Het leek wel een beetje symbolisch, de omstandigheden waaronder ik vorige week naar Bordeaux vertrok voor de jaarlijkse proeverij van Bordeaux op fles – ditmaal de ’23. Nederland was in de greep van de meest winterse omstandigheden in jaren. En KLM bleek nog het meest in de greep van de winterse omstandigheden. Mijn vlucht naar Bordeaux zou aankomen om half zes in Mérignac. Na uren wachten bleek ik pas na middernacht voet aan de grond te kunnen zetten in Bordeaux. Tja. Nog nooit heb ik zo vaak de term de-icing gehoord. Ik kon het niet meer horen, zeker nadat we een paar in het vertrekkende toestel op deze procedure moesten wachten. Ik mocht mijn handen dichtknijpen dat ik afgelopen donderdag vrijwel zonder problemen terug kon vliegen.
Ik zeg symbolisch, want de temperatuur in Bordeaux was ook ruim onder nul. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. In het vorige nummer van Perswijn had ik het al over de toegenomen concurrentie van elders. Maar er speelt veel meer. Als je de berichten in de pers ziet, dan zou je allicht kunnen denken dat vooral ‘kleine’ Bordeaux in de problemen zitten. Wijnen die voor (te) lage prijzen in de supermarkten staan – een fenomeen waar het CIVB vruchteloos tegen ten strijde trekt. Maar wie hier in de streek om zich heen kijkt, weet wel beter. Onlangs werd Château Gruaud-Larose, nota bene een tweede grand cru classé, in een constructie is geplaatst om het tegen schuldeisers en een faillissement te beschermen. Eigenaar is de familie Merlaut, een van de geziene families in de Bordelaise wijnhandel. En mij wordt verzekerd dat dit niet de laatste ‘verrassing’ zal zijn.
Ter plekke hoor je dat niemand zich een crisis kan herinneren die zó ernstig was. De laatste was begin jaren ’70, maar destijds waren de wijnen als regel heel matig en de rendementen buitensporig. Nu is dat heel anders. De kwaliteit was nog nooit zo hoog en de opbrengsten zijn zeer laag, ook weer bij de oogst van ’25.
Wat voor Bordeaux geldt, gaat ook op voor andere wijnstreken, vooral streken die veel rood produceren. Een van de grote problemen voor iedereen is de vraag of de crisis tijdelijk is, of blijvend. Want als je (oude) wijngaarden hebt, moet je die dan rooien of niet? Dat is een moeilijke beslissing. Want het is onomkeerbaar. Je hebt weer 15 tot 20 jaar nodig om een nieuwe wijngaard met dezelfde kwaliteit te krijgen. Moet je je voorraden houden tot betere tijden aanbreken of voor (te) lage prijzen in de verkoop doen? De négoce wil ze ook niet meer. Dat is het lastige van wijnbouw, zeker op een hoog niveau. In het verleden had je tijd om je koers bij te stellen. Nu zorgen geopolitieke spanningen en snel veranderend consumentengedrag er voor dat je niet meer weet op welke modegril je moet reageren of niet. Dat is het grote dilemma van dit moment. Maar dat er slachtoffers zullen vallen, daar hoeven we niet aan te twijfelen. Wordt vervolgd.
Maandag 9 maart a.s. bent u van harte welkom op PERSWIJN proeverij Union Grands Crus Bordeaux om de jaargang 2023 zelf te komen proeven. Uw tickets kunt u reserveren via http://www.perswijn.nl/bordeaux
Ronald de Groot
