Wine Society - Texturen van gebakken lucht - Perswijn
Wine Society

Wine Society – Texturen van gebakken lucht

Zoals de talloze ontwikkelde lezeressen van deze invloedrijke rubriek weten, is wijn in het huidige tijdsgewricht niet meer los te denken van eten. Herstel: van gastronomie. Alle uitwassen ten spijt, juichen wij als Master of Lunch deze ontwikkeling toe. Zolang men de werkelijkheid niet uit het oog verliest en de waarheid respecteert.

Groots en meeslepend


Een substantieel gedeelte van deze aflevering speelt zich af te Emsterdem, het nog altijd zelfverklaarde magisch centrum van het heelal. Tja, dat krijg je natuurlijk al snel wanneer je een bestemming over het IJ of voorbij Diemen ‘ver weg’ vindt. Dit echter terzijde. Idem dat het aantal serieus te nemen lunchgelegenheden er pijnlijk gering geworden is voor een stad met internationale ambities. Laten we ons liever richten op positievere zaken. Zoals de jaarlijkse Wine Professional met als ondertiteltje Amsterdam Gastronomy, oftewel Emsterdem Gestronnemie!


Dit jaar was al weer de 12e editie. Hoewel wij op basis van waarneming en gezond verstand onze gerede bedenkingen hebben bij de handel en wandel van de organiserende club – lees: al te nadrukkelijke vermenging van commerciële enpublicitaire belangen – is en blijft het een concept om u tegen te zeggen. Je moet het maar weten neer te zetten. Volgende keer graag wel professionele badges in plaats van die suffe kleefarmbandjes die eerder thuishoren in een disco of ziekenhuis. Maar laten we vooral de positieve kant koesteren. Perswijns eigen Nieuwjaarsborrel zou ondenkbaar zijn zonder alibi van de Wine Professional. Daarover straks meer.



Onder de (niet-)aanwezigen

We misten dit jaar node de aanwezigheid van exposanten als Kwast Wijnkopers, omdat patron Jaap Kwast (rechts boven) ons in vorige jaren steevast inviteerde voor een fijne lunch op zijn kosten, zij het dat die toezegging niet altijd… Ach nee, dat mogen we natuurlijk niet zeggen. Pijnlijk ook de afwezigheid van vader en zonen Sanders. En dus geen happy hour met super Bourgogne. Temps perdu! Wie we ook misten: Philine Weeber op de Californische stand. Wat ons betreft had zij net zo goed als haar boss Paul Molleman (links boven) van het California Wine Institute die Diamond Award verdiend. Die kreeg deze fijne onderscheiding net als kok Wil Demandt (rechts), wiens sober ingerichte Bordewijk te 020 met terugwerkende kracht tot ‘nouveau ruig’ bestempeld wordt, en good old Erik Sauter, zakenpartner van de uitreiker van de Awards in het Hongaarse Mondivin. Dik verdiend overigens.

Wie er wel was, was ir. Regina Meij (Imperial), een van onze favoriete wijnvrouwen in Nederland. Ze had de pech op maandagavond na de beurs in een Amsterdams restaurant bestolen te worden en raakte behalve haar handtas nog heel veel meer kwijt. Toffe stad, dat Emsterdem. Gastronomie en kleptomanie gaan daar kennelijk hand in hand. Over nouveau ruig gesproken… Maar laten we het nogmaals liever over positievere aspecten hebben. Over Vrouwen bijvoorbeeld. Wie kwamen we zoal tegen? De fine fleur: Elise Moeskops, Heleen Boom, Marije Bokholts, Alicia Martinez Rolland, Sara Channell, Claudia van Dongen, Jolande Vos enz. enz. Als bijen kwamen ze op de nectar af. Tja, some guys have all the luck!


Siciliaans ruig

Over lucky guys gesproken, in de persoon van Joep Speet (Pallas) ontmoetten we een apetrotse ‘jonge’ vader. Proficiat! Dat hij en wij dat nog mogen meemaken! Wat betreft de overige heren viel ons op dat ons anderszins favoriete stijlicoon Yvo Couprie (Résidence) nog steeds met Siciliaans bedoelde gezichtsbegroeiing van de niet overtuigende soort rondloopt, Hans Bijvoets (Anfors) daar goddank zo zoetjes aan van terug lijkt te komen en Ruben van Dam (Hosman Vins) eigenlijk als enige de juiste balans in dezen heeft weten te vinden.

Eveneens opmerkelijk: Perswijns eigenste icoon, zij het niet per se voor stijl, Lars Daniëls MV, bleek meer belangstelling te hebben voor het gratis hapjestheater dan voor een serieuze discussie met Duitse producenten over de rol van ethylpotocatechuaat bij de rijping van Riesling. De jeugdige MV was in ieder geval niet weg te slaan uit dat hapjestheater. In zijn voordeel spreekt wel dat hij tot nu toe geen poging tot Siciliaanse baardgroei heeft ondernomen. Dat is maar goed ook.

Targets gehaald

De organisatoren van de beurs waren zelf trouwens ook erg tevreden met hun prestatie. Lees maar even mee:

Door een restrictief invitatiebeleid, dat zich bovendien richt op diverse targetgroepen binnen de databases van The Wine & Food Association, is Wine Professional ieder jaar in staat de kwaliteit en professionaliteit van haar bezoekers te verbeteren.

[…] Veel exposanten lieten weten contact te hebben gemaakt met nieuwe klanten, die deels normaliter meestal met grotere wijnimporteurs zaken doen. Opvallend was tevens dat de trend van jonge bezoekers zich lijkt voort te zetten, waarmee Wine Professional niet alleen haar positie heeft versterkt maar ook klaar is voor de toekomst.   Het feit dat er dit jaar diverse ‘boutique’-importeurs en zogenaamde ‘kleinere’ importeurs op de beursvloer stonden naast het merendeel aan traditionele exposanten zorgde voor een eigen dynamiek die voor de gehele beurs, zowel qua sfeer, assortiment en op zakelijk vlak, een grote toegevoegde waarde had.

Ook bestaande importeurs kwamen met noviteiten en lieten de bezoekers bijzondere producten proeven. Over de hele linie toonden de exposanten een op deze tijden toegespitst aanbod van producten met een goede prijs-kwaliteitverhouding. Minder aandacht voor grote ‘brands’, meer aandacht voor speciale eigentijdse producten. Het feit dat dit jaar een groter deel van de beurs uit uniforme standbouw bestond werd door veel bezoekers als een opwaardering ervaren, zowel in uitstraling als in overzicht.”

Waarlijk een fraai staaltje van exegese, niet waar?

Pot verwijt ketel

Iemand die tijdens de Wine Professional van dit jaar geen theatervoorstelling mocht en/of wilde geven, was Ron Blaauw, wereldberoemd cuisinier te 020 en 035 met een wel zeer maffioos Siciliaans uiterlijk. Hoewel wij ons menen te herinneren dat de verstandhouding tussen hem en de Hoofdinspecteur van GaultMillau & Hoofdredacteur van Proefschrift ooit tamelijk hartelijk was, lijkt dat voltooid verleden tijd. Het heeft alles te maken met het nieuwe ‘concept’ van Blaauw. Naar diens eigen zeggen uit bewuste keuze, volgens de baas van GaultMillau uit armoe. Daar zit dus weinig ruimte tot compromis tussen, te meer omdat beide partijen niet in de wieg gelegd lijken te zijn als diplomaten.

De straffe uitspraken van voornoemde Ron B. in Folia Magazine, de laifstailuitgave (!) van de Universiteit van Amsterdam (Joenevursetie of Emsterdem) en de plaatselijke Hogeschool, leveren hem wel alvast een plaats op in de ter plaatse populaire categorie ‘nouveau ruig’, maar niet in die van ‘fijngevoelig’. We citeren even uit genoemde periodiek. Stoelriemen vast, want subtiel is anders:

Dat die omslag [door Blaauw van twee sterren naar ‘Gastrobar’ ] een succes is, is evident. Maar kritiek kwam er ook. Jan van Lissum, directeur van GaultMillau […], suggereerde dat Blaauw het roer wel om móést gooien, omdat hij het anders financieel niet meer zou redden.

Wat vindt u daarvan?

Blaauw haalt zijn schouders op. “Eerlijk antwoord? Ik vind van Jan van Lissum met dat gidsje van hem de grootste flapdrol die er rondloopt. Ga maar na: hoe kunnen we zakken als we een gloednieuwe zaak zijn begonnen? Flikker toch op. Hij moest eens weten hoeveel risico ik met deze beslissing genomen heb.”

Aldus Blaauw, die nog wel meer te klagen had – over gepatenteerde nitwits op Iens bijvoorbeeld –, maar daar gaan we ons nu niet verder mee vermoeien.

Vlammetjes en Hoofdredacteur in de Jetty Bar


Op een steenworp afstand van de Wine Professional, bij de jaarlijkse borrel in de uitermate sfeer- en smaakvolle, want in retro après-skistijl ingerichte Jetty Bar op het RAI-terrein, liepen dit jaar maar liefst vier leden van de ‘familie Perswijn‘ rond. Die op de een of andere manier allemaal iets met elkaar hebben én zich verdienstelijk proberen te maken voor genoemd prachtblad.

De sensatie dit jaar was aanwezigheid van de Hoofdredacteur zelve! Normaliter laat die zich in januari ten tijde van Wine Professional liever met fel realistisch geprijsde crus classés fêteren in zijn geliefde Bordeaux, maar dit jaar was dat anders. Het spreekt vanzelf dat zijn aanwezigheid dan ook grote emotie onder de zeer talrijk aanwezigen– immers, iedereen die in Nederwijnland iets te betekenen heeft, was er – tot gevolg had. Kortom, het was een uiterst fijne bijeenkomst. Compleet met vlammetjes, bitterballen en een bijpassend (?) zoetzuur dipsausje – fusion après la lettre? – dat ongetwijfeld voor bijzondere wijn-spijscombinaties gezorgd zal hebben. Wij zelf hebben ons veiligheidhalve maar liever beperkt tot een pilsje van de tap.

Ware klasse

Tot besluit echte gastronomie van de bovenste plank, zonder flauwekul of gebakken lucht. Daags na ons bezoek aan de WineProfessional vond de jaarlijkse topontmoeting plaats tussen de illustere Masters of Lunch, Frank Jacobs en ondergetekende, en de jeugdige Magistri Vini Udo Göebel en de al genoemde omnivoor Lars Daniëls.

Zoiets gebeurt natuurlijk niet in een door nitwits omhoog geschreven hoofdstedelijk nouveau ruig zaakje à la Rijsel, waar het toilet ons in december sterk deed denken aan dat van voorheen Brouwerskolkje – say no more! – en we sla voor een jaar tegelijk geserveerd kregen.

Nee, we gingen natuurlijk naar de vertrouwde Bokkedoorns ** voor een Maaltijd met alles erop en eraan. En ai, ai, ai,wat werden we in die onvolprezen prachtzaak weer verwend! Door een supertrio bestaande uit patron John Beeren (links), maître Peter Bruins in topvorm en chef Menno Post (rechts). Die laatste doet het als opvolger van Lucas Rive trouwens meer dan voortreffelijk, ook al komt-ie bij Ron B. vandaan. Niks karig nouveau ruig of anderszins ‘conceptueel’, maar gewoon waanzinnig goed. Perfecte score derhalve: LLLL ♥♥♥*. Moraal van het verhaal? In de gastronomie gaat het niet om woorden, maar om daden!

Reageer op dit item