Afgelopen week kwam het bericht dat Marvin Shanken op 83-jarige leeftijd is overleden. Wijnliefhebbers zullen ongetwijfeld weten om wie het gaat. Shanken was degene die de Wine Spectator maakte tot het invloedrijke wijntijdschrift dat het nu is. Overigens maakte hij ook een blad over sigaren, Cigar Aficionado. Hij genoot van het leven, laten we maar zeggen, hoewel wijn en sigaren niet heel goed samengaan, eerlijk gezegd. Maar goed, dat mag de pret niet drukken, en gelukkig mag je in restaurants tegenwoordig geen sigaren meer roken.
Maar binnen het imperium dat Shanken creëerde, was de Wine Spectator sowieso het vlaggenschip. Het blad werd opgericht in 1976 als een soort tweewekelijkse nieuwsbrief van 12 pagina’s over voornamelijk Californische wijnen. Marvin Shanken nam het in 1979 over van oprichter Bob Morissey en maakte er de bekende glossy van. Hij deed dat met een goede neus voor zaken, laten we maar zeggen. En hij werd geholpen door de opkomst van grote wijnen wereldwijd. Begin jaren tachtig was het natuurlijk Bordeaux en Bourgogne wat de klok sloeg, als het om bijzondere wijnen ging. Maar in de decennia daarna kwamen steeds meer goede wijnen van overal, bijvoorbeeld Italië en natuurlijk ook Californië, wat hielp om het blad tot een echt internationaal wijntijdschrift te maken.
In die jaren had ik abonnementen op zowel de Wine Advocate van Robert Parker als op de Wine Spectator (en Decanter). Bij de Wine Advocate wist je waar je aan toe was. Parker had zijn smaak, maar hij wilde geen advertenties, om te laten zien dat hij de wijnen te ging beoordelen op hun kwaliteit, zonder invloed van buitenaf. Zijn vriendschap met Michel Rolland vertroebelde dat later wel wat, maar toch.
Bij de Wine Spectator was de commerciële invloed moeilijker in te schatten. Hoe dan ook, Shanken had een goede neus voor commercie. Al begin jaren tachtig ontwikkelde hij het concept van awards voor wijnkaarten van restaurants. Tegen betaling konden restaurants wereldwijd in aanmerking komen voor een award of excellence als hun wijnkaart aan de eisen voldeed. Maar, het moet gezegd, het was geen garantie dat je die ook kreeg. Dus commercieel, een verdienmodel, echter ook op een manier dat het geen doorgestoken kaart was, dus ook echt een award. Maar als je niet betaalde, kon je hem natuurlijk ook niet krijgen.
Zeker is dat de Amerikaanse media, en met name de combinatie van de Wine Advocate en de Wine Spectator, een grote invloed hebben gehad op de wijnwereld. Uiteraard mede omdat in het Engels geschreven media voor veel mensen toegankelijk zijn; het Engels is toch een soort algemene wereldtaal geworden. Dat ondanks het feit dat Amerikaanse smaak niet altijd de onze is. De wijn top 100 van de Wine Spectator wordt door iedereen bekeken en wijnbedrijven krijgen graag een plekje in deze toonaangevende lijst.
Voor de wijn en zeker voor de positie van wijn op de Amerikaanse markt, kan de invloed van de Wine Spectator niet onderschat worden. Zulke publicaties houden het positieve gevoel over wat goede wijn is, wereldwijd in stand. En zeker in een tijd waarin de wijn onder druk staat, is dat heel belangrijk. Daaraan heeft Marvin Shanken een buitengewone bijdrage geleverd.
Ronald de Groot
Gerelateerde artikelen
Laat een reactie achter