 2004, maar deze wijn heeft toch wat minder complexiteit en edele rotting, zodat de kip het gevecht aardig aankan, geholpen door wat vichy wortel met sauternes, amandel, rudjak en ras el-hanout, die een goede combinatie met de sauternes weten te vormen.

Bij de prachtige, langzaam gegaarde nek van iberico-varken was de vrij belegen Climens 1978 niet direct de ideale partner, maar de saus met ganzenlever en gefermenteerde zwarte bonen maakte hier veel goed. Dat is een beetje de lijn in de combinaties: het gerecht zelf combineert lastig, maar door een verband te leggen met de saus of de andere ingrediënten in het gerecht, kom je toch heel ver. Maar soms gaat het dan ook gewoon té ver. In dit geval zorgt de rijkdom en het vet in de lever toch voor een goede accentuering van de wijn.

De gebraiseerde kalfszwezerik met een vinaigrette van morieljes, spinazie, kerrieblad en witte bonen is eigenlijk het eerste gerecht waarbij het zoet in de betrekkelijk lichte Climens 2002 op een natuurlijke wijze samengaat met de zoetelementen van het hoofdingrediënt, de kalfszwezerik. Jammer dat eigenaresse Bérénice Lurton besloten had om twee mindere jaren neer te zetten. In topjaren is Climens een monument.

Bij de gestoofde lamsschouder met aardappelcapuccino -zeg maar een schuimige puree- is het goede nieuws dat de Guiraud 1998 al vrij belegen is en dus niet meer zo zoet, zodat het nog wel goed komt. Je zou het zelf ook weer niet bedenken, maar het is zonder meer fraai.

Het nagerecht was natuurlijk een inkoppertje -daar is sauternes voor gemaakt. Cliché. Peer was mooi gecombineerd met Hollandse blauwe kaas en frangipane in een knapperig bakje filodeeg. Daarnaast een machtig zoete en mooie Clos Haut-Peyraguey. Een waardige afsluiting van een bijzondere middag.

Seinpost blijft een creatief en trendsettend restaurant, dat zich ook in crisistijd aanpast. Niet alleen door goedkopere menu’s met goedkopere ingrediënten -gekookt op hetzelfde hoge niveau- maar ook door het volledig uitbesteden van de wijnkaart aan een wijnhandel, in dit geval wijnkoperij De Gouden Ton. Dat verzorgt alle wijnen, ook van andere importeurs, en dat spaart weer een sommelier uit. Het niveau blijft ongekend hoog. Dat bleek ook weer deze middag, waarbij inventief en creatief werd gecombineerd met sauternes -geen eenvoudige opgave. Bovendien moest eigenaar Edwin van de Goor zelf alles ‘opwarmen’, zoals hij het zelf noemde, omdat zijn chef Cieremans wegens een medische ingreep ontbrak. Dat is een extra compliment waard.

Ronald de Groot

Wine Society

Wijn Professioneel

De ervaren & objectieve Master of Lunch genoot de afgelopen maand met volle teugen. Van de attenties die hij aan het einde van vorig jaar ontving, van de ontwikkelingen op internet en bovenal van de Greatest Wine Show on Earth.

WineSociety_groot.jpg
Wat een hartverwarmende opmaat voor 2010! Van diverse gewaardeerde vaderlandse importeurs ontvingen we van namelijk ontroerende schriftelijke mededelingen waarin ons uit de doeken gedaan werd dat 2009 wegens mondiale crisisverschijnselen een jaar met enige uitdagingen geweest was, maar dat dankzij de fabelachtige inzet van eenieder en een geniaal beleid van de leiding in het bijzonder het allemaal toch wonderwel verlopen was. Gelukkig was men zo attent geweest enige tastbare bewijzen van de succesvolle inkoop mee te sturen. Onze oprechte dank voor al dat fijns. Zulke vloeibare attenties helpen immers de winterdip, de kerstverschrikkingen en het lunchloze tijdperk op acceptabele wijze te overwinnen. En sterken het vertrouwen in de wijnhandelende medemens.

Genoten hebben we natuurlijk ook van dat werkelijk ontroerende filmpje op Wijnplein. Waarin de wereldberoemde Flying Wine Writer met zijn Chileense assistente Paula Pereira – jawel, ze mocht aan het eind heel even in beeld komen! – in het Argentijnse Mendoza een toast uitbrengt op het nieuwe jaar. Zijn sterreporter Charlotte van Zummeren heeft het niettemin bij hem voor gezien gehouden en is, zeer origineel, een eigen site begonnen. We kregen daar een officieel & ronkend persbericht over, dus snel even gezien hoe of wat winebusiness.nl dan wel aan de doelgroep, zijnde de ‘internationale wijnhandel in Nederland’ te bieden heeft. In-ter-na-tio-na-le wijn-han-del. Tja, hoe zullen we het netjes zeggen? We zijn in principe best voor vrijheid van meningsuiting – zelfs Twitter doortwits moet kunnen voor wie zo nodig net als die enge minister de exhibitionist wil uithangen -, maar toch zouden we al die zelfbenoemde uitvind(st)ers van het wiel willen aanraden eerst even grondig na te denken alvorens tot daadjes over te gaan. Over gebabbel op sites gesproken, op By the Grape zie je tegenwoordig door de Angels (sic…) het bos niet meer. Hellup!!!

En dan nu het waarlijk grootse en meeslepende werk, de daverende opening van het seizoen! Uiteraard met wat we zo onder de hand toch zonder aarzeling wel The Greatest Wine Show On Earth zouden willen noemen, Wine Professional! Met in kleine lettertjes Emsterdem Gastronomy. Niet dat er zo veel Engelstaligen komen, maar ja, de befaamde vaart der volkeren, niet waar? Iedere weg, de achtste editie al weer, want het concept – een wijnbeurs voor de horeca tegelijk met de Horecava – is een schot in de roos gebleken. Het spijt ons voor de verdwaalde gewone man/vrouw die dit leest – hypothetisch, al weet je maar nooit -, maar dit is een exclusieve hoogmis voor zorgvuldig geselecteerde bezoekers en niet voor gepeupel dat met zuur verdiende centjes wijn zelf af moet rekenen. Nee, dit is Horeca! Volgens de organiserende Wine and Food Association uitsluitend voor ‘personen met beslissingsbevoegdheid uit de topgastronomie, de wijnhandel en aanverwante bedrijfstakken’. Zo, m’as-tu vu??? Zelf hadden we uiteraard, speciaal voor de gelegenheid, een sjaal aangelegd naar het voorbeeld van de trendsettende leider van GaultMillau!

Het thema dit jaar was een tikje modieus: duurzaamheid. Het zal best wel. Verreweg de meeste wijnen waren allesbehalve bio, laat staan biodynamisch. En dat is niet zo heel erg. Vaste waarden zijn en blijven nep Latijn, pijnlijk Engels en Theater! Het viel ons, als ervaren & objectief Master of Lunch, overigens wel op dat de écht grote chefs er ditmaal voor pasten om hun kunstjes te komen vertonen in het daartoe bestemde GaultMillau Theater. De complete top 5 schitterde in ieder geval door afwezigheid. Maar niet al te zeer getreurd, de afwezigheid van Sergio, Jonnie (en Thérèse), Jacob Jan (en Kim), Hans en Jannis werd gecompenseerd door een heuse Miss Wine Professional 2010! Jammer alleen dat er geen missverkiezing was. Doch niet getreurd, want al bij de ingang liepen wij een zongebruinde Anneke Tot tegen het lijf die onderweg bleek van Oman naar de Elzas, herstel: Alsace. Tja.

Binnen wemelde het uiteraard van de Belangrijke Spelers, te veel om allemaal te noemen, dus zie vooral de bijgevoegde afbeeldingen. Wel dienen wij de heren Jaap Kwast en Erik Sauter wel even met naam en toenaam te noemen. De eerste vanwege de fijne champagne op zijn stand, de tweede vanwege de dito mayonaise (ook al zat er een zoetje in). Erik is, zoals bekend, weer mede-eigenaar van de zaak die zijn familienaam draagt en tot voor kort bij de Kwastgroep hoorde. Maar Kwast zag naar zijn eigen zeggen in dat hij niet én handelaar én winkelier tegelijk kon spelen. Vandaar. JJC is in onze optiek overigens wel een veel betere standwerker dan in Amsterdam lichtelijk gegeneerd overkomende Sauter. Hij vertrouwde ons toe dat één dag voor hem wel genoeg was. Zit iets in.

Tja, wat kunnen we verder nog te berde brengen? Dat het gebeuren misschien wel een restrictiever toelatingsbeleid voor bezoekers hanteert, maar dat zulks niet geldt voor exposanten? We signaleerden in ieder geval stands van enkele zeer grote bedrijven te Maartensdijk en Waddinxveen die, met alle respect, hun omzet eerder halen uit het supermarktsegment dan uit de ‘tophoreca’. En die dus makkelijk de volle prijs voor een stand kunnen neertellen.

Wie er niet was, was Poot Agenturen. Dat komt omdat Poot al weer een tijdje zijn eigen partij organiseert. Geheel en al in lijn met de nuchterheid van de familie Poot gebeurde dat in De Gouden Leeuw in Voorschoten. Een klassieke Van de Valklocatie met een service waar menig groot ***** hotel een puntje aan kan zuigen. Het is maar een weet. Godfather Frank Poot senior – buiten de grenzen bekend als Frenk Poet – wilde ons persoonlijk even spreken naar aanleiding van een commentaar in de veelgelezen rubriek Andermans Woorden op deze site. We hadden het gewaagd de afdeling De Lier te beschuldigen van ‘interessantdoenerig’ gebruik van het Engels. Dat was niet zo prettig overgekomen. Want zo voelen de Poots zich niet. Klopt, normaliter zijn ze de al gesignaleerde nuchterheid zelve. Maar van dat nodeloze Engels houden wij niet, zeker niet als er ook nog een fout in staat. Zo, dan is dat misverstand ook weer opgelost. Dochter Judith liet zich overigens onze knuffel welgevallen. Zo zien wij dat graag!

Een ander leerzaam bezoek legden we af te Nieuwkuijk, al waar Floris Verlinden ons op een ‘zichtlocatie’ ontving om oner het genot van een glas Bollinger eens even bij te praten over de ontwikkelingen bij Wijn Verlinden. Een jaar geleden stevende dat af op een faillissement waar de wijnwereld danig van opkeek. Het bedrijf had dat overigens zelf aangevraagd om de schadelijke gevolgen van de financiële crisis waarin het geraakt was zo veel mogelijk te beperken. Zodoende bestaat het bedrijf nog steeds en lijkt de doorstart aardig te zijn gelukt. Het behaagde zelfs de Majesteit om wederom het predicaat Hofleverancier te verlenen. Hoewel wij persoonlijk allesbehalve monarchistische en orangistische sympathieën koesteren, waarderen wij deze geste. Eindelijk eens een actie van het koninklijk huis die wel van goede smaak getuigt.

Als champagneliefhebber moesten we natuurlijk een keer op audiëntie bij de regerende Ambassadeur de Champagne. Of liever: Ambassadrice, want voor de vierde keer in vijf jaar is het ene vrouw die deze titel wist te behalen. En wat voor een! Dieuwke Engelsma heet ze. We hadden al eens een plaatje van haar gezien in het kwaliteitsblad AllerHande, maar er gaat niets boven een ontmoeting in het echt. Super slim, super enthousiast, helemaal wijngek en nog niet bedorven door cynisme. Heerlijk er ook nog zulke mensen rondlopen in wijnland. We werden er in ieder geval echt blij van. Binnenkort alle details daarover in Perswijn.

Tot slot nog even aandacht voor de promotie van Josée van Rooij, met afstand de bijdehandste medewerkster (m/v) van het Hoofdproductschap Akkerbouwproducten (HPA). Na vele jaren de communicatie voor het Wijninformatiecentrum te hebben verzorgd, is ze, naar wij uit betrouwbare bron in Den Haag vernamen, door een zeer hoog geplaatst iemand binnen dat HPA gevraagd om een senior beleidsfunctie op het gebied van agitatie en propaganda binnen die club te gaan vervullen. Niet meer wijn alleen dus, maar nu ook de spijs erbij. Proficiat!

René van Heusden ML

Foto’s van boven naar beneden, van links naar rechts: Anneke Tot, Erik Sauter (Sauter Wijnen), Tjitske Brouwer (Vinoblesse), Josée van Rooij, Paul Molleman (California Wine Institute) en Marco Tiggelman (ex-Australian Wine Bureau), Mick Kooistra (Horizon Wines), Alain & Gisela Jacobs (Informatiebureau voor Duitse Wijn), Allard Botenga (collectioneur) en Jaap Kwast (JJC Kwast Wijnkopers).

Reportages & Reizen

Champagne als terroirwijn: Champagne De Sousa & Fils bewijst dat het kan

"Leve de klimaatsverandering," zegt Erick de Sousa hardop. Want de opwarming van de aarde stelt hem en andere Champagneboeren in de gelegenheid steeds vaker echt rijpe druiven te oogsten, die voldoende rijk zijn aan suiker en andere waardevolle inhoudsstoffen, zoals mineralen. Alleen van dat soort rijpe druiven is het mogelijk echte vin de terroir te maken. De Sousa streeft altijd naar die rijpheid.
“Leve de klimaatsverandering,” zegt Erick de Sousa hardop. Want de opwarming van de aarde stelt hem en andere Champagneboeren in de gelegenheid steeds vaker echt rijpe druiven te oogsten, die voldoende rijk zijn aan suiker en andere waardevolle inhoudsstoffen, zoals mineralen. Alleen van dat soort rijpe druiven is het mogelijk echte vin de terroir te maken. De Sousa streeft altijd naar die rijpheid. Zijn wijnen hoeven niet gechaptaliseerd te worden, noch overmatig gedoseerd. Het resultaat zijn wijnen die een verademing zijn binnen de enorme zee aan matige Champagnes: karaktervolle, droge wijnen, die alle bijzondere kenmerken van hun nobele herkomst fier in zich dragen.

Het is al weer even geleden, maar op maandag 30 november was Erick de Sousa met zijn vrouw in Nederland. Met hen meegekomen was Andreas Larsson, Meilleur Sommelier du Monde 2007 en De Sousa’s internationale ambassadeur. Dit alles op verzoek van de twee bekende importeurs van Champagne De Sousa & Fils, Vinoblesse uit Baarn en Les Généreux. Zij organiseerden niet zomaar een proeverij, maar een uitgebreide presentatie van de wijnen van De Sousa, gevolgd door een voortreffelijke lunch. En daarvoor hadden ze de perfecte locatie uitgekozen: De Nederlanden in Vreeland aan de Vecht. Want dit hotel-restaurant met zijn onovertroffen ligging, is de laatste tijd onder leiding van chef-kok Wilco Berends en sommelier Martijn Verkerk goed in vorm.

Plein in het dorp

La Maison De Sousa is gelegen aan een pleintje in Avize, een van de belangrijke wijndorpen in de Côte des Blancs. Het is een echt familiedomein, met circa 9 hectare aan wijngaarden in eigen bezit, waaronder een groot percentage Grand Cru. Het staat los van De Sousa’s handelshuis dat hij in 2004, om aan de vraag naar zijn wijnen te kunnen voldoen, startte en dat Champagnes met de naam ‘Zoémie de Sousa’ op de markt brengt.

De Sousa & Fils bezit vooral zeer goede percelen in de dorpen van de Côte des Blancs (onder andere Avize, Le Mesnil-sur-Oger, Cramant), dus beplant met chardonnay en allemaal van de status Grand Cru. Zijn beste pinot noir stamt uit Aÿ en Ambonnay in het Montagne de Reims, maar er zijn ook wijngaarden in de Vallée de la Marne en één van de beste dorpen van de Côte des Bar, Essoyes.

De Sousa staat al jaren bekend als een van de allerbeste kleinere, onafhankelijke Champagneboeren. Deze waardering heeft hij door middel van veel hard werk, passie en intelligentie verworven. Als je zijn wijnen proeft en daarbij zijn uitleg hoort, wordt de combinatie van factoren die deze Champagnes zo goed en individueel maken, mooi duidelijk.

Echt oude stokken

Aan de basis staan natuurlijk die hoogwaardige Grand Cru-wijngaarden, waarbinnen vele percelen met echt oude stokken die de gemiddelde leeftijd optrekken naar meer dan 45 jaar. Ze hebben een typerende basisbodem van dikke lagen krijt en worden tegenwoordig biodynamisch bewerkt. De druiven worden zeer laat geoogst, met een rijpheid die vrij zeldzaam is voor het gebied. Ze leveren basiswijnen op van 11 procent à 11,5 procent natuurlijke alcohol, wat chaptalisatie overbodig maakt. Maar belangrijker is dat de druiven de tijd en de energie hebben om de unieke en gezonde bodemeigenschappen ook daadwerkelijk in zich op te slaan. Zulke druiven zijn namelijk de voorwaarde voor het maken van échte terroirwijnen, die een zeldzaamheid zijn in Champagne. Vele Champagnes zijn wel degelijk uniek en herkenbaar, maar dat komt niet door hun wijngaardkarakter, maar veel eerder door de combinatie van een bepaald streekkarakter en de gebruikelijke opvoeding.

B
Sousa_groot.jpg
asiswijn om te beginnen

De proeverij begon direct interessant, met vier vins clairs, stille basiswijnen die nog ‘gechampagniseerd’ gaan worden. De basiswijn voor De Sousa’s topcuvée Caudalies uit het ook in Champagne voortreffelijke 2009 sprong er uit en was op zich al interessant en prima drinkbaar.

Met de Brut Tradition kwam de eerste Champagne aan bod. Het is De Sousa’s Brut Sans Année (BSA), een vrij gerijpt overkomende Champagne, op basis van wijn uit 2003, 2004 en grotendeels 2005.

De Brut Réserve Grand Cru is een zeer karaktervolle Champagne van 100 procent chardonnay uit de Grand Cru-dorpen Avize, Cramant, Oger en Le Mesnil-sur-Oger. De dosage ligt hier met minder dan 4 gram zeer laag; de wijn is mooi droog en mineralig.

De Sousa liet ook een nieuwe wijn proeven, de Brut Cuvée 3A Grand Cru, van 50procent chardonnay en 50procent pinot noir. 3A staat voor de drie Grand Cru-dorpen waar het fruit voor deze wijn vandaan komt, allen beginnend met een A: Avize (voor de chardonnay), Aÿ en Ambonnay (voor de pinot noir). Wat mij betreft een absolute aanwinst voor het aanbod van De Sousa!

De topwijnen dragen de naam Cuvée des Caudalies en hiertoe behoren een Brut, een Extra-Brut, een Rosé en natuurlijk een Millésimé (een Vintage Champagne). De Caudalies BSA is heel puur en mineralig, de Millésimé 2002 heel zacht, elegant en mooi gerijpt. Caudalies 2003 is atypisch, maar erg boeiend en nerveus, mede doordat een groot deel van de wijn geen malolactische ontzuring heeft ondergaan. De wijn vormde een mooi en verrassend slot van de proeverij.

De lunch die volgde gaf duidelijke hints omtrent de mogelijkheden en onmogelijkheden van Champagne aan tafel. Die themathiek verdient een apart artikel.

Notion de terroir

Het gemak waarmee er met betrekking tot Champagnes over terroirexpressie wordt gesproken, heeft mij altijd gestoord. Want ook al heb je nog zo’n uniek klimaat en nog zo’n unieke bodem, een terroirwijn kan nooit gemaakt worden van onrijpe druiven. De Sousa vindt dat ook storend en wijst uiteraard op de basis-Champagnes van enkele Grandes Marques. Die wijnen hebben niets met terroirwijnen van doen, maar zijn vins de producteur, gemaakt in de kelder in plaats van in de wijngaard. Dat doet op zich niets af aan de wijnen, maar ze vormen wel een grote tegenstrijdigheid binnen hét wijnland van de wereld. Want de best verkopende en tegenwoordig wellicht ook meest vermaarde wijn van het land dat ons bekend heeft gemaakt met de notion de terroir, is uitgerekend de wijn die daar vaak het minst mee te maken heeft. De wijnen van De Sousa bewijzen over de gehele linie dat het ook anders kan, wanneer het uitgangsmateriaal, de druiven, maar rijp en hoogwaardig is. En dat maakt zijn slogan Le vin de Champagne est issu de la terre dont il est la traduction, tot veel meer dan een marketingleuze.

Lars Daniëls MV

Op de foto, van links naar rechts: Wilco Berends (patron-cuisinier De Nederlanden), Erick de Sousa, Ton Schaapveld (Les Généreux), Tjitske Brouwer MV (Vinoblesse), Andreas Larsson (Meilleur Sommelier du Monde 2007) en Martijn Verkerk (Sommelier De Nederlanden).
1 25 26 27 28 29 32
Page 27 of 32