Koning winter is nu echt aangekomen. Verras hem met onze overheerlijke Glüwein !! Mededeling van De Best Wijnkopers. Aan de ´overheerlijke' smaak van het aangeboden product twijfelen we niet, wel aan de spelling van de naam ervan. En tja, de naam van een koning mag natuurlijk wel met een hoofdletter.
ProWein Premiere: That´s Neiss That's Neiss stellt meine Leidenschaft dar. Das Weinmachen! Und so habe ich unsere neue Weinlinie schlicht >>That's Neiss<< getauft.
Im Outfit progressiv und polarisierend bilden sie einen zeitgenössischen Spannungsbogen zwischen dem traditionellen Winzerhandwerk und der modernen Art Wein zu trinken. Für alle, die sich nicht lange mit Wein beschäftigen, sondern einfach nur einen guten Wein trinken wollen … just Neiss.
Ook Ludi Neiss, een goede producent uit de Pfalz, wil o zo graag ´leuk´ gevonden worden. Maar let op zijn (ook voor Duitsers) net iets te ´elitaire´ taalgebruik…
It is extraordinary that people defend products with defects on the grounds that in the past growers were making wines with defects, so that is good, or natural.
Those old wines had defects because people lacked the tools and means not to make fault-free wines.’
Michel Chapoutier, zelf de biodynamie toegedaan,veegt in Decanter de vloer aan met ´hippies from another world´ die zogenaamd ´natuurlijke´, maar ondrinkbare wijnen zonder sulfiet menen te moeten bottelen.
Wat gaat het nieuwe jaar ons bieden? Wij weten het niet. En u waarschijnlijk ook niet. Crisis of niet, wij gaan in ieder geval vol energie door.
Door met het verder optimaliseren van ons bedrijf en alles wat daar mee samenhangt. Behoefte aan een culinaire en gastronomische verwennerij zal er altijd blijven. Misschien iets minder vaak, maar dan is het juist extra genieten. Dus bent u er aan toe, denk dan aan ons. Samen met u maken we er een heerlijk 2012 van.
Miriam en Jelle van Gangelen
Nieuwjaarsboodschap van restaurant Cordial.
De Danube zorgt voor een speciaal microklimaat… Mededeling inzake het Weense wijngoed Wieninger van Résidence Wijnen. Zowel in Oostenrijk als Nederland zeggen we toch echt Donau.
De gastronomie anno 2012 heeft een nieuwe dimensie gekregen: het goede gevoel staat centraal. Ook wel duurzaamheid genoemd.
De moderne Gastronomie (sic) herstelt en versterkt de band tussen de keuken en de natuur. In De Echoput zijn we daar bewust mee bezig. Het geeft een goed gevoel om samen te werken met lokale boeren en producenten. De heerlijke gerechten die onze Chefkok (sic) Leendert Scholtus maakt,, zijn een stimulans voor onze leveranciers om door te gaan op de zuivere en pure weg.
Mededeling van Hotel Gastronomique De Echoput. Binnenkort wellicht met een arrangement waarin boomknuffelen is opgenomen.
Volldrahtrahmenflachbogenerziehung Ingezonden door Moselfanatiker Lars Daniëls MV.
De essentie van wijn is dat deze gedronken wordt, althans zo zie ik dat. De Grieken, de Romeinen, volgens mij maakten ze het vergiste druivensap – want veel meer was het toen niet – primair om de maaltijden mee weg te spoelen.
Tekst: Job Seuren
Misschien was het hier en daar bedoeld om te offeren, maar veel andere opties waren er niet, al zal ik er voor de zekerheid Hugh Johnson’s ‘Het verhaal van de wijn’ nog maar eens op naslaan.
Katholieke priesters gebruikten de wijn weliswaar als bloed van Christus tijdens de mis, maar reken maar dat deze buiten de kerk in het klooster aan tafel ook zijn werk deed. Je maakt er geen levenswerk van om de perfecte terroirs van de Bourgogne in kaart te brengen en de er van vervaardigde wijnen vervolgens slechts af en toe uit een metalen beker te kunnen nippen. Het is eigenlijk net als met kunst; natuurlijk kun je er mee handelen, speculeren, arm of rijk mee worden, maar in beginsel is het gemaakt om naar te kijken en een emotie mee los te maken, een expressie van de kunstenaar of dus de wijnmaker.
Wijn is dus om te drinken, liefst bij de maaltijd, maar elk ander moment is ook geschikt. Een drank voor bij de keuken of in mijn geval, bij de gastronomie. Nog beter gezegd, wijn is een onlosmakelijk onderdeel van de gastronomie. Elk toprestaurant heeft een wijnkaart met op zijn minst een wijn of veertig, waarvan meerdere per glas. Ook een groot deel van de ‘gewone’ restaurants of zelfs de wat simpeler eetcafés biedt de mogelijkheid tussen verschillende wijnen, meestal ook per glas verkrijgbaar. Al is de ‘wijn-spijs’ met de op de menukaart bij het gerecht geadviseerde wijn soms wat lastig te noemen, men is er wel mee bezig. Wijn en eten zijn niet meer van elkaar gescheiden te houden, zeker niet in de gastronomie.
Het verbaast mij dan ook wanneer de zoveelste importeur met een wijn op de proppen komt die hij/zij als ‘gastronomische wijn’ omschrijft. Zijn niet alle wijnen per definitie gastronomisch? Een wijn was toch bedoeld om aan tafel te gebruiken? Het is niet voor niets dat wanneer je in Frankrijk, Spanje en Italië naar de lokale keuken kijkt, de lokale wijnen daar over het algemeen goed bij passen. Loire Sauvignon bij Loire geitenkaas, rosé of witte Bandol bij bouillabaisse, Pauillac bij Pauillac-lammetjes, Barolo bij pasta ai funghi. Wat wordt er dan met een ´gastronomische wijn´ bedoeld? Een wijn die eigenlijk niet te drinken is, maar bij een willekeurig gerecht – maakt niet uit welk gerecht, want de wijn is ´gastronomisch´, toch? – wel voor spannende belevenissen zorgt?
Natuurlijk is dat niet wat er wordt bedoeld. Het toont echter wel aan dat de term te pas en te onpas wordt gebruikt om op een soort romantische wijze een wijn aan de man te brengen. Alsof we dan opeens wél begrip voor de wijn hebben. Het begrip ´gastronomische wijn´ is op deze manier betekenisloos geworden, als het al een betekenis had. Ik heb relatief eendimensionale Zuid-Afrikaanse Sauvignons geproefd die bij een gerecht totaal opbloeiden en voor een geweldige combinatie zorgden, maar waarbij niemand het in zijn hoofd zou halen om ze gastronomische wijnen te noemen. Tegelijkertijd zijn er zogenaamde gastronomische wijnen die zowel als wijn als bij gerechten de plank totaal mis slaan. Laat ik dit nieuwe jaar beginnen door elke wijn als gastronomisch te zien en er, topcombinatie of niet, iets lekkers bij te eten.
Job Seuren is sommelier en sinds begin 2011 bestuurslid van het Nederlands Gilde van Sommeliers (NGS). In deze hoedanigheid vertegenwoordigt hij de jonge garde binnen het gilde. Per 1 december heeft hij restaurant Solo in Gorinchem ingeruild voor De Librije in Zwolle. In deze serie laat hij zijn licht schijnen op wijn in de horeca.
Het jaar van de druif. Verrassende gedachte van wijnhandelaar Erik Sauter.
Er zijn van die wijngebieden die onbekend zijn bij het grote publiek of vergeten worden door de kenners. Ze liggen simpelweg tussen teveel andere toppers. Tekst en fotografie: Thijs Akkerman
Ze zijn als dat mysterieuze meisje in de klas, dat later een succesvolle kunstenares is geworden, terwijl jij enkel naar die wulpse, ietwat ordinaire schreeuwlelijk zat te staren die nu thuis zit met haar drie kinderen. Prima, met die bijdehante tante is niets mis, maar zo’n onverwacht ontluikende bloem is uiteraard een stuk spannender. Zie Vinsobres, een parel in de oester die Rhône heet.
Wie vanaf de Mediterranée oostelijk van de Autoroute du Soleil richting Alpen rijdt, meandert door een zee van wijnstokken. Dit is het domein van de bulkwijn Côtes du Rhône. Maar, zoals tijdens een strooptocht door de Bijenkorf of Selfridges, schieten ook hier geregeld de A-merken voorbij: Châteauneuf-du-Pape, Beaumes-de-Venise, Vacqueyras, Gigondas…
Om je vingers bij af te likken
Iets voorbij het oude vestingstadje Vaison-la-Romaine verlaat je de Vaucluse en kom je terecht in het culinaire walhalla van de Drôme. Het diep beneden het dorp gelegen riviertje de Ouvèze, zo mooi bezongen in het magisch-realistische meesterwerk Que ma joie demeure van Jean Giono, vormt de Rubicon tussen deze twee Provençaalse departementen. Hier kun je snoepen van fris-zure jonge of pittig gerijpte Picodon, plukt je de beroemde zwarte olijven van Nyons of bijt je in het vruchtvlees van de zwoelzoete plaatselijke abrikozen. Of geniet je, net als Marcel in de sleutelscène van A la recherche du temps perdu van Proust, van een madeleine met een kopje tisane du tilleul uit Buis-les-Baronnies.
Behalve een behoorlijke hoeveelheid Côtes du Rhône vind je ook onbekende pareltjes, zoals Domaine du Rieu Frais in St. Jalle. Hun biologische landwijnen van syrah (2007) en viognier (2009) zijn ware meesterwerken, zo oordeelt ook de Hachette. De laatste wijn is vol, maar toch fris. Met de geur en smaak van perzik, abrikoos, een bos bloemen en wat citrus. Zalig bij het eten van, zoals Onno Kleyn het zo mooi omschrijft, ´de Chinees van Frankrijk´, de Vietnamees.
Mooie overgang
Temidden van al dit moois ligt, tegen een heuvel aangebouwd, het slaperige dorpje Vinsobres. Beneden in het dorp een protestants godshuis, bovenin, naast het dorpscafé, de katholieke kerk. De wijn uit dit stadje heeft zich via de klasseringen Côtes du Rhône (1937), Côtes du Rhône Villages (1957) en Côtes du Rhône Villages Vinsobres (1967) opgewerkt tot een heuse cru (2006). Hiermee staat hij op één voetstuk met zijn edele Rhônebroeders uit de Vaucluse als Châteauneuf-du-Pape, Beaumes-de-Venise, Vacqueyras en Gigondas. De bijbehorende bekendheid bleef echter uit. Onterecht, want Vinsobres biedt een prachtig pallet aan pure wijnen, die in stijl een mooie overgang vormen tussen de stijlen van de noordelijke en zuidelijke Rhône.
Twee producenten steken met kop en schouders boven de rest uit. Allereerst de betaalbare coöperatie La Vinsobraise, onderin het dorp. Hun Vinsobres Emeraude 2006 (van grenache en syrah) is zijn ruim zeven euro meer dan waard. Maar de echte meester is Domaine Jaume. Was het twee jaar geleden nog zijn tante, deze keer is het Anthony, de jongste telg en derde generatie uit de wijnmakersfamilie, die ons een aantal prachtige wijnen laat proeven. Stuk voor stuk zijn ze knap gemaakt, maar twee springen er wat mij betreft (wederom) bovenuit.
Allereerst is dat de Côtes du Rhône Villages Référence Blanc 2009, die uit gelijke delen clairette, marsanne, roussanne en viognier bestaat. De wijn is rond, maar net als bij Rieu Frais toch nog lekker fris door de mooie zuren. Daarin zie je gelijk het voordeel van dit gebied: het ligt geografisch precies tussen de (relatief) koele noordelijke- en warme zuidelijke Rhône in. Perzik domineert, zonder overheersend te zijn.
Waar ik werkelijk stil van werd, was de Vinsobres Clos des Echalas 2007, de wijn uit hun beste wijngaard, samengesteld uit 50% grenache en 50% mourvèdre. Opgevoed op 1/3 nieuwe vaten, 1/3 één jaar oude en 1/3 twee jaar oude vaten. Uiteraard is het fruit met de hand geplukt, de opbrengst laag en bovendien grotendeels biologisch (Jaume werkt volgens het principe van culture raissonnée). We noteren specerijen, spannend leer, donker fruit.
Zonnige toekomst
Terwijl we ter afsluiting nippen aan de opmerkelijke vin doux naturel van grenache en syrah – lekker bij pure chocolade van buurman Valrhona uit Tain-l’Hermitage –, concluderen we dat we bofkonten zijn dat we als een van de weinigen van deze wijnen genieten. De toekomst lijkt echter zonnig voor deze cru in het hart van de Drôme. Spreekwoordelijk gezien dan, want Anthony kijkt zorgelijk wanneer hij na deze ene zonnige week in een verder verregende zomer weer regen voorspelt tijdens de oogst. Tja, Jean Giono mag ons in zijn boek dan wel wijzen op de magie van de natuurwetten, de elementen blijven soms onvoorspelbaar grillig. Ook in Vinsobres.
Over de auteur: Registervinoloog Thijs Akkerman was in 2010 winnaar van de Perswijn Schrijfwedstrijd.
